Categories
Autohagiografie Maatschappij

Weekendschool

Als je in een stad kinderen (in mijn geval 1) hebt, dan moet je haast blind zijn om niet te zien dat zo’n uk die tussen twee hoogopgeleide werkende mensen opgroeit, een pak voorsprong opbouwt tegenover anderen. Als je dan iets kan doen om die kloof wat te helpen dichten, dan moet je dat gewoon doen.

Ook al betekent dat dat je een halve zonnige zondagmiddag binnen moet zitten. Op linkeroever. 30 minuten met de tram. Te voet. Met de lift. Op het 25ste verdiep. Met een magistraal zicht op de stad. 😉

21 leerlingen waren er. Tien jaar oud. Die met vragen kwamen. Veel vragen. Over wat ik doe en wat ik gestudeerd had en waarom ik nu doe wat ik doe. Dat zijn kinderen van 10. De jongens gaan nog profvoetballer worden. De meisjes willen kapster worden of lerares. Ik vertelde over wat ik doe van maandag tot vrijdag en ik voelde me zo’n harde klootzak. Die geluk heeft gehad.

Ik heb geprobeerd om het juiste te vertellen en ik weet dat het een druppel op een hete plaat is, dat ik 21 leerlingen heb verteld dat ik ook soms moeilijke momenten heb gehad op school en dat ik tegen het advies van het PMS (vandaag CLB) naar de unief ben gegaan en dat ik daar ben afgestudeerd. Met onderscheiding.

We hebben aan straatjutten gedaan nadat ik uitgepraat was en zij even de benen hadden gestrekt met een voetbal. Als je dan het enthousiasme en de creativiteit ziet waarmee zo’n kinderen aan de slag gaan en de verantwoordelijkheidszin… Dat er twee (op zes) van je groepje zijn die na afloop zeggen: “we gaan nu naar huis maar we gaan vragen of we nog een beetje mogen straatjutten”, dan glim je even.

Dat je dan bedenkt hoe de toekomstperspectieven liggen. Hoe de werkloosheidscijfers van de minder kansrijken liggen. Misschien omdat de ouders niet kunnen helpen bij het huiswerk. Soms eenvoudigweg omdat ze Mehdi of Tenzin of Fanta heten. Ik kan daar kwaad om worden. Nu nog meer.

Geen idee of ze nog mensen zoeken maar mocht je ook eens willen gaan vertellen: laat Betty Tielemans met mijn groeten iets weten. Info daarover: hierheen.

Categories
Maatschappij

De stem van de democratie

De stem van de democratie heeft gesproken. De stem sprak de taal van angst. De stem riep om verandering maar ze bedoelde: “verander de koers zodat alles hetzelfde blijft”. Of verander het zo dat ik die heb, meer zou hebben. Verander het zo dat ik die niet heb, rijk zou worden.

De stem die sprak deed me denken aan Alain de Botton’s status angst. Wat als ik straks, door maatregelen van de regering, verplicht word een Audi A4 te nemen en niet langer een A6? Wat gaan ze denken? Daarvoor moet een schuldige aangewezen kunnen worden.

Het is crisis daarbuiten. Dat zien we op teevee. We voelen het. Aan onze kleine teen. In Spanje m’neer, daar is het erg maar wij kunnen ons dat niet aantrekken want we gaan daar elk jaar op reis en dan laten wij daar toch ettelijke euros vallen en de Grieken, die hebben het zelf gezocht, juist?

Dat het net zo kan worden hier lees je dan in de krant en de begrotingsschuld, allemaal door de socialisten, dat gaat ons nog zuur opbreken. Intussen worden die oudjes maar ouder en wij maar werken en betalen en wij gaan daar niets van zien. Brugpensioen, dat zit er voor ons niet meer in, als er al pensioen gaat zijn. Een diepe zucht.

Collectieve angst vraagt om eenvoudige oplossingen. Eenvoudige oorzaken. De begrotingsschuld: de socialisten, hoge belastingen: de Walen, te weinig ondernemerschap: de ambtenarij.

Dat heeft De Grote Leider goed begrepen. Op de angst wordt duchtig ingespeeld en een schuldige is makkelijk te vinden. Dichtbij genoeg om verdacht te zijn en toch veraf genoeg om openlijk te kunnen beschuldigen. Je roept maar wat retorisch raak en het klopt als een bus want niemand die een kader heeft.

De stem van de democratie heeft gesproken. Angst is de leidraad geworden. Vooral in mijn stad. In plaats van de onzekere toekomst recht in de ogen te kijken, buigen de bewoners van mijn stad het hoofd en willen ze graag weg van het onbekende dat schuld heeft.

Je moet dat respecteren. De meerderheid beslist. Gelukkig maakt het me niet.

Categories
Autohagiografie

Met de elektrische auto naar den delhaize, editie 2012

Mensen die deze kolommen al langer volgen weten dat mijn wagenpark geoutsourced is. Enfin. Ik heb een abonnement bij autodeelfirma cambio. Die mensen boden al langer een elektrische wagen aan in Gent maar nu zijn er ook een paar e-auto’s in Antwerpen. Een test drong zich op.

Eerder al reed ik met een e-Renault. Dat vond ik wel een leuke ervaring. Toen was mijn voornaamste opmerking dat ik het geen ‘speciaal’ genoege auto vond. De lancering van de Twizy moest ik aan mij voorbij laten gaan, wat een jammerlijke zaak is. De auto in Antwerpen cambiostation Kievit (voor de mensen die niet zo vertrouwd zijn met ’t stad: de achterkant van het centraal station) is een Mitsubishi Miev.

Mijn enige ervaring met Mitsubishi is dat ik van hen ooit een telefoon had (echt waar), een i-mode telefoon van Base die ik kreeg bij mijn eerste data-abonnement. Het was 2002, 2003 denk ik. Nu dus een auto. There is no second chance to make a first impression en de Mitsubishi maakt een eerste indruk. Ik vind haar wel iets hebben (een auto is vrouwelijk, leerde ik van Wim). Iets speciaal, niet iets mooi. Dat is niet jammer, dat is een vaststelling.

De rijervaring komt overeen met wat ik toen met de Renault beschreef. Een beetje bevreemdend, but in a good way. Het is vooral vreemd dat je niet hoort wanneer je motor gestart is. Dat je glijdt en niet rijdt. Dat je je rem loslaat en dat je beweegt. De i-miev is een vierdeurswagen maar het moet gezegd, op echt veel bagageruimte moet je niet rekenen. Een e-voertuig is vandaag nog niets om mee op reis te gaan. Delhaizeshoppings ter waarde van € 141,37 passen net in de koffer.

Wat mij vooral opviel was de magere extra-uitrusting van de Miev eigenlijk. Het zal bij Cambio wel een basismodel zijn, die mensen moeten het ook betaalbaar houden maar toch, in de Renault was er zo in het interieur iets wat je meer ‘toekomstgevoel’ gaf. LED-verlichting, de juiste e-touch aan het dashboard, dat slag dingen. De Mitsubishi is net iets te spaarzaam daarmee.

Het is de toekomst zou je denken, dat elektrisch rijden. Of er moest een radicale doorbraak komen voor waterstofmotoren, dat zou ik nog de max’er vinden. Als je het station dan buitenkomt en je ziet al die ontploffingsmotorenauto’s, kan je niet anders dan denken: “ik ben net even weg geweest maar nu ben ik terug in de échte 21ste eeuw”.

Dan denk je: “eigenlijk ben ik het aan mijn stad verplicht om hier geen CO2 te gaan liggen uitstoten want hier wonen mensen, niet in het minst ikzelf”. Dan denk je: wat maakt mijn zes kilometer van en naar Delhaize nu eenmaal uit? Mensen rijden auto’s. Veel. Teveel. Moet ik verantwoordelijkheid nemen? Moet ik altijd een uur van mijn tijd opofferen omdat de i-miev niet in Borgerhout maar in hartje Antwerpen geparkeerd staat? Ik weet het niet.

Maar er staat een elektrisch laadstation aan ‘mijn’ cambiostelplaats. Ik hoop straks ook elektrisch te rijden. Hoop.

Categories
Maatschappij

Over symbolen en het veiligheidsgevoel

Een groot voorstander van meer regels, decreten en wetten ben ik niet. Ik ben geen jurist, laat staan een rechtsfilosoof, maar iets rechtsonder in mijn buik zegt dat dat wel eens remmend kan werken en remmen daar ben ik tegen. De mens als fixed gear. Wie te laat remt, valt.

Waar ik het ook niet voor heb is het met harde hand opleggen van allerlei soorten regels, decreten en wetten, al zeker niet wanneer ze specifiek tegen een bevolkingsgroep gericht zijn. Laat ons een kat een kat noemen, de politie mag in Antwerpen at random auto’s tegen de kant duwen en controleren. Dat gaat niet over die Toyota Yaris met twee kinderzitjes achteraan op weg naar de crèche.

Waar ik wel voor ben is het tonen van symbolen. Symbolen zijn veel krachtiger.

Een symbool zou kunnen zijn dat de politie zich aan de regels houdt. In een puur fictief voorbeeld zouden politieagenten verkeerd kunnen parkeren op het voetpad. Voor een dringende interventie als het halen van een warme Durum, Turnhoutsebaan 164 in Borgerhout, kan ik dat nog begrijpen maar twee broodjes kaas en hesp, koud gaat dat niet meer worden, wel? Stel dat dat dus zou voorkomen. Aan de Panos, Turnhoutsebaan 147B in Borgerhout bijvoorbeeld. Puur fictief.

Een ander symbool zijn propere straten. Investeer in mensen en materiaal om straten proper te houden en dat scheelt een brok op het veiligheidsgevoel. Dat kan dus door de straten proper te maken of door ze proper te houden. Sluikstort tegengaan. Je zou dat met verbodsborden kunnen proberen regelen maar ik zou daar geen garantie over geven.

Aan het Astridplein mag ik daar dagelijks een voorbeeld van aanschouwen. Dat hele plein is volgezet met verbodsborden om fietsen te parkeren. Logisch ergens. Dat plein is heraangelegd, compleet met overdekte fietsparkeerplaats. Geen excuus dus. Fiets even die trap af rammen en parkeren. Te laat voor je trein? Was je vroeger moeten vertrekken. Het gaat over symbolen hier. In realiteit ziet het plein er dag aan dag zo uit.

Het tellen van de verbodsborden is onbegonnen werk. Er zijn ronde borden en houten platen met uitleg en er zijn stickers op de palen. Dertig, veertig, zestig in het getal. Geen idee. Wie er naast kijkt, is blind en van blinden is algemeen geweten dat zij zich beter niet per fiets verplaatsen of het moest achteraan op een tandem zijn, een sociale praktijk die ik wens aan te moedigen. Ook aan het tellen van de fietsen zou een gezond mens zich niet wagen. Het waren er op een bepaalde dag 31, alleen al aan de omheining van het station.

Er wordt vaak verwezen naar vervroegde invrijheidsstellingen en geboefte dat vrijkomt op basis van procedurefouten maar volgens mij zouden symbolische acties als het handhaven van een aantal betrekkelijk eenvoudige dicht-bij-huis-regels al een slok op de veiligheidsgevoelborrel schelen. Jij mag daar anders over denken.

Categories
Autohagiografie Communicatie

De Diaboloverbinding door de ogen van een treinadept

Sinds maandag reis ik met de Diabolotrein van Antwerpen naar Leuven. Enfin, ik weet niet of dat officieel de Diabolotrein is maar we komen over het Diabolotraject en dus noem ik ‘m maar zo. We komen langs de spoortunnel van de nationale luchthaven van dit land, daar komt het op neer.

Verandering, ik ben daar wel voor. Zo op geregelde tijdstippen en al zeker als het een verbetering betreft. Twee treinen per uur in plaats van één bijvoorbeeld. De trein als experience zoals mij die op de officiële diabolowebsite wordt aangekondigd. Hoewel ik het niet zag komen, het ding werd mij verkocht zoals geen enkele trein mij ooit is verkocht en ik ben een vaste klant.

We kunnen daar kort over zijn: de diaboloverbinding is niet wat ze belooft te zijn. Dat ik 7 minuten langer onderweg ben, is nog het minste. Ik zit in met de NMBS en haar marketingdepartement. Of ze de vier pees wel kennen en dat de p van product de grootste pee is.

Het was immers niet zonder poeha dat de eerste trein reed. Er was -zoals dat dan heet- een heus event aan gekoppeld met gratis treinritten en animatie en vuurwerk en het was op het nieuws en het stond in de krant en alles erop en eraan. Dat was zondag nog.

De afgeschafte trein op maandagmorgen, daar konden de mannen van den ijzeren weg niet aan doen. Iemand had zich voor de trein gezet en daar was een opzettelijk ongeval van gekomen. Mijn test kwam pas op dinsdag.

Waar de trein naar Leuven vroeger van spoor 5 mocht vertrekken, was er nu sprake van spoor 5A. Dat is hetzelfde met één redelijk groot verschil. Waar er vroeger twee gekoppelde treinen naar Leuven reden, is dat nu naar één teruggebracht. Op die manier kunnen er namelijk twee halve treinen rijden en zoals elk klein kind je zal vertellen, komt dat op hetzelfde neer.

Echter. Live the experience. Dat had wat verwachtingen geschept. De gebruikelijke trein naar Leuven is op warme dagen best een experience zo zonder airco. Dus had ik verwacht dat er met de nieuwe lijn ook nieuwe treinen zouden komen of op zijn minst toch vernieuwde treinen. Dat bleek niet het geval.

Productgewijs is de evolutie dus als volgt: minder beschikbare plaatsen en ruimte op een trein die in plaats van Mechelen-Nekkerspoel en Haacht de stations van Mechelen en Brussel nationale luchthaven aandoet. Vooral die laatste blijkt nogal bagagehevig te zijn en de valiezen van twee oudere dames op weg naar het strand van Egypte krijg je niet weggelegd tussen, onder of boven de zitplaatsen.

Om maar te zeggen dat het wat voller is dan voorheen wegens drukkere stations. Met wat minder ruimte wegens verkorte samenstelling. En dan zijn het nog examens en zitten de meeste studenten op dit moment in afzondering in hun kamer of op hun kot alwaar ze slechts om de twee, drie dagen, samenvatting in de ene, schrijfgerief in de andere hand uit komen.

Airco was er niet op de treinen tussen Leuven en Antwerpen. Dat vind ik niet meer zo hedendaags maar niets wat een douche bij thuiskomst niet weg kan wassen maar wil je als Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen zo je visitekaartje afgeven aan buitenlandse toeristen? Wil je als stad Antwerpen geld gooien tegen buitenlandse citymarketing en vervolgens de toeristen laten aanrukken in overvolle en niet-luchtgekoelde treinstellen?

Pardon my French maar wat een kutmarketing. Live the experience my ass. De mensen die uit Nekkerspoel reizen vielen vorige week als ongepolijste natuursteenblokken uit de lucht dat de trein niet meer in hun station stopt, het product is slechter geworden voor de meeste reizigers en aan de toerist wordt een visitekaartje afgegeven dat eigenlijk niet representatief is voor wat de NMBS over het algemeen presteert.

Want begrijp me niet verkeerd. Ik ben voor treinen en zelfs een beetje voor de NMBS waarvan ik vind dat ze soms wat meer modder over zich heen krijgen dan ze eigenlijk verdienen maar dit, my dear friends, you handled it poorly.

Categories
Uncategorized

Opwarming van de aarde

Heden toefden wij in de heerlijke stad die Antwerpen is. We kuierden er langs de winkels die ter gelegenheid van de solden open waren gesteld voor het publiek. Wij trachtten enige stukken aan te schaffen aan verminderde prijzen.

Het is te zeggen, dat probeerde mijn lief en zij slaagde niet in het opzet waarvoor wij de verplaatsing hadden gemaakt.

Onder het kuieren vielen mij de, voor de tijd van het jaar warme temperaturen op. 8 graden warm werd het en met een winterjas om het lijf mag dat aangenaam heten. Een terrasje hoorde tot de mogelijkheden. Vele mensen voegden de daad bij deze woorden en de horeca deed, voor de tijd van het jaar, behoorlijke zaken aan de buitenmensen.

Om het de van het zonnetje (en bij sommige etablissementen de rokers) naar de zin te maken hadden enkele neringdoeners zogenaamde terrasverwarmers opgezet.

Dat zijn dingen die ik niet goed begrijp. Dat er belastingen zijn voor vervuilende auto’s dat de huisvuilzakken stukken van mensen kosten en dat er subsidies voor isolatie en zonnepanelen zijn, voor het milieu en al, dat gaat er voor mij wel in. Meer dan dat. Maar dan zie je dit:

Niet alleen de warmte door de schouw maar ook nog zonder schouw en voor niets nodig. Hemeltergend.

 

Categories
Uncategorized

Het geval Richard van Belgacom

Update Richard is gevonden, zo meldt Belgacom. Hij krijgt zijn telefoonlijn. Les: kijk altijd na of je wel de juiste gegevens opgeeft.

We schrijven 12 december 2011. Onderweg naar de coworkingspace om de hoek wordt mijn podcast onderbroken door een telefoontje. Belgacom. Of het zou passen om mijn telefoonlijn de volgende dag te komen installeren.

Dat zou niet lukken want ik moest die dag in Leuven zijn. Wat meer is: ik woon in Antwerpen, werk in Leuven en heb geen huis in Gent noch heet ik Richard en ik heb een pakket bij Telenet waar ik niet actief ontevreden van ben. Een Belgacomlijn had ik dus niet van doen.

Dus vertelde ik mevrouw Belgacom, laat ons haar voor het gemak Eva noemen, dat die installatie niet zou kunnen doorgaan en wel om deze en gene reden. Eva nam akte, verontschuldigde zich voor het telefoontje en dat was dat.

Of niet. De volgende dag. Telefoon. De Belgacomtechnicus. Dat hij bij mij voor de deur stond voor die lijn. Het verhaal. Excuses. Een SMS. Technicus heeft zich aangeboden, niemand thuis. Klaar.

Een grapje op twitter. Je krijgt een misverstand in 140 karakters als je daar een beetje creatief mee omspringt. Deze zaak was van de baan. Er zijn wat mensen van Belgacom op Twitter, misschien kunnen ze wat met mijn info. Misverstanden gebeuren, worden opgelost. Klaar.

Of niet. Week erop. Telefoon. Of het zou passen voor de volgende dag. Neen. Het verhaal. Excuses. Klaar.

Of niet. Enkele dagen later een technicus. Of hij langs kon komen. Het verhaal. Geen SMS deze keer.

Het verhaal nog eens op twitter. Minder reactie. Minder duidelijk verhaal. Een follow-upstory werkt daar nooit zo goed. Het is allemaal wat in het moment. Een toevallig telefoontje met iemand van Belgacom om een andere reden. Het verhaal was gekend. Complexe organisatie enzo. Ik begrijp dat.

Radiostilte. Zaak opgelost denk je dan.

Niet dus. 2 januari. Een SMS in het Engels. Dat er een technicus zich zou aanbieden op 4 januari en dat ik dat kon verzetten door een SMS terug te sturen in een bepaalde vorm. De mogelijkheid ‘ik ben niet Richard, woon niet in Gent, heb geen telefoonlijn besteld’ zit niet in die gestandaardiseerde procedure opgenomen.

Omdat ik weet dat Belgacom de sociale media nu ook wat opvolgt, zet ik het op Twitter. Hoogst waarschijnlijk is daar wel iemand te vinden met een engagor account en met 3000+ volgers zou je al eens denken dat iemand met toegang tot een Belgacomsysteem daar oren naar heeft.

Helaas. Geen gehoor via den Twitter. Wel aan de telefoon. De technicus die belast was met mijn zaak. Dat hij morgen (dat is vandaag) wou langskomen voor die installatie. Het verhaal. Dat hij even langs zou gaan bij Richard om te zien waar die lijn moest komen. Geef die man opslag.

Hij heeft bot gevangen deze morgen. Daar kreeg ik een SMS van. De arme man stond om 8u27 aan de deur van Richard van Gent en daar gaf niemand thuis.

Lieve mensen van Belgacom. Het is een andere organisatie, ik weet het. Maar kijk eens naar Telenet. Als ik daar durf piepen dat mijn internetlijn lastig doet, dan krijg ik daar snel reactie op. Dat ik wat meer followers heb en een blog enzo, dat zit daar waarschijnlijk voor iets tussen. Maar toch.

Er zullen nog Richards zijn in dit land. Zonder blog en zonder Twitter. Jullie installatiedienst en klantenservice is net zo belangrijk als jullie verkopers. Stel nu dat ik een overstap had overwogen. Omdat ik de voetbal wou zien of wegens een interessante actie of whatever, dan zou ik dat nu niet meer doen.

Als jullie niet in staat zijn te registreren dat het nummer 0486/322750 (wat overigens sedert kort een proximusnummer is) te registreren als niet van Richard van Gent, dan zou ik niet weten hoe jullie een technisch issue voor mij zouden oplossen.

Categories
Uncategorized

What you see / What you get

kerstmarkten…

Categories
Maatschappij

Fietspaden …and statistics

In De Nieuwe Antwerpenaar, het nieuwe stadsblad van mijn stad en district, verschenen onder de rubriek ‘opmerkelijk’ de resultaten van een onderzoek.

Die resultaten naar de stand van de fietspaden in mijn stad bleken opmerkelijk (vandaar die rubriek dus) goed. Lees: dit had jij, de lezer niet verwacht.

Meer nog. Mijn stad had het eerlijk gespeeld, ze hadden de onafhankelijke onderzoekers zelf de fietspaden mogen voorstellen en hadden dat naar eer en geweten representatief proberen doen. Ik geloof mijn stad daarin.

De onafhankelijke onderzoekers leverden een rapport af waarin de breedte van de voetpaden 8,2 en 8 voor de ruimte tussen de rijweg en het fietspad. De trillingsgraad van de fietspaden bedraagt 4,5 op 10. Onafhankelijk onderzoek, onafhankelijke cijfers.

Ooit al eens in Antwerpen gefietst?

Flickr cc foto door tuppus

Categories
Uncategorized

District

Door de stad beweeg ik me doorgaans per fiets. Als ik niet aan het wandelen ben. Wandelen zoals in spazieren of struinen. Niet zoals in verplaatsen. Met een doel en van die dingen.

Dezer dagen geniet ik echter van jaarlijks verlof zoals dat in wordart en een illustratie uit de office bibliotheek aan het gesloten rolluik van de bakker hangt. Dus ging ik wandelen. Juul in de buggy geladen en aan de wandel door eigen district. Een mens zou dat meer moeten doen. Je komt wat tegen. Kijk: de stad Antwerpen verkoopt via zijn immomelkkoe AG Vespa appartementen in een gated community. Werkelijk ongehoord. Aan de ene kant geld spenderen aan samenlevingsopbouw en aan de andere kant welgestelden achter een hek steken. Alles veilig. Breedbandinternet. Camerabewaakte parkeerplaats.

Aldus ook kwam ik langs een moskee, wat het uitgangspunt van mijn wandeling was, want ik moest nog een blogpostje voor de wijkblog en ik heb een reeksje lopen over moskeeën in de buurt en terwijl ik dan toch aan het wandelen was enzo.

Het moet gezegd dat die moslims dat moeten zien zitten, in al die garages en achterafgebouwtjes gaan bidden en al die kerken die leegstaan intussen. Enfin. Er zal nog veel water naar de zee lopen voor we dat zelfs maar kunnen uitspreken.

Dan langs de markt. Kijk eens wat een schoon groentenkraam. Het is gelijk in de boekskes. Echt. Die wortels, gedrapeerd en al. Verse munt, veur niet gelijk want zeven huizen ver in de rij voor dat heerlijk geurend spul.

En poreien, schoon in het gelid. Tomaten, gestapeld. Paaaprika’s in de kleuren van de Ethiopische vlag en watermeloenen, zo groot en zo zwaar als een krachtbalbal of hoe zeg je dat?

Dan afsluiten met een bakje troost. In de volksmond tegenwoordig een Doppio geheten. Enfin. Genieten en tussendoor eens stoppen en een bankje bezitten en een praatje maken met de virtuele vrienden en foto’s nemen en daarmee ook de instant upload functie van Google+ testen en evalueren en de camera van de nieuwe telefoon enzo. Vakantie.

Categories
Uncategorized

Een hoogdag

Barcampdagen zijn hoogdagen voor mij. Ik zou ze met rood aanduiden in mijn in leder ingebonden agenda als ik er een had. Ik hoef ze niet in de agenda te hebben, enkel een acute aanval van amnesie zou de datum uit mijn geheugen kunnen wissen.

Zo was ook het geval voor de vijfde Barcamp in Antwerpen. Geen spoor in mijn Google calendar maar 26 maart was al een tijd een vastgestelde zaak.

Het mooie weer deed mij vrezen voor de opkomst. Het grote aantal mensen die de dag voor Barcamp aangaven nog niet te weten wat ze zouden vertellen deed mij vrezen voor de inhoudelijke kant van de dag.

Elke vrees bleek onterecht. Toen ik om iets voor tien eindelijk mijn post-it met onderwerp op het dagschema wilde kleven, moest ik noodgedwongen uitwijken naar het terras van coworkingspace burooz. Later zou dat temperatuurgewijs optimistisch blijken en de salonhoek realistisch.

Zelf had ik het zonder powerpointpresentatie (experiment) over bloggen en hoe ik dat doe en hoe ik dat aanpak en wat ik heb geleerd. Ik maak daar nog wel eens een blogpost over. Het is gefilmd met zo’n N8 ding van Nokia.

Ik hoorde vertellen over Windows Phone 7, ik discussieerde over apps versus internet, ik zag de robot van Steffest en vond die mens weer een beetje meer genie. Hoorde omnifocus god Davy. Ik zag een olpc en dacht na over industrie versus maatschappij. We deden een tech45 special, ik sponsorde lastminute de koffie. Misschien kan ik dat sponsorschap volgend jaar beter organiseren.

Want Anne (blog) stelde op vrijdag nog de vraag of er wel een zesde zou komen. In de rust van het nakaarten liet ze het al verstaan. Er komt een zesde. Zie ik je volgend jaar?

Categories
Uncategorized

De bibliotheek voorbij

Sedert 1 september zijn de voorwaarden bij de Antwerpse bibliotheken veranderd. Waar je vroeger materialen voor vier weken kon ontlenen en een keer verlengen, is deze termijn teruggebracht naar een periode van drie weken zonder de mogelijkheid om te verlengen. Na drie weken betaal je leengeld. Toevallig gelden hiervoor dezelfde tarieven als bij de vroegere boetes. CD’s en DVD’s worden gratis uitgeleend.

Dat alles om de omloopsnelheid van de materialen te verhogen. Zo gaat het verhaal dat door onderzoeken en cijfers en peilingen en bevragingen wordt ondersteund. Ik ga daar in de volgende alineas over stijgeren. Omdat dit een asociale maatregel is tegen die mensen die de stad net dreigt te verliezen. De mensen die deze stad hard kan gebruiken. Een groep waar ik toevallig lid van ben. Dat wil lukken.

Serieus. Vandaag kan je bij de Antwerpse bibliotheken, naast tien DVD’s en CD’s, tien boeken ontlenen. Je moet niet gek doen om met 3000 pagina’s leesvoer huiswaarts te keren. Dat staat in de nieuwe regeling gelijk met vier keer What would google do of anderhalve keer De gebroeders Karamazov of die twee boekjes samen in een week tijd. Ik weet niet hoe lang jij erover hebt gedaan?

Neen. Bibliotheken zijn toefplaatsen voor piraten geworden. Of hoe verklaar je de aan solden in mediamarkt gelijk leeggeroofde cd-bakken. Zomaar ineens. Geen Kraftwerk meer te bespeuren, alles van de Rolling Stones onvindbaar, klassiek was er nog wel. Mahler doet het niet zo goed op de wereldzee die internet heet.
De bibliotheek wordt een plek waar bejaarden zich bevoorraden van een berg boeken en ja, ik ben blij voor hen maar voor mij zijn bibliotheekboeken niet meer weggelegd.
“Moet je die boeken maar kopen” was de laconieke reactie die men wist te produceren. Ooit. Tijdens een vergadering waar de genomen beslissing werd voorgelegd aan een comité van wijzen. Onze rol bestond erin goed te keuren.
Het zal wel zijn dat het daarmee meer mensen van dezelfde boeken kunnen genieten en ik weet ook wel dat er overal bespaard moet worden en ja, ik ben een slechte klant van de bibliotheek want ik verleng altijd. Mijn boeken zijn niet uit op een maand, laat staan drie weken.
Dus word ik uitgerangeerd. Samen met een hoop andere mensen die een stuk of wat van hun dag werkend doorbrengen. Eens de rol van de bibliotheek zal veranderen van uitleenplek voor auteursrechtelijk beschermd materiaal naar een ontmoetingsplaats, want daar gaan we met de toenemende digitalisering heen, zal het dus waarschijnlijk zonder mij zijn.
Mijn Kindle staat in het verlanglijstje van Amazon maar ik twijfel nog, misschien dat ik met een Sony e-reader meer kan, zoals Nederlandse boeken kopen bij Bol. Ik moet dat nog eens bekijken. Wat die lidkaart betreft: die reserveer ik voor de kleinste van het gezin.
update: uiteraard is er inmiddels een facebookgroep