Categories
Uncategorized

TEDx Antwerpen

Of ik zin had om naar TEDx in de Antwerpse zoo af te zakken? Wel natuurlijk. Geen hele dag met de baby enzo maar TED in de buurt, daar wil ik al eens een uitzondering voor maken. Want TED wordt populair en TED wordt mainstream en een mens wil toch later kunnen zeggen dat je er nog bij bent geweest voor het op de nationale televisie is geweest.

Enfin, vandaag waren er al camera’s van de televisie. Canvas streamde live. Dat ze niet uitzonden heeft met televisierechten te maken en TED is Amerikaans en ze doen daar nogal in advocaten. Dat wil je niet riskeren.

Uiteindelijk ben ik de voormiddag gegaan. Laat ons hopen dat de meeste talks worden verdeeld via het youtubekanaal van TEDx. Want bijleren en geïnspireerd worden, dat vind ik leuk.

Uiteraard is TED meer dan alleen maar luisteren, het is ook spreken met mensen en het was leuk een aantal mensen terug te zien, een aantal mensen te ontmoeten. Het had meer mogen zijn maar omstandigheden zijn omstandigheden en Juul, dat is een schattig ventje, dat wil je ook niet missen.

De voormiddag werd wat overschaduwd door technische problemen en dat drukt mijn pret. Met wat kilometers op de teller achter schermen heb ik een aangeleerde reflex. Een krakende microfoon zet mij op het puntje van mijn stoel, ik wil een technieker zoeken, een oplossing. Snel! Snel! Maar ik kan me inhouden.

De TEDx-sfeer is wat serieuzer en stijver dan een barcamp, het eten is wat duurder en de sprekers professioneler maar ik kijk toch ook uit naar volgende zaterdag hoor. Dan kom ik (in de namiddag) naar jou luisteren.

Categories
Uncategorized

Zwijgen is zilver, spreken is goud

Binnenkort is er weer Barcamp in Antwerpen, een officiële feestdag waarop kennis wordt gevierd. Georganiseerd door Cubus en iChoosr en ook een beetje de aanwezigen. Mogelijk gemaakt door sponsors (men is nog op zoek naar jou) en alles, ik word daar vrolijk van.

De Twikilist staat al op een stuk in de 90 deelnemers en wat zien we? Veel mensen komen luisteren, weten niet wat ze willen vertellen, durven misschien niet zo goed. Tenzij ik het verkeerd begrijp en veel mensen over tbd gaan spreken.

Tbd is een ziekte die eenvoudig te genezen is: als je een beetje een leven hebt (en dat mag ik hopen) heb je zeker wat te vertellen. Heb je een beroep? Interessant! Een hobby? Ook interessant! Of misschien weet je wel iets over een onderwerp waar niemand van ons echt het onderste van weet.

Het ergste wat je kan overkomen is dat er niemand komt opdagen voor jouw sessie. Dat zal je overkomen als je een dermate gespecialiseerd onderwerp kiest dat zelfs een vaktijdschrift er nooit een artikel aan zou wijden. Op voorwaarde dat je het ook nog eens slecht verpakt.

Wees dus maar gerust, er zijn mensen geïnteresseerd in je verhaal. Vertel wat je mij aan de toog zou vertellen als we elkaar voor het eerst ontmoeten. Wat ligt er je na aan het hart? Of haal hier inspiratie. Vertel het mij, op 11 september.

Categories
Uncategorized

Web valley

Onze regio wil een topregio in Europa zijn en we zijn daartoe niet goed bezig. Kom, kom, zal u zeggen, de Vlaamse regering draait toch gelijk een versgesmeerde betonmolen? Het zijn de federale politici die… Het is niet omdat je er in slaagt een nieuwe straat aan te leggen met gekregen geld dat je ineens goed bezig bent.

Soms heb ik het gevoel dat we het spel hier naar de kloten aan het helpen zijn en soms heb ik het gevoel dat we iets moeten doen. Het volk en alles. Eens zeggen dat het op onze zenuwen werkt en dat ze moeten stoppen met te zeggen wat wij belangrijk zouden moeten vinden.

Dat we vóór alle auto’s in Duitsland, alle computers in China en de software in India worden gebouwd moeten zeggen: beste politici kijk eens hier: dit is het talent dat jullie kunnen gebruiken om die topregio die jullie zo graag willen te worden. Het is met ons te doen of kiest u een ander volk*.

Daarom ben ik blij dat sommigen -noemen wij hen de voorhoede?- ook werkelijk iets doen. Gelijk een vzw oprichten en zelf aan een kar gaan trekken. Gent als motor van de webnijverheid. Ik weet niet of dat de juiste weg is zo één stad vooruit maar ik heb daar respect voor en Gent heeft nogal een traditie.

We kunnen cynisch doen, daar zijn wij goed in, en zeggen dat er in Gent eerder sprake is van een berg en niet van een vallei. Kijk mensen, die mannen en vrouwen moeten dat niet doen hé en het is niet omdat het een vzw is dat ze dat uit menslievendheid doen maar kijk, someone will have to do the dirty work.

Eigenlijk zou ik liever een Schelde Web Valley hebben maar kijk, ze zijn er daar nu al aan begonnen. Doet er iemand iets in Antwerpen? Kunnen we later aansturen op een fusie die moet resulteren in een win-win-situatie en lang vergaderen over welke doelstellingen we prioritair achten. En of we de website wel op Fork mogen laten draaien omdat dat toch een Gents systeem is en Drupal is Antwerps en heeft wereldwijd toch meer uitstraling.

Ik zeg ook maar wat.

* In Brechts versie is er sprake van een regering maar de kans is groot, wanneer u dit leest, dat er er wel ergens een regering in dit land ontbreekt

Categories
Uncategorized

Zeg het maar

De site van de stad Antwerpen heeft RSS-feeds, dat is handig. Weet je wat er te gebeuren staat, mis je geen enkel hip feestje en bovenal: je weet dat de bibliotheek gesloten is op de nationale feestdag. Mijn favoriete rubriek zijn echter de werken.

We leven in een land dat onder de knoet ligt van betonboeren. Straten worden aan de lopende band heraangelegd en het werk is van dermate lamentabele kwaliteit dat er een jaar later opnieuw herstellingswerken nodig zijn. Op die manier doen wij aan werkgelegenheid. De stad spaart dan ook kosten noch moeite om de werken aan te kondigen.

Omdat wij van uw district een aangename woon- en leefomgeving willen maken, werkt <vul district in> voortdurend aan de vernieuwing van oude straten en infrastructuren. Om <die reden zullen wij zus en zo aan uw straat veranderen>

Waarna een omstandige uitleg. Omdat échte Antwerpenaren sowieso zullen klagen wordt ook de vooropgestelde duur, de impact op de leefomgeving tijdens de werken en nog wat praktische zaken meegegeven. En dat werken langer kunnen duren door het weer en uitputting in excuses dat het daarna allemaal beter zal zijn. Nummer van de infolijn toe.

Gasten, zeg het gewoon.

Beste bewoners, binnenkort werken wij aan uw straat, geen idee hoe lang het gaat duren maar je krijgt een mooiere straat in de plaats. Doe vooral geen moeite om te kuisen want als je ’s avonds thuiskomt van je werk moet je door het stof als we geluk hebben en door de modder als we pech hebben. Laat ons er het beste van maken, wij doen ons best, u zal het even moeten verbijten.

Open communicatie werkt.

Categories
Uncategorized

Zwemmen

De laatste keer dat ik ging zwemmen moet 4 jaar geleden zijn geweest. Het was tevens de eerste keer dat ik in Antwerpen ging zwemmen. Het 50 meterbad van Wezenberg zou mijn honger naar sport op efficiënte wijze verzadigen. 50 meter is ver als je je een tijdlang tot een ligbad hebt beperkt.

Er was een tijd waarin ik geen verkeerde zwemmer was. Goeie conditie, redelijke techniek, zeer veel inzet. Dat ik in de lagere school nooit het hoogste diploma (dat van 1600 meter zwemmen) behaalde, lag meer aan het feit dat het zwembad van Kortemark de ongelofelijke lengte van 16,73 meter had en we dus 100 keer dienden te keren wat een ongelofelijk tijdsverlies oplevert.

Daarenboven werden onze zwemuren zo werden geprogrammeerd dat ze net in de middagpauze van de nabijgelegen middelbare school vielen zodat wij met hongerklop en een gebrek aan tijd nooit ofte nimmer aan de noodzakelijke afstand konden geraken zonder doping. Iets wat de lerares LO, gezien haar zero tolerance beleid op zelfs maar spreken tijdens de les, zeker zou hebben verboden.

Van daaraf is het alleen maar bergaf gegaan. Zwemmen was op onze middelbare school geen prioriteit, wij zouden voetballers worden, zoveel was duidelijk. Daarna was er een leegte. Dat ene uur ergens in 2006 niet te na gesproken dus.

Tot gisteren. Gisteren ging ik zwemmen. Afzien in erfgoed. Niet dat ik daar zonder bril ook maar iets van kan zien. Maar toch. Mijn techniek is niet meer wat ie ooit is geweest. Mijn vrije slag heeft expressionistische trekjes. Mijn schoolslag zou mij voorzeker een buis opleveren maar vooruitkomen doe ik nog wel. Opnieuw mens sana in corpore sano worden is het doel.

De foto van Ferdinand Leys is in cc vrijgegeven door http://www.erf-goed.be/

Categories
Uncategorized

Over stadsplanning

Er waait een nieuwe wind bij de stadsplanners van mijn stad. Dat is goed. Weg met de ouwbolligheid. Weg met de verplichte kunstwerken van dertien in een dozijn. Leve recht, strak en grijs. Leve ingeperkte natuur. Leve voortschrijdende cultuur.

Weg met alle stadsplanners van mijn stad want zij zijn ziende blind. Zij dromen een stad die niet bestaat. Weg met alle nieuwigheden. Leve de inperfecte kromme. Laat maar komen dat onevenwichtige. Leve de inconsequenties. Geef ons een borstbeeld!

Een persoon die het kan weten vertelde me ooit dat architecten, of ze nu huizen tekenen of straten, telkens de mensen bannen. Mensen en de dingen die ze doen zorgen voor onevenwicht in het hoofd van de plannenmaker. Mensen worden abstracties in plannen. Statistieken op zijn hoogst. Net zoals de omgeving. De zon schijnt op automatisch gegenereerde 3D modellen altijd.

Daarom zou ik nooit een stadsplanner kunnen zijn. Een ideale stad wordt uit het niets opgebouwd of uit vroeger tijden geconserveerd, al het andere is oplapwerk. Noch zal ik ooit een architect of kunstenaar zijn. Mijn taak bestaat erin te beoordelen. Functionaliteit en design. Usability zo je wil. Vernieuwend of conservatief.

Vandaag heerst er bij stadsplanners van mijn stad een hang naar strak en grijs. Resultaat zijn prachtige pleintjes en straten die, eens uitgevoerd, nauwelijks of geen connectie hebben met de omgeving. Beton en perkjes. Afgebakend groen. Ik zou dat goed moeten vinden maar ik doe het niet.  Grijs en strak kunnen kleuren en krommen tot hun recht laten komen. Helaas is dat kleur, noch in het weer, noch in de mensen van dit land in grote mate beschikbaar.

Dat moeten plannenmakers toch ook zien?

Categories
Uncategorized

Betreft: Uw aanvraag voor kinderopvang

Geachte heer,
Geachte mevrouw,

U vroeg voor uw kindje opvang in een kinderdagverblijf van de Stad Antwerpen.

Op dit ogenblik is er geen opvangplaats beschikbaar in de drie door u gekozen kinderdagverblijven.

Weet je wat, beste stad? Zo stimuleer je stadsvlucht. Als onze kleine straks 3 is zou ik graag hebben dat er een school is. Zou je die alvast kunnen beginnen bouwen?

Categories
Uncategorized

Die dag in de haven van Antwerpen

Had ik mijn telefoon bij en schoot ik plaatjes van wat ik zag. Pittoreske kerkjes en dampende kerncentrales, kranen zo hoog dat je er krank van wordt en boten zo groot als voetbalstadions, verrassend veel groen ook en containers en bulkgoederen en alles. Veel, groot, overtreffende trappen.

Serieus, je moet dat echt eens bezocht hebben. Kies een schone dag, spring in die auto en hups, de wereld om je hoek.

Categories
Uncategorized

The bggd xperia

Dat ik nog nooit naar een Brussels Girl Geek Dinner was geweest, dat zou ik gemakkelijk op mijn lief kunnen afschuiven. Girl yes, geek no. Dat doe ik echter niet. Ik heb mezelf nog maar zelden uitgenodigd en de keren dat ik het deed vond ik geen girl geek zo ver om mijn naam naast de hare te zetten.

De milde weldoenster die mij op de 27ste editie binnenhaalde, verdient dan ook een medaille voor moed ende zelfopoffering. Hoera Sigrid. Hoera voor haar lief/vrouw!

Het geek-alibi voor een gezellig avondje heette Android. Wat Michaël te vertellen had over het besturingssysteem wist ik door de band genomen wel. Toch is het leuk om alles nog eens op een rijtje te hebben. Zijn uitleg over de mivb-applicatie die hij bouwde was interessant. Michaël heeft net als ik geen auto en dat schept al gauw een band.

De speelgoedjes die de mensen van Sony Ericsson te tonen hadden, waren mij nog onbekend. Enfin, de avond had ook iets primeurigs. Op het zuid (de regio van de stad Antwerpen met procentueel het hoogste aantal Porsche-bestuurders) met bubbels heel de avond en fotografen en hipsters en alles.

Ik heb het wel met Sony. Vroeger heb ik nog een Sony-telefoon gehad. Die is toen ik een i-mode gsm kreeg naar mijn lief verhuisd en nog jaren verder gebruikt. Ik spreek over een toestel van om en bij de 100 jaar oud. Dat ding doet het nog steeds. Met de batterijduur van een iPhone met de gps steeds op aan, maar toch, voor een eeuwling…

Die nieuwe sonydingetjes draaien dus Android. Een besturingssysteem waar ik zeer over te spreken ben. Eén toestel kwam er voor mij uitspringen. De Xperia X10 mini pro met een fysiek toetsenbord. Iets wat ik nog steeds als gemis ervaar op mijn Hero. Over de batterijduur werd wat schimmig gedaan en dat geeft te denken. De X10 (dus zonder mini pro), de iPhoneconcurrent, al is dat altijd tussen aanhalingstekens, van Sony is me wat te groot, de X10 mini zonder toetsenbord is me dan weer wat te klein. Als ik op zoek was, ik zou ze overwegen.

Een bggd, dat is vooral mensen (opnieuw) zien. Wat Karen en Stef te melden hadden over het beheren van kinderen: priceless. Babbeltje met Kristof, bijpraten met Anne, het wedervaren van Saskia in 2060, de lomofotografie en de ambities van Sara en het Europa van Lien. Een rondetafelgesprek over de gepresenteerde mobieltjes. En blijven plakken tot de laatste natuurlijk. Zo kennen we onszelf.

Nog een dikke merci aan Clo en Goedele voor de organisatie, Michael voor de presentatie en Sony voor het belmateriaal.

Last but not least: bij Sony doen ze van wedstrijd en je kan mits een kleine inspanning zo’n blits belmasjien bemachtigen. Schrijf je te gekke idee neer, promoot het, leg een linkje op de bggd-website. Hopen maar. Wedstrijdje hier. Link leggen hier.

Categories
Uncategorized

Love it or hate it: Renaat Braem

Net zoals ik u vertelde over mijn ervaringen bij het ontmoeten van de minister, zo vertelde ik mijn studenten marketingcommunicatie over de persconferentie rond Renaat Braem 1910 – 2010. Haast unaniem en synchroon gingen de neuzen de hoogte in: “die van de politietoren” hoorde ik door het te warme klaslokaal ruisen. Die van de politietoren inderdaad.

Noem mij gek maar ik hou van de architectuur van Braem. Zijn huis in Deurne, de sociale woningbouw op het Kiel, de modelwijk in Brussel. Nee, mij ga je niet horen beweren dat de politietoren het mooiste gebouw van de Antwerpse binnenstad is en ja, ik weet dat de Silvertoptorens in het verleden meer dan één mankement hebben vertoond.

Het zijn de theorieën en de attitude van Braem die mij aantrekken, naast zijn gebouwen. Zicht op groen voor iedere sociale woning op het Kiel. Open ruimtes met gebouwen op pootjes. Schoppend tegen schenen door het leven. Roepend van “het lelijkste land ter wereld” en dan door menig burger als foeilelijk beschouwde gebouwen neerzetten.

En vooruitstrevend. Te vooruitstrevend misschien. Bouwen met beton terwijl te technologie nog niet op punt staat, dat is vragen om problemen. Je moet het de bewoners van de genoemde Silvertopblokken maar eens vragen.

Het lijkt mij dat die mens verkeerd is begrepen. Ooit. Dat hij zijn ideeën beter had moeten verkopen. Dat hij misschien beter wat minder uitgesproken links had moeten zijn. Veel van zijn plannen zijn maar ten dele gerealiseerd. Geen geld meer of geen nood meer of weet ik veel wat.

Als ik het resultaat van de ruimtelijke ordening in België door de jaren heen aanschouw, denk ik wel eens dat we misschien wat laat zijn om Braem te erkennen. Wat jij?

Categories
Uncategorized

A Second Chance To Make A First Impression

Als je het zo zelf eens mag doen, besef je pas hoe groot de impact van een culinaire journalist kan zijn. Je kan op één restaurantbezoek en een half uurtje schrijven een slabakkend restaurant naar de heropstanding of de verdoemenis schrijven.

Concreet: in het kader van de twisbon actie die nog steeds loopt bij truvo mochten mijn lief en ik nog eens uit eten. Er zijn nog steeds te weinig reviews van goeie vegetarische restaurants in Antwerpen trouwens, doe daar eens wat aan. Misschien mag je op reis en alles.

Sjalot en Schanul of iets in de Kerkstraat sprak ik tegen mijn lief. Dus gingen we naar de Broers van Julienne. Dat komt voor bij ons in huis. Wederzijdse toestemming hoor, daar niet van. De Broers van Julienne zijn in Antwerpen ongeveer synoniem aan vegetarisch uit eten. Wij waren er nog maar één keer geweest. Als vegetarisch koppel. Reken uit. Toen was het namelijk tegengevallen. Perfect cirkeltje met mijn titel en eerste alinea, niet?

Deze keer was het dus wel in orde. Van aperitief tot dessert, verzorgd en alles, er was ook een beevee in de zaal, dat geeft je altijd zo wel het gevoel dat ze je de volgende keer gaan vragen voor De Morgen Magazine of iets in die stijl. Ze gaan ons daar nog terugzien. Vooral wegens dat lekker eten, die beevee kan mij niet zoveel geven.

Twee minpuntjes, dat mag ook: ze doen ook in vis en nu kan ik me voorstellen dat mijn eten minder had gesmaakt als het koppel naast ons vis zat te eten. Ook: die parisiennestoeltjes zijn leuk enzo hé, voor op een terras in Parijs bijvoorbeeld. Doe mij echter maar gewone stoelen.

Categories
Uncategorized

Vergane glorie

Binnenkort sneuvelt zaal Cattelberg in Borgerhout onder de sloophamer. Samen met de collega’s van de wijkblog mocht ik nog eens gaan kijken en inventariseren. We noemen ons niet voor niets erfgoed2.0 natuurlijk.

Vergane glorie. Het heeft iets bitterzoet. Ook al schijnt zaal Cattelberg nooit écht glorie te hebben gekend. Schreeuwlelijk als je het het mij vraagt, maar misschien kent deze stijl ooit een revival. Misschien maar hopen van niet. Bewaren is ook het overbodige verwijderen.