Barcelona

Heden vlieg ik per Boeing 737-400 en samen met Boskabout naar Barcelona. We gaan er morgen een evenement verslaan en we gaan vertellen wat er wordt voorgesteld en we gaan daar enthousiast over doen als enthousiasme gepast is en alleen dan.

Het is mijn vierde keer in de stad en ik ben er nogal enthousiast over. Het dambordpatroon is geweldig. Van de alom geprezen sfeer op de ramblas ben ik minder fan. De nog steeds niet afgewerkte Sagrada familia is zo divers dat ik er… ahum… gemengde gevoelens bij heb.

Als we. Ik zeg. Of als ik. Als. Als ik de kans heb om even wat te doen, ga ik even langs Picasso denk ik. Of Miro. Of langs La Pedrera. Dat is er eentje van Gaudi. Zeker langs La Pedrera, dat is zo hard in het centrum dat je moeite moet doen om er niet te passeren denk ik nu. Of Park Güell als we daar in de buurt moeten zijn. Maar het zal wel niet. Ik verwacht niets.

Enfin. Behalve de spulletjes dan waarvoor we naar ginderachter vliegen. Morgen. Kom morgen eens terug. Dan lees je er hier over. Live via coveritlive denk ik. En daarna blogpostgewijs. Op twitter zal ook wel wat te beleven zijn.

Fotocredits voor Christopher Chan op flickr

Persreis

Er zijn veel dingen die ik eens wil meemaken. Soms komt er zoiets langs en dan denk ik: dat moet ik toch eens meegemaakt hebben? Ik weet niet hoe dat komt. Is het nieuwsgierigheid? Is het de angst kansen te laten liggen? Wil ik mezelf bewijzen? Tegen wie dan?

In elk geval, er was een voorstel. Om een persreis te maken. Naar Barcelona. Iets met technologie en nieuwe producten en dinges. Of ik niet eens meewilde en dat het wel aansloot bij mijn interesses. Die PR jongens en in dit geval meisjes zijn goed in hun vak jong, dat geloof je niet.

Schuiven en regelen en eens kijken of dat kan werken en passen en wat over en weer en overwegen of dat met mijn lief en alles. Dat ik dat eigenlijk wel eens wil zien, zo’n persreis en dat ik wel eens wil weten wat dat dan betekent ‘het informele gedeelte’. Dat ik eigenlijk wel eens naar Barcelona wil. Gewoon omdat dat kan. Omdat ik een blogger ben. Omdat ik de achterkant van zo’n machine wil begrijpen.

Het kon. Met het werk. Met mijn lief (zij verdient een website). Het betekent helemaal niets. Er is een merk, zij willen hun product voorstellen, ik mag kijken. Het betekent veel. Denk ik. Soms duizelt het me een beetje. Vind ik de dingen die ik meemaak speciaal en dat ik GSM’s en stereotoestellen mag testen en dat ik naar conferenties mag (dat vind ik het einde).

Soms maak ik graag dingen mee. Het is vreemd. Het kan en het mag deze keer.

Oh ja, ik heb vliegangst. Dat had ik nog niet verteld zeker?