Over lesgeven

Het moet gezegd dat ik dat na twee jaar nog altijd graag doe, dat lesgeven. Drie uur op een week. Afwisselend communicatieanalyse, marketingcommunicatie en nu dus communicatiemedia. Bij BIRM mocht u het zich nog afvragen. Avondonderwijs. Graduaten in spe.

Ik vind dat niet gemakkelijk, lesgeven. Ik steek daar delen van mijn lijf in om daar elke week wat van te maken. Je kan een boek voordragen of drie uur discussiëren over de onderwerpen die erin aan bod komen. Je kan je eigen geschiedenis staan geven en tonen wat er zoal gedaan is. Zelf conclusies trekken op andermans werk, de studenten conclusies laten trekken. Je kan spreken. Veel en eindeloos. Dat doe ik. Soms. Denk ik.

Van tijd denk ik na over de rol van de lesgever. Orator of curator van interessante informatie? Moet een les een monoloog zijn of een dialoog of een beetje van beide misschien? Moet het praktisch of academisch? Laat je het rollen of hou je het strak in de hand? Moet je studenten die je uitspraken door opsteking van papieren liken of retweeten tot de orde roepen of onbedaarlijk beginnen lachen?

Academisch met praktische uitwijdingen. Dialoog, zeer zeker. Laten rollen maar niet te hard. Lachen maar niet oncontroleerbaar. En tonen dat je erover nadenkt. Een enquête die ingevuld dient te worden door een deel van de klas voor het andere deel opvullen met een interessante TED-lezing van Jeff Jarvis die gaat over media en ook over lesgeven. Vooral over lesgeven eigenlijk.

Daarna hun mening vragen en zien dat je op dezelfde golflengte zit. Merken dat het half tien is en dan samen Youtube-filmpjes zien over mediadinges en dan naar huis en nog wat over en weer leuteren via twitter. Ik twitter over de les die zij hebben gevolgd net zoals ik twitter over het stukje dat ik net heb geschreven. Zij reageren, net alsof de les nog niet écht is afgelopen.

Lesgeven, ik vind dat echt geestig. Ik ben blij dat ik dat kan en mag doen. Bovendien heb ik een leuk publiek.

De eerste les

Zo’n eerste les, dat is toch altijd een beetje stress bij mij. Hoeveel studenten zullen er zijn?  Wie zullen ze zijn? Wat zoeken ze bij mij? Welk lokaal zal het wezen? Beamer? Geluidsinstallatie? Alle kabeltjes op orde? Tinternet?

Bij deze is de kop eraf. De eerste les was een succes, zo leek me. Ik geloof dat ik iedereen mee heb en de trein staat op de rails. De basisconcepten van de communicatie (zender, ontvanger, boodschap) zijn gepasseerd, alsook een definitie. We kunnen werken. Volgende week schema’s en axioma’s. Daar zal wat minder om gelachen worden dan vandaag vrees ik, maar kom.

Met wat last minute inschrijvingen en eventueel nog een latere invaller zijn er 25 kandidaten in mijn les. Goed gevuld lokaaltje. Helaas zonder tinternet. Daar gaan we nog wat op moeten vinden. Want geef toe, les geven over communicatie zonder tinternet in de buurt, dat gaat anno 2010 toch niet meer.

Het is goed gegaan. Die stress voor een eerste les, ik ga dat afleren. Het scheelde geen haar of ik was mijn les aan het repeteren. Verdomme, ik doe dat graag zeg. Net als al mijn andere jobs eigenlijk.

Je hoort mij niet klagen.

Een logisch maar alternatief examen

Dit semester gaf ik het vak marketingcommunicatie aan de studenten van Birm. Na een aantal lessen begon het me te dagen dat een zuiver theoretisch examen tekort zou doen aan het doel van de lessen. Kennis mag dan macht zijn, the proof of the pudding enzoverder enzovoort.

Dus liet ik mijn laatste les vallen en organiseerde ik gisteren een case-examen. Eén van de doelstellingen van de module luidt niet voor niets “de cursist kan een reclamecampagne ontwikkelen”. Net dat liet ik hen doen. Eerst dacht ik een cultuurproduct te laten promoten omdat ik daar nogal thuis in ben maar uiteindelijk werd het Google TV. Kwestie van het voor hen niet te moeilijk te maken om informatie te bemachtigen.

De opdracht: ontwikkel mij een campagne rond de lancering van GoogleTV in België. Een aantal uitgangspunten en analyses verzon ik zelf bij elkaar, de rest lag in hun kamp. Samenwerking, planning en creativiteit centraal. Ze deden dat goed, echt waar.

Beginnen met een swot-analyse, de concurrentie analyseren, pas daarna beslissen wat de boodschap wordt, alles netjes op een rij. Goed samengewerkt,, goed nagedacht, goed voorbereid, goeie ideeën. Toch twee dingen vergeten waar ik in de les nogal de nadruk op had gelegd. Dat vond ik spijtig voor hen, omdat ik weet dat ze het eigenlijk wisten maar niet gezegd is niet gescoord. In mijn tijd (want ik hoor bij de laatste licentiaten) heette dit “we zijn er vanaf”.

Ik ga dat volgende keer (dat zal vermoedelijk in academiejaar 2011-2012 zijn) opnieuw doen, zo’n praktisch pre-examen. Voor mijn huidige studenten volgt volgende week nog een theoretisch examen waarvan ik weet dat ze dat allemaal goed gaan doen en dan zit het jaar erop.

Herexamens

De dag van de herexamens is aangebroken. Vier van mijn 22 studenten krijgen de kans om het examen dat ze nog niet hebben gedaan alsnog te doen, één student mag het opnieuw komen proberen. Na een eerste zittijd vond ik dat geen vreemde verhouding.

Om de organisatie van een mondeling examen te organiseren, werk ik met doodle. Dat werkt makkelijk, studenten kunnen zelf opgeven wanneer ze langs willen komen en ik zorg ervoor dat ik geen papier moet verschepen. Toegegeven, er zijn dingen waar ik beter mee ben dan papier. Mezelf kennende dus: alles digitaal, alles in the cloud, no myserie for me.

Voel je al iets komen, voel je al waar ik heen wil?

Dan ga ik nog een beetje verder. Vorige dinsdag maakte ik een doodle op en stuurde die naar de studenten. Tijdens de eerste en de laatste en nog wel een paar lessen tussenin had ik vermeld dat herexamens te verwachten vielen op 8 maart, de dag van vandaag. De avond zouden ze dus normaal vrij moeten hebben.

Nu voel je het al komen, toch?

Vrijdag toch even checken of de studenten al hebben ingeschreven. Niet dus. Het secretariaat is dicht tot maandagmorgen en ik besluit maar meteen te wachten. Ze zullen wel nog inschrijven. Bij mailtjes is “we hebben de mail niet aangekregen” snel gezegd en dus maandagochtend naar het secretariaat gebeld. Of ze me asap de gsm-nummers van iedereen kunnen bezorgen? Ik stuur maar ineens een SMS’je.

Als je het nu nog niet voelt komen, moet je je echt zorgen gaan maken.

Eén SMS terug: “oei, ik wist niet dat het vanavond was, want ik heb geen antw op mijn mail ontvangen van u. Ik ben niet voorbereid, dus het zal voor volgend jaar zijn, bedankt alvast voor het smsje, grt”. Mij kwaad krijgen is niet makkelijk maar dit doet wonderen.

Misschien moet ik maar blij zijn dat er geen klacht tegen mij wordt ingediend omdat ik nooit heb gezegd dat er examens zouden zijn. Laat staan herexamens. Om dat soort miserie te vermijden vertoef ik vanavond in een lokaal. Dat is het officiële examenlokaal. Aangezien het op papier staat dat de herexamens vandaag doorgaan, ben ik officieel in orde. Ik ben hier. Een hele avond. Wachtend. Op studenten die vermoedelijk niet zullen komen.

Ik ben in orde met de papieren, ik ben waar ik moet zijn, het is een geruststelling. Maar ik ben er niet gelukkig mee. Vijf mensen die een tweede kans laten liggen. Een avond die ik kwijtspeel aan in een lokaal zitten, waar je toch niet zo kan werken als thuis. Spijtig.

Nieuw! Marketingcommunicatie

Het docentenbestaan bevalt me wel. Kennis overdragen aan geïnteresseerde studenten, het geeft een voldoening die niet echt vergelijkbaar is met iets anders. Een beetje zoals een presentatie geven op barcamp maar dan elke week en drie uur aan een stuk. Gegarandeerd publiek toe.

Daarom stuurde ik de directeur van mijn school een mailtje. Of ik in het volgend semester nog een vak kon doceren? Communicatieanalyse bevalt me als vak, maar zo iets concreet tastbaars, dat zag ik ook nog wel zitten.

Uit de bus kwam marketingcommunicatie, een module uit de richting ondernemingscommunicatie die me op het lijf is geschreven. Volgend semester ga ik studenten aan Birm vertellen over merkenbeleid en public relations, over doelgroepen en mediaplanning, over direct marketing en POS-reclame. Daarvoor worden mij 80 lesuren en een voorgefabriceerde cursus ter beschikking gesteld.

Als er mensen mensen uit de reclamewereld zijn die interessante en recente casussen hebben liggen, ik ben zeer geïnteresseerd. Mijn contactgegevens vind je hier.

Meer informatie over de richting en het vak vind je op de site van BIRM, in de afdeling ondernemingscommunicatie. Of stuur de lieve mensen van het secretariaat een ingevuld contactformuliertje.

Breaking news (x2)

Nou ja, breaking, het nieuws is 2 dagen oud maar toch even updaten voor de untweeps onder u. Dinsdag lanceerde ik mijn profi site: http://www.ikomunikado.com. Toen ik hier met een schone lei herbegon, was dat het uitgangspunt: mijn persoonlijke blog en mijn op-weg-naar-freelance-bestaan van elkaar splitsen. Wat moest gebeuren is dus bij deze min of meer gebeurd. Dat is dus één bericht.

Het tweede bericht luidt: ondergetekende gaat les geven. Jawel, inderdaad. Vanaf volgende week (dat is heel snel) geef ik het vak communicatieanalyse aan 17 leerlingen ondernemingscommunicatie aan het stedelijk centrum voor volwassenenonderwijs, BIRM. Momenteel werk ik mij als gek door nieuwe en oude cursussen, denk ik na over communicatiemodellen en probeer ik sociologische en psychologische aspecten van communicatie op een lijn te zetten om vanaf maandag in scherpe presentaties van een uur of drie kennis over te brengen.

Druk, druk, druk.