Categories
Communicatie Journalistiek Social Media

Een definitie van bloggen

Blogging is a way of editing the world and presenting it to my community, and that means everything from photos, links, tweets and videos, in addition to sharing my raw thoughts and fully packaged features, scoops and even basic news. Every act of sharing tells you what I am interested in and what I am willing to learn and talk about.

Getekend: Om Malik

Categories
Autohagiografie

De kunst van het vergeten

Ken je dat gevoel? Dat je ergens iets gehoord hebt dat je inspireert voor een blogpost. Zo een van het type dat de wereld omvat en eens duidelijk je gedacht zeggen.

Dat het regent terwijl je het hoort en dat noteren dus lastig komt. Dat je goed je best doet om dat idee vast te houden en dat je dan thuis komt en dat de bron vervlogen is maar dat het idee er nog is? Dat je dan begint aan die blogpost maar dat je toch het exacte citaat wil gebruiken maar… Where. Da. Fuck.

Dan gaan bladeren. Eerst nog met vol vertrouwen. Uiteindelijk is het maar een een dag/een paar uur geleden en moeilijk kan dat toch niet zijn.

Het ging over uniformen en daardoor kwam ik op de metafoor van het afleggen van het kostuum als werkkledij en dat er toch veel mensen zijn die op het werk denken dat ze zich moeten gedragen alsof ze op het werk zijn en dat ze daarnaast dan andere mensen kunnen zijn en dat dat toch allemaal niet gemakkelijk is en doorzichtig vaak ook en dan een das aandoen die je maar half kan knopen.

Where. Da. Fuck. En goochelen en dan podcast en uniform inschrijven en uitkomen op youtubevideo’s waarin getoond wordt hoe je er toch sexy uit kan gaan zien met een schooluniform. Of erger nog. De wikipagina van het kostuum en de geschiedenis daarvan.

Dan zit je een freaking half uur op dat internet met een idee dat de wereld omvat en dan kom je te weten dat het kostuum niet onder de wikipagina van het uniform staat en dan weet je dat die blogpost mogelijks wel het perspectief van een aantal mensen had kunnen veranderen. Als dat citaat nu maar…

Weet je wat: TL;DR: laat dat kostuum nu maar gauw thuis en gedraag je op het werk als een normale mens en niet als een ‘professional’, je maakt jezelf belachelijk.

Categories
Dienstmededelingen

Zelfevaluatie aan de hand van de Boing Boing regels

In het boek “The Art of Doing: How Superachievers Do What They Do and How They Do It So Well” heeft ook Mark Frauenfelder een stukje gekregen. Hij is de man achter het immens populaire Boing Boing. Hij heeft een lijstje met tips klaar voor een superachieving blog. Bij Fastcompany doen ze van copypaste.

Eens kijken hoe ik het zo doe. Op janseurinck.com (hierna ‘hier’ genoemd) en bij flandersdc.be/blog ( hierna ginder genoemd):

1. Tap into the Zeitgeist.
Zoekende m’neer. Voor hier ben ik er weer niet uit wat het wordt. Ginder weet ik het wel. Ginder wordt het een melange van GigaOm en Signal vs Noise met een scheutje 5by5 en een wolkje X, Y of Einstein. Dat zal keurig passen in de meerwaardezoek Zeitgeist van iedereen een beetje nerd. Zeker weten.

2. Be original.
Waar. Mijn regel is altijd: of je gooit twee of meer artikels door elkaar en je maakt een leuke mashup opf je draait een artikel zo binnenstebuiten dat het niet herkenbaar meer is. Nu heb ik daar een keer tegen gezondigd. Gewoon om te proberen wat het is. Het is te gemakkelijk. Ik haal geen voldoening uit het schrijven.

3. Make the connection.
Een netwerk maken rond mijn blog, ik zie dat niet snel gebeuren. Ooit heb ik het wel eens gedacht. Om een generieke domeinnaam te kopen en dan daarmee iets te gaan doen maar dan zou ik weer… Teveel gedoe allemaal. Ginder is het wel van dat. We hebben gastbloggers enzo. Mensen die dingen sturen waar ik wat mee kan. Handige dinges.

4. Get an attitude.
Het probleem ginder, is dat je toch een beetje moet oppassen. Zo overheidsgesubsidieerd enzo… Er zijn geen regels ofzo maar een politieke mening, dat gaat niet. Dat begrijpt een kind. Of een bedrijf afkraken. Gelijk welk. Hier mag ik me al een keer laten gaan. Dat doe ik te weinig. Misschien.

5. Don’t waste people’s time.
Het hier en ginder krijg ik ervan als ik een artikel zit te lezen en ik voel nattigheid. Een zin doe verkeerd draait of een lijst waarvan ik denk: dat ken ik van ergens. Vaker dan niet is het dan gewoon een vertaling van een artikel dat ik eerder in het Engels ergens heb gelezen. Hou daar nu toch eens mee op. Meerwaarde of een link. Klaar.

6. Mix it up.
Daar wil ik hier en ginder helemaal (weer) naartoe. Van tijd iets over de huiselijke werking van Flanders DC vertellen en hier eens over wat ik daar zo doe hele dagen. Iets over de podcasts die ik leuk vind en over Social Media waar ik me aan erger. Ik moet meer schrijven, ik heb die behoefte en ik moet gewoon in doosjes doen en strikken.

7. Appeal to the novelty gene.
Dat zeggen ze hé. Iets speciaal doen. Een niche vinden. Misschien moet ik die wel zoeken. Wat ginder mijn bedoeling is, valt eenvoudig uit te leggen. De beste corporate blog out there. Klaar. Voor minder wens ik niet te tekenen. Telkens nieuw en verrassend maar wat het hier moet worden, werkelijk geen idee.

8. Let feedback change you.
Gezocht: feedback. Ja, ik kijk naar jou. Wat zou deze blog voor jou moeten worden? Zeg het eens. Momenteel ben ik aan het denken richting een scripting the news verhaal maar dan met bredere onderwerpbasis. Één goed eigen stuk op de week en minstens alle dagen één ‘dat had ik zonder Jan waarschijnlijk niet gelezen stuk. Suggesties zijn welkom.

9. Think of a friend.
Wat ginder betreft: dat is duidelijk. Daar moet ik iedereen bereiken in Vlaanderen. Klaar. Zes miljoen bezoekers in een maand het onhaalbare doel. Hier weet ik het zo niet. In zekere zin is dit een corporate blog maar ook weer niet. Heb ik een doelpubliek nodig? Ja waarschijnlijk. Wie zijn jullie?

10. Keep it real.
Geen probleem. Dat lukt aardig. Al mag ik misschien soms wat vaker over gewone dingen bloggen. Over hoe ik rol en over wat me aan het tikken brengt. Het is dat ik dat zo voor de hand vind liggen soms dat ik dat niet doe…

Op de keper beschouwd ben ik gelijk nog niet zo slecht bezig. Nog wat meer bloggen denk ik soms, dat zou ik wel moeten doen. Nu mijn experiment ginder om elke werkdag van de maand een blogpostje online te hebben gelukt is, voel ik me wel confident dat dat moet lukken.

Categories
Innovatie

Just hit publish

Er is altijd meer research te doen als je wil beginnen met bloggen. Er is techniek die net teveel of net te weinig in de weg zit. Als je maar genoeg probeert zal dat tikje meer geel en die net iets perfectere header je meer complimenten opleveren.

Onderaan de stapel rss-feeds ligt zeker nog een betere inspiratiebron dan die voor je op het scherm. Er is altijd een specialist die meer weet. Er is altijd tijd om nog even te wachten. Het te laten rusten. Nachtje over slapen.

Every blog is a beta. Write. And hit publish.

Categories
Autohagiografie

De vraag en het aanbod

Er was de vraag of ik het zou zien zitten om voor een kleine groep van hooggeplaatste mensen een workshop te geven rond social media. Insteek: personal branding. Dat zag ik zitten want ik heb daar wel een idee over. Over hoe je dat vooral niet moet gaan doen en hoe je dat dan niet doet. Het kon in mijn agenda gepland worden.

Het ging niet door. Agenda’s aan andere kanten lukten niet, vakantie, dat slag. Het bleef een aanvraag. Intussen had ik wel al nagedacht. Mijn mening verder gevormd. Er was een concept en ik zou eens iets anders doen. Dat probeer ik altijd. Weg van de platgetreden workshop-en-tipspaden.

Als zoiets dan niet doorgaat, vind ik dat altijd jammer, want ik stel me in op dat soort dingen en ik denk na en er is een concept en dat concept is dan uiteraard het beste wat er ooit is geweest. En dan kan ik dat niet doen.

Dan bekruipen de vragen mij: moet ik daar een workshop van maken (ik heb daar geen tijd voor om dat te organiseren) of wacht ik op een nieuwe vraag maar zal dit concept dan nog wel het beste zijn want in de regel doe ik nooit twee keer hetzelfde. Of maak ik er een blogpost van maar dan moet het concept toch wat bijgestuurd en ik kan niet vermijden dat ook andere mensen dan een kleine groep het zouden lezen.

Er zal nooit nog een kleine groep van hooggeplaatste mensen zijn die deze vraag aan mij stelt terwijl ik dit concept het beste concept ter wereld vind en dat hooggeplaatst, dat maakt ook deel uit van het concept. Enfin. De vragen die een mens zich soms stelt, je houdt het niet voor mogelijk.

Categories
Uncategorized

Das Experiment

Angst is een slechte raadgever als het op schrijfvlak aankomt. Ik had angst. Angst voor het witte blad. Dan moet je iets nieuws doen. Vind ik. Een experiment. Zoals alle dagen een stukje schrijven. Voor een maand. Eentje hier en eentje daar en dan nog drie ginder.

De angst kwam er omdat ik dacht dat ik door goeie dingen te schrijven in meer lijstjes van te volgen bloggers terecht zou komen. Omdat ik dacht dat, eens je in die lijstjes komt te staan, alleen maar goed materiaal hoort te schrijven.

Elke week is er ergens wel een blogger die het voor heeft. Writers block heet het. Sommigen zeggen dat het niet bestaat want mijn neef werkt bij de post en die heeft nog nooit postbusblock gehad en stel eens dat de vuilnisman een vuilzakblock had. “Stel je niet aan” is het ondertoontje.

Dat had ik dus. Writersblock. Van niet meer kunnen of durven schrijven. Of nee, van denken, is dit wel goed genoeg. Dat ik nog tig keer meer schrijf dan de gemiddelde blogger zonder writers block? Ik weet het. Van mij is het wel (een deel van) mijn job. Dan wordt het zo een beetje een probleem.

Piloten die een crash overleven, die zetten ze binnen de 24 uur in een vlieger en die moeten de lucht in. Omdat ze anders nooit meer zouden vliegen. Dat hebben ze onderzocht geloof ik. Mensen met een blog die niet bloggen, die krijgen minder bezoekers en dan wordt het moeilijker om iets te schrijven. Want als je dan blogt dan lijkt het alsof je tijd hebt genomen om na te denken. Kortom, er is sprake van een vicieuze cirkel.

Die gaan we dus doorbreken. Verwacht de komende weken 17 blogposts van mijn hand die meer dan anders in kwaliteit zullen verschillen. Er zal bagger tussen zitten en crap en rotzooi. Ik zeg het maar. Dat worden de meest gelezen stukjes deze maand. Er zullen goeie dingen tussen zitten ook, dat geloof ik sterk.

Categories
Uncategorized

Zevekote

Mijn blog is een laboratorium. Dat maakt enkel mezelf tot proefkonijn, wees gerust. Gelukkig ben ik ook de professor. Dit is de plek waar ik dingen kan proberen. Plugins kan testen. Alles stuk mag maken want er is toch zeker een backup.

Het grote probleem van zo’n persoonlijk labo is dat ik aan de nieuwbouwconstructie die op 18 oktober 2009 op dit domein zette, heb bijgebouwd. Een veranda. Een tuinhuis. Een konijnenkot. Een boomhut. Een fietsenstalling. Een carport. De gruwel.

Dan kijk je rond en dan denk je oeps, ik heb het niet goed gedaan. Er valt geen lijn op te trekken. Er is teveel content van verschillende aard. De carport. In het verleden heb ik op dat moment mijn nieuwbouw, samen met alle koterijen en het meubilair en al tegen de grond gesmeten. Ik vond dat nodig toen.

Bij deze schrijf ik die vernielingszucht van mij af. Ik zou er klaar voor zijn, om opnieuw te beginnen. Te doen alsof hier nooit iets geweest is. Maar ik ga dat niet doen.

Ik slaak een zucht van verlichting.

Categories
Journalistiek

Bloggers. Journalisten.

So, what do you do? Het is een vraag die je wel eens krijgt als je in het antwoord op de vraag ‘wat doe je zoal in het leven’ het woord blogger opneemt. Een blogger is in de publieke perceptie iemand die een online dagboek bijhoudt.

Als je nu journalist zou zeggen, dan zou je respect afdwingen. Zeker als je daarna zou vermelden dat je schrijfsels ondermeer in de kwaliteitskranten- of weekbladen zijn verschenen.

We zijn allemaal journalisten geworden. Blogs en daarna twitter hebben het zaakje omgegooid. Orkanen, festivals, opstanden en sport, iemand verslaat het. Altijd. Er is een hashtag en de zaak gaat los. Journalist, wie of wat is dat eigenlijk, vraagt Roland Legrand zich in een reactie op google+ (terecht) af.

Als het over nieuws via blog of social media gaat, ligt vandaag de nadruk nog op het technische. Kunnen we al dan niet verslag doen? Zijn er mensen met smartphones aanwezig? Hebben ze voldoende impact? Is het nieuws nieuws genoeg? De nieuwe media zijn jong en tussen droom en daad staan nog vooral praktische bezwaren.

Wanneer het technisch kan, zijn de media vaak het nieuws. Het spreekwoordelijke twitter was sneller.

Moeten we intussen ook niet eens verder gaan denken? Gaan kijken hoe het na het technische moet? Als er al een schemerzone is tussen wat simpelweg ‘de blogger’ en ‘de journalist’ wordt genoemd, kijken wat we van elkaar kunnen leren?

Zal er een continuüm zijn waarbij de huis-tuin-en-keukentwitteraar en de oldskool journalist elkaars tegenpolen zijn en waar journalistieke bloggers en bloggende journalisten elkaar in het midden tegenkomen?

Moeten we, nu we allemaal journalisten zijn op zoek naar een deontologische code? Dan bedoel ik niet alleen in de manier waarop we met PR en persberichten omgaan maar ook de manier waarop we nieuws gaan verspreiden. De manier waarop we bronnen gaan controleren.

Het valt me zwaar niet voor het elitaire standpunt te vallen waarbij er een soort trusted sources zouden zijn, mensen waarvan geweten is dat ze, binnen de beperkingen van het medium en de middelen waarmee ze werken een soort journalistiek te bedrijven.

Maar het vlees is zwak en talloze hoaxes tonen aan dat niet de waarheid vaak mooier is dan het onderzochte en het tragere. Hoaxes waarbij media en gewone gebruikers vandaag niet zo gek veel van elkaar verschillen.

Misschien is het met journalist als met manager, eens iedereen het is moet je op zoek naar een nieuwe term en een nieuwe lading.

Categories
Uncategorized

Principes

Principes, ik vind dat belangrijk. Je moet die hebben en houden. Aan de kant schuiven ook, als je dat nodig acht. Eén van mijn blogprincipes was ooit: één gadgetreview per maand.

Maar ach, ik schrijf zoveel en ik heb niet het gevoel dat het iemand stoort. Het is leuk om te doen, het schrijft aardig weg en de mensen denken ineens dat je er iets vanaf weet en je weet er ook iets vanaf maar je wordt geen betere blogger.

Enfin. Dus dat principe ging aan de kant. Het werd ingeruild voor één gadget per keer. Zoals ik ook beloofd heb aan mezelf geen nieuwe kindleboeken te kopen als ik het vorige nog niet uit heb. Ook daar zijn uitzonderingen toegestaan.

De één-gadget-per-keer regel sneuvelde omdat je zowel een tablet als een telefoon op hetzelfde moment kan testen. Ook een draagbare en een mobiele tablet (10 en 7 inch) vallen te combineren.

Ook toegestaan is het testen van twee toestellen die samen worden geleverd. Dat is nu het geval met de Blackberry, die de Playbook Tablet blijkbaar standaard vergezeld laten gaan van een Torch, dat is een telefoon. Wie ben ik om die mensen tegen te spreken?

Ook te combineren zijn een testtoestel lange termijn (de Symbian E7 telefoon van Nokia) en een toestel voor de korte termijn of de Blackberry, die dus met twee zijn. Enfin. Ik kus mijn pollen dat ik drie bureaus heb waar ik die doosjes kan onderbrengen of mijn lief had mij voorzeker al verplicht ergens een garagebox te huren.

Eén principe ga ik niet verlaten: ik schrijf wat ik wil. Goed of slecht. Gegeven is gegeven. Een mens moet daar niet onnozel over doen, er zijn bloggers die net zo goed een review kunnen doen met goedheidsgarantie. Of mensen die een project hebben. Daar doe ik niet aan. Er zijn dingen genoeg die ik niet geschreven krijg.

Ook durf ik niet goed nadenken hoeveel centen een mens zo met zich meedraagt. Eigenlijk.

Categories
Uncategorized

Een beetje techniek / Ik dacht een beetje techniek

Het zit zo: een echte geek ben ik niet. Enfin. Wel echt zoals in ‘ik ben veel met technologie bezig’ maar ik begrijp geen peehaapees, noch lees ik java. Mijn Ruby staat niet op de rails om maar eens een goedkope woordspeling te bedrijven.

Sleutelen doe ik wel graag. Dan lees ik wat en dan moet ik dat hebben. Een plusboxje bijvoorbeeld. Nu, dat was eenvoudig te regelen want er is al een plugin voor WordPress en die heb ik dan maar in de plaats gezet van mijn follow me on twitter knop want de rek op mijn volgersaantal daar, dat zal wel op zijn eind gaan lopen.

Een andere zaak bleek die van Jan Seurinck versus The Author Known As Jan Seurinck. Die ging zo: Google laat sinds kort toe dat auteurs hun materiaal claimen via een systeem dat heel goed uit de doeken wordt gedaan op de google pagina’s en daar zijn dan handleidingen voor WordPress voor geschreven en heel de santekraam.

De geek in mij denkt dan: dat moet ik ook. Dat mensen zoiets zoeken en dat daar dan zo’n plaatje naast zou komen en dat ik dat zou zijn, dat lijkt me dan te gek. Die handleidingen zijn echter geschreven voor mensen die regeltjes willen volgen en eigenlijk gewoon al weten wat ze moeten doen en dat is niet mijn sterkste kant en ik weet die dingen niet en dan denk ik het te begrijpen en dan doe ik maar en dan werkt dat niet.

Howto-schrijvers aller landen moeten meer uitleggen wat zo’n systeem wil zien en niet wat je stap voor stap moet doen. Voor mij dan toch. Kwam het erop neer dat Google wil zien dat ‘rel = author’ en ‘author = me’ en dat zowel ik naar google moest verwijzen als google naar mij en dat kon dan op tig manieren die al dan niet zouden werken met mijn theme dat ik niet wil veranderen. Daar zijn redenen voor.

Enfin. Dat bleek allemaal niet zo moeilijk als dat leek. Het zou wel eens kunnen dat veel van die howto-schrijvers gewoon consultants zijn die willen dat je hen belt. Gewoon een <a href> naar mijn google profiel in een tekstwidget gestoken en op mijn google profiel gezegd dat ik hier woon en klaar was kees.

Krijg ik nu een badge?

Categories
Uncategorized

Blogging in the English

Het is nog niet heel lang geleden dat ik wat opmerkte over mensen uit onze contreien die bloggen in het Engels. Dan had ik het niet over de Robin Wautersen van deze wereld en ook andere mensen (ik dek mij in, ik geef het toe, natuurlijk had ik het niet over jou).

Uiteraard had ik het over het in het Engels bloggen (en twitteren for that matter) over de lokale vlooienmarkt en de bakker van achter de hoek. Het komt mij wat blasé over altijd. Tenzij de steller over een Engels beschikt dat afgeleid is van het Nederlands, dan wordt het zielig lachwekkend.

Blijf bij je moerstaal denk ik dan. Denk aan je doelgroep. Marketing. Niemand, ook je vrienden uit de US of A zitten te wachten op een verhaal over een gesneden brood uit Gors-Opleeuw.

Toen zag ik Davy experimenteren met een vorm die hij uit Amerika schijnt te hebben geïmporteerd. Het link-citaat-met-commentaarstukje. Ergens tussen de tweet en de blogpost in. Ik vond het wel interessant en zeker voor wat technische onderwerpen. Je zit sowieso je Nederlandse zinnen te doorspekken met Engelse termen en elegant is dat ook allemaal niet.

Twijfel. Onrust. Zou ik ook? Moest ik ook? Had ik toch die citatencategorie voor? Moest ik daar wat mee? Het las vlot en natuurlijk bij Davy maar zou ik mijn veilige thuishaven kunnen verlaten? Even Davy opgeskyped. Voorbeelden gehoord. Gespiekt. Geschreven. Niet ontevreden. Getwijfeld. Gepost. Goeie commentaar.

Nee, ik ben geen Engelstalige blogger van nature, ik zie de wereld in het Nederlands. Mijn taalgebruik in het Engels is sterk beïnvloed door blogs, die ongetwijfeld slechts een weinig uitblinken in kleurrijk taalgebruik. Ik wil mijn zinnen kunnen onderbreken. Punten zetten waar het niet hoort en weglaten wat ik overbodig vind en daar dan commentaar op krijgen van jan-daar-ontbreekt-wat. In het Engels zie ik me dat niet meteen doen.

Of ik het nog ga doen, zo in het Engels schrijven? Dat dan weer wel.

Categories
Uncategorized

Commentaren

Een blogger, moet u weten, krijgt graag commentaar op zijn stukjes. Deze blogger al zeker. Lees er de howto’s maar eens op na. Stel een vraag op het einde van je stukje, wees scherp, vraag naar de mening van je lezers, het zijn maar een aantal tekstuele technieken die je kan toepassen.

Ik pas ze niet toe. Tenzij ik écht nieuwsgierig ben naar uw mening. Tenzij ik echt wil weten hoe u er tegenover staat. Niet voor de comments en de traffic maar voor de content ervan.

Deze week kwam Facebook met een interessant voorstel. Volledige integratie met Facebook. Commentaren uit facebook naar je blog. Nu komt het wel vaker voor dat mensen mij via Twitter laten weten wat ze van een stukje vinden. Wat er gebeurt met shares op facebook, daar heb je zo geen zicht op.

Zou ik? Zou ik?! Ik heb er over nagedacht. Ik heb de oude Disqus opnieuw overwogen. Ik heb facebook comments geïnstalleerd. Even. Gewoon onderaan. Om te testen. Ik heb een pagina aangemaakt. Ik heb de integratie opgezet. Ik heb het opnieuw verwijderd.

Nee, die facebook comments, dat is het voorlopig niet. Zolang ik geen lokale kopie van de commentaren kan krijgen, wil ik niet afhankelijk zijn van Zuck en de zijnen. Dat ik daardoor wat commentaren mis, heb ik er voor over.

Wel geef ik Disqus een nieuwe kans. Ik heb het ooit verwijderd omdat ik het te zwaar vond, en ik vind het in zekere zin nog. Maar het heeft de voordelen van twitterintegratie. Benieuwd wat het op de lange termijn wordt.