Blogging is not a thing, it’s an attitude

Blogging is also about trust. If you’re readers know that you are writing from your heart, they will listen.

Dit is waarom heel veel lezers hebben mij niet zo kan boeien. Natuurlijk wil ik veel bezoekers en veel reacties en veel vanalles maar als ik echt kan kiezen, dan heb ik liever ergens impact.

Natuurlijk zou ik de PR-bureaus kunnen afschuimen om nieuwe speelgoedjes te krijgen en natuurlijk vind ik dat leuk maar ik heb ook nog wel eens teveel reviews gehad. Het moet spannend blijven. Voor jullie en voor mij.

Pay a Blogger Day

Lange tijd had ik hier een Flattr-knop geïnstalleerd. Daarmee kon je mij betalen voor leuke, interessante of op andere wijze aangename schrijfsels. Mijn inkomsten werden eerlijk herverdeeld. Flattr sloeg niet aan in België. De knop is weg.

Vandaag is het Pay a Blogger Day. Idee gelanceerd door -jawel- Flattr. Nu had ik er voor kunnen kiezen om de knop terug te halen maar ik vrees dat het niets wordt tussen ons land en de microbetalingsservice voor content. Daar gaan we dus niet aan meedoen. Ook niet voor de gelegenheid.

Wat ik misschien wel leuk zou vinden, is dat als je mijn blog wel eens bezoekt of je hebt mij in de RSS-lezer zitten en je komt hier al eens wat lezen, dat je dat vandaag eens uitspreekt. Publiek of privaat. Op twitter of via mail of op facebook of op Google+ of je liket de facebookpagina ofzo.

Of doe hetzelfde bij jouw favoriete blogger. Ze zal het appreciëren.

Koningen

Deze week zat ik op het Creativity World Forum. Veel verder dan de vierkante meter rond mijn stoel en af en toe eens over en weer naar de techniek kwam er niet van. Werkendag. Heel de dag.

Onder de middag kwamen Bart en Pieter langs. Pieter vertelde dat hij opnieuw goesting had in bloggen en ik vertelde dat ik dat een goed idee vond. We hadden een gesprek. Over tijd maken en tijd vinden en goesting hebben. Hij begon vandaag opnieuw te bloggen.

Een stukje en niets meer. Geen mogelijkheid om te reageren. Geen like-knop. Geen +1. Geen links. Geen niets. Tekst. Gewoon omdat hij dat leuk vindt, denk ik dan. Opnieuw leuk vindt. Schrijven voor zichzelf.

Ik heb meteen grote kuis gehouden in mijn plugins.

 

Een beetje techniek / Ik dacht een beetje techniek

Het zit zo: een echte geek ben ik niet. Enfin. Wel echt zoals in ‘ik ben veel met technologie bezig’ maar ik begrijp geen peehaapees, noch lees ik java. Mijn Ruby staat niet op de rails om maar eens een goedkope woordspeling te bedrijven.

Sleutelen doe ik wel graag. Dan lees ik wat en dan moet ik dat hebben. Een plusboxje bijvoorbeeld. Nu, dat was eenvoudig te regelen want er is al een plugin voor WordPress en die heb ik dan maar in de plaats gezet van mijn follow me on twitter knop want de rek op mijn volgersaantal daar, dat zal wel op zijn eind gaan lopen.

Een andere zaak bleek die van Jan Seurinck versus The Author Known As Jan Seurinck. Die ging zo: Google laat sinds kort toe dat auteurs hun materiaal claimen via een systeem dat heel goed uit de doeken wordt gedaan op de google pagina’s en daar zijn dan handleidingen voor WordPress voor geschreven en heel de santekraam.

De geek in mij denkt dan: dat moet ik ook. Dat mensen zoiets zoeken en dat daar dan zo’n plaatje naast zou komen en dat ik dat zou zijn, dat lijkt me dan te gek. Die handleidingen zijn echter geschreven voor mensen die regeltjes willen volgen en eigenlijk gewoon al weten wat ze moeten doen en dat is niet mijn sterkste kant en ik weet die dingen niet en dan denk ik het te begrijpen en dan doe ik maar en dan werkt dat niet.

Howto-schrijvers aller landen moeten meer uitleggen wat zo’n systeem wil zien en niet wat je stap voor stap moet doen. Voor mij dan toch. Kwam het erop neer dat Google wil zien dat ‘rel = author’ en ‘author = me’ en dat zowel ik naar google moest verwijzen als google naar mij en dat kon dan op tig manieren die al dan niet zouden werken met mijn theme dat ik niet wil veranderen. Daar zijn redenen voor.

Enfin. Dat bleek allemaal niet zo moeilijk als dat leek. Het zou wel eens kunnen dat veel van die howto-schrijvers gewoon consultants zijn die willen dat je hen belt. Gewoon een <a href> naar mijn google profiel in een tekstwidget gestoken en op mijn google profiel gezegd dat ik hier woon en klaar was kees.

Krijg ik nu een badge?

De developer revolutie

In 1999 startte Blogger (nu google). Vanaf dat moment kon iedereen met een internetconnectie en de capaciteit volzinnen te schrijven zichzelf blogger of burgerjournalist of koning van zijn eigen universum noemen. Kennis noch ervaring als voorwaarde. De publiceerknop de toegang tot de wereld. Vandaag staan we opnieuw voor zo’n revolutie.

Het publiceren heeft zijn beste tijd gehad, iedereen is al amateurfotograaf, een mening meer of minder, daar ligt de wereld al lang niet maar van wakker. Mobiele applicaties zijn het nieuwe bloggen. Google komt met zijn Android App inventor. Na iedereen een blog is de tijd voor iedereen een app.

Of het de wereld zal veranderen? Ja, dat zal het. Of het revolutionair zal zijn? Dat geloof ik wel. Een democratiseringsbeweging zet zich in gang. De druk van onderuit wordt groter. De vraag aan de bovenkant van de markt zal groeien.

De media hebben geprobeerd om als antwoord op het bloggersfenomeen meer blog te worden. Ik hoop dat developers daaruit leren. Een goed idee, een goed design zal het verschil maken, die miauwende kattenapps maken we binnenkort zelf wel.