Categories
Social Media

Den dinges van de reclameregie

Mijn Vlaamse bloggerslijst bestaat momenteel uit met de hand geteld een 90tal bloggers. Er zitten er tussen die al lang niet meer schrijven, er zitten er tussen die weer schrijven en er zijn er tussen die nog nooit iets geschreven heeft wat ergens op lijkt maar die toch gelezen worden en dat interesseert mij dan om professionele reden. Gelijk vanavond. Dan lees ik dat Aardling, ik vind dat een sympathieke mens daar niet van, zijn kleerkast heeft uitgemest. Kat op de koord, een gesponsorde blogpost van Zalando. Antoon schrijft over nieuw werk zoeken en hupla: buzzfeed. Houbi heeft de gele mannen over de vloer en knal, daar is de reclameregie (een bekende kabouter gaat nu uit zijn dak). Mme ZsaZsa (ja, ik lees die, en religieus ook) geeft potten choco van de wereldwinkel weg. Dan hebben die vermaledijde The Insiders nog niemand gestrikt vandaag. Geen idee wat het is, heeft iedereen te hard naar Cain gekeken? Slaat de economische crisis zo hard toe dat er dringend nieuwe bronnen aangeboord moeten worden? Geen idee. Niets tegen gesponsorde blogposts overigens of dingen die door de PR zijn ingegeven. Of affiliate links of whatever. Iemand een Kindle nodig toevallig? Of wil je graag hier rechtsboven staan? Al helemaal niet tegen de reclameregie. Zij doen dat goed, zelden een vraag waarvan ik denk: gasten, serieus. Niets ook tegen klassieke PR-bureaus die bloggers aan hun kant willen trekken. Die mensen doen hun werk en als bloggers schrijven doen zij hun werk goed en als ze dat niet doen hebben ze pech gehad. Waar ik het heen en weer van krijg zijn die (vaak off-topic) verborgen gesponsorde blogposts. Dan zit ik mijn feeds te lezen en dan denk ik: wat is dit nu, moet dit echt, een advertorial? Daar sta je als blogger zelf voor. Je naam staat daar onder. Wil je dat doen: ja of neen. Als je dat dan doet: hoe ga je dat aanpakken? Het triestigste (voor zowel reclameregie als de bloggers in kwestie) is dat het vaak van die pathetische stukjes oplevert dat het eigenlijk na vier zinnen al doorhebt: hier is geld over de toonbank gegaan en hier gaat dadelijk de link komen waar het hier over gaat. Die wordt dan ergens onderaan gezet. Sommige bloggers lijken te vergeten waar het allemaal om draait: hun blog. Als ik iemand hoor zeggen dat we de PR wat moeten respecteren, dan zeg ik nee, de mannen en vrouwen van de PR moeten ons respecteren en we zijn allemaal de beste vriendjes maar zij hebben een vraag en het staat ons als blogger vrij om daar op in te gaan. Denk je echt dat je geen aanbod meer zal krijgen omdat je eens een keer ‘neen’ zegt? Misschien. Maar dat zegt dan meer over het PR- of ander kantoor dan het zegt over jou als blogger. Als we ooit eens van ons negatieve imago af willen, zullen we dat zelf moeten doen. Andy schreef ooit dat elke tech journalist wel ergens op de zwarte lijst moet staan, wil hij au sérieux genomen worden. Kijk naar ZsaZsa: “het is niet omdat hun wijn niet te drinken is dat de choco niet deugt”. Dat vind ik leuk, het maakt de rest van het verhaal geloofwaardig bovendien. Als Houbi (blog verdwenen) in een gesponsorde blogpost tongue in cheek is zoals hij dat altijd is, dan maakt mij dat geld verschuiven geen ene fuck uit. Maar alstublieft: bespaar mij uw zogenaamd persoonlijk verhaal als je gewoon een link naar een sponsor wil zetten. Bespaar mij je informatie over die douchegel omdat één of andere marketingmanager uit de hem gepresenteerde lijst beslist heeft dat jij lezers genoeg, followers genoeg of Klout genoeg hebt. Bloggers zonder ego bestaan niet. Laat het strelen. Veel en met liefde. Door lezers. Dat doe ik ook. Er zullen altijd nieuwe PR-acties zijn, de vragen over gesponsorde blogposts zullen blijven komen. Verkoop jezelf maar niet je lezers. Mensen die op zoek zijn naar Vlaamse bloggers die over hun merk willen schrijven: je moet eens bij Goedele, bij Andrew, bij Joke of bij Sofie, die staan midden in ons bloggerswereldje en die kennen de mensen*. *ik ben jou vergeten, juist, doe mij even een DM als je wil?

Categories
Uncategorized

Credibility of Silicon Valley tech bloggers is at issue

The basic question is: Should you trust what you read in some of these blogs? In many respects, the answer is no.

 

Categories
Journalistiek

Bloggers. Journalisten.

So, what do you do? Het is een vraag die je wel eens krijgt als je in het antwoord op de vraag ‘wat doe je zoal in het leven’ het woord blogger opneemt. Een blogger is in de publieke perceptie iemand die een online dagboek bijhoudt.

Als je nu journalist zou zeggen, dan zou je respect afdwingen. Zeker als je daarna zou vermelden dat je schrijfsels ondermeer in de kwaliteitskranten- of weekbladen zijn verschenen.

We zijn allemaal journalisten geworden. Blogs en daarna twitter hebben het zaakje omgegooid. Orkanen, festivals, opstanden en sport, iemand verslaat het. Altijd. Er is een hashtag en de zaak gaat los. Journalist, wie of wat is dat eigenlijk, vraagt Roland Legrand zich in een reactie op google+ (terecht) af.

Als het over nieuws via blog of social media gaat, ligt vandaag de nadruk nog op het technische. Kunnen we al dan niet verslag doen? Zijn er mensen met smartphones aanwezig? Hebben ze voldoende impact? Is het nieuws nieuws genoeg? De nieuwe media zijn jong en tussen droom en daad staan nog vooral praktische bezwaren.

Wanneer het technisch kan, zijn de media vaak het nieuws. Het spreekwoordelijke twitter was sneller.

Moeten we intussen ook niet eens verder gaan denken? Gaan kijken hoe het na het technische moet? Als er al een schemerzone is tussen wat simpelweg ‘de blogger’ en ‘de journalist’ wordt genoemd, kijken wat we van elkaar kunnen leren?

Zal er een continuüm zijn waarbij de huis-tuin-en-keukentwitteraar en de oldskool journalist elkaars tegenpolen zijn en waar journalistieke bloggers en bloggende journalisten elkaar in het midden tegenkomen?

Moeten we, nu we allemaal journalisten zijn op zoek naar een deontologische code? Dan bedoel ik niet alleen in de manier waarop we met PR en persberichten omgaan maar ook de manier waarop we nieuws gaan verspreiden. De manier waarop we bronnen gaan controleren.

Het valt me zwaar niet voor het elitaire standpunt te vallen waarbij er een soort trusted sources zouden zijn, mensen waarvan geweten is dat ze, binnen de beperkingen van het medium en de middelen waarmee ze werken een soort journalistiek te bedrijven.

Maar het vlees is zwak en talloze hoaxes tonen aan dat niet de waarheid vaak mooier is dan het onderzochte en het tragere. Hoaxes waarbij media en gewone gebruikers vandaag niet zo gek veel van elkaar verschillen.

Misschien is het met journalist als met manager, eens iedereen het is moet je op zoek naar een nieuwe term en een nieuwe lading.

Categories
Uncategorized

Vrouwen, Google Reader en ik

Mijn RSS-lezer en ik. Dat is een verhaal. Van meer en van minder en van onnoemelijk veel en verplicht snoeien en van voor af aan en opnieuw. Er zijn ook constanten. It’s a mans world.

Echt. Mijn informatie- en inspiratiestromen. Mijn nieuws. Testosteron. Hier en daar wat vrouwspersonen. Vingers van één hand. Introspectie leerde mij dat ik niets tegen vrouwelijke bloggers kon hebben. Wel integendeel.

Alleen, ik ken er niet zo veel. Af en toe hoor ik eens de naam van een naaiblog door onze huiskamer waaien maar verder dan over de schouder kom ik dan niet.

Genoeg! Zo sprak ik luid en duidelijk tegen mezelf. Het was eerder stil en in mijn hoofd maar duidelijk was het wel. Welaan dan, zo sprak ik, vraag het eens op den twitter. Zo geschiedde. Ik vroeg en er kwam commentaar. Van die en ginder en daar moet je eens gaan zien. Dat gebeurde.

Goed geschreven en tenminste een beetje interessante mensen. Dat wil ik wel lezen. Voorlopig ga ik geen namen noemen. Maar dat komt. Dat komt. Als er nog suggesties zijn, dan mag dat hieronder.

Flickr foto van Gina Trapani en Annalee Newitz in CC gegeven door Laughing Squid

Categories
Uncategorized

When Is It Okay To Close a Comment Thread?

Bloggers are the Italian Catholics of the Internet; we’re made to feel guilty about everything. We’re constantly told that our work doesn’t matter, that we’re narcissists, and that we’re nothing without our audience.

via When Is It Okay To Close a Comment Thread?.

Categories
Uncategorized

Over de NMBS, communicatie en het belang van het checken van (alle) bronnen

Het is met treinen en de NMBS zoals met God en de Katholieke kerk. Mensen die geloven in God, ach je kan er veel over vertellen maar de meesten zijn onschuldig. Mensen die echter zeggen te geloven in de Katholieke kerk -en dat zit in de geloofsbelijdenis- daar scheelt echt wat mee.

Serieus, schrijf ik vorige week nog een lofzang op treinen (ik zou het nog doen) en halen ze deze week een truc uit waarmee ze heel internetland op z’n kop zetten. Voor zij die die storm hebben gemist en kort samengevat: student bouwt applicatie om te zien wanneer er zoal treinen rijden, NMBS komt daarachter, stuurt een zeer onbeleefde brief in het advocatees gesteld en alles, applicatiebouwer vertelt dit, iedereen blogt en twittert met meer bitterheid dan ooit over de NMBS. Wil je eloquent overkomen, gebruik dan zeker de term cease en desist in verband met die brief, dat is wat alle hip kids doen.

Waarop ik denk:

volgens mij zit er nu een e-communicatie specialist bij de nmbs zijn kas driedubbel op te vreten en van “zie je wel” te roepenFri Jun 18 09:07:12 via TweetDeck

Het is toch waar zeker. Vorige zomer waren we op vakantie in Oostenrijk. Niet meteen hét land dat bij me opkomt als het gaat om digitale (of andere for that matter) vooruitstrevendheid. Toch geeft google maps je daar voor elke route die je kiest de mogelijkheden te voet (opgepast, in beta), per auto (opgepast voor het tijdsbestek dat een autorit kan vragen) of -en u raadt het natuurlijk al- de gegevens van de reisweg via openbaar vervoer. Dat is dus het ideale geval. Open data en iedereen kan ermee doen wat hij wil.

Wat de bloggers echter vergeten vermelden zijn (zij doen hun research immers net zo goed als volwaardige journalisten) is dat de NMBS een redelijk goed werkende mobiele website heeft die deur tot deur kan berekenen hoe je met het openbaar vervoer ergens kan geraken. Niet dat de NMBS ons daarop gewezen heeft en daardoor is het net zo’n slechte PR geworden. Gewoon even m.nmbs.be in de adresbalk tikken en je komt overal goed terecht. Maar niemand, echt niemand is mij dat deze week komen vertellen en ze hadden kunnen weten dat ik hier een stukje over zou plegen.

Om immers te zeggen dat de timetables van de openbare vervoersmaatschappijen van een dergelijke schoonheid en originaliteit zijn dat je er een auteursrecht op kan claimen, neen, zelfs ondergetekende dat vindt dat te ver gaan. Beste NMBS, jullie doen het helemaal niet slecht maar leer hieruit. Advocaten moeten in de rechtbank blijven en geen brieven sturen.