Categories
Maatschappij

Keek op de week

Nu zijn we hier in Borgerhout wel wat gewend als het gaat over rellen en bezoek van extreemrechts, maar het is voor ’t eerst dat die door ’t Stad zelf georganiseerd worden.

Geen opiniemaker formuleert het zo goed als Hans.

Categories
Uncategorized

Do Gated Communities Threaten Society?

“I wanted safety and security above everything else,” says Shilpa Sonal, a marketing consultant who lives in a development aptly called Nirvana. “We are sensitive, we have like-minded people in Nirvana. … So we understand each other. That’s one of the best things Nirvana offers.”

Wij hebben in Borgerhout enkele gated communities. Dit zal hun redenering ook wel zijn. De wereld is slecht en wij zijn goed. We gaan lekker wonen waar het nog niet zo duur is en sluiten ons op in ons eigen wereldje. Fuckers.

Categories
Uncategorized

District

Door de stad beweeg ik me doorgaans per fiets. Als ik niet aan het wandelen ben. Wandelen zoals in spazieren of struinen. Niet zoals in verplaatsen. Met een doel en van die dingen.

Dezer dagen geniet ik echter van jaarlijks verlof zoals dat in wordart en een illustratie uit de office bibliotheek aan het gesloten rolluik van de bakker hangt. Dus ging ik wandelen. Juul in de buggy geladen en aan de wandel door eigen district. Een mens zou dat meer moeten doen. Je komt wat tegen. Kijk: de stad Antwerpen verkoopt via zijn immomelkkoe AG Vespa appartementen in een gated community. Werkelijk ongehoord. Aan de ene kant geld spenderen aan samenlevingsopbouw en aan de andere kant welgestelden achter een hek steken. Alles veilig. Breedbandinternet. Camerabewaakte parkeerplaats.

Aldus ook kwam ik langs een moskee, wat het uitgangspunt van mijn wandeling was, want ik moest nog een blogpostje voor de wijkblog en ik heb een reeksje lopen over moskeeën in de buurt en terwijl ik dan toch aan het wandelen was enzo.

Het moet gezegd dat die moslims dat moeten zien zitten, in al die garages en achterafgebouwtjes gaan bidden en al die kerken die leegstaan intussen. Enfin. Er zal nog veel water naar de zee lopen voor we dat zelfs maar kunnen uitspreken.

Dan langs de markt. Kijk eens wat een schoon groentenkraam. Het is gelijk in de boekskes. Echt. Die wortels, gedrapeerd en al. Verse munt, veur niet gelijk want zeven huizen ver in de rij voor dat heerlijk geurend spul.

En poreien, schoon in het gelid. Tomaten, gestapeld. Paaaprika’s in de kleuren van de Ethiopische vlag en watermeloenen, zo groot en zo zwaar als een krachtbalbal of hoe zeg je dat?

Dan afsluiten met een bakje troost. In de volksmond tegenwoordig een Doppio geheten. Enfin. Genieten en tussendoor eens stoppen en een bankje bezitten en een praatje maken met de virtuele vrienden en foto’s nemen en daarmee ook de instant upload functie van Google+ testen en evalueren en de camera van de nieuwe telefoon enzo. Vakantie.

Categories
Uncategorized

Over stadsplanning

Er waait een nieuwe wind bij de stadsplanners van mijn stad. Dat is goed. Weg met de ouwbolligheid. Weg met de verplichte kunstwerken van dertien in een dozijn. Leve recht, strak en grijs. Leve ingeperkte natuur. Leve voortschrijdende cultuur.

Weg met alle stadsplanners van mijn stad want zij zijn ziende blind. Zij dromen een stad die niet bestaat. Weg met alle nieuwigheden. Leve de inperfecte kromme. Laat maar komen dat onevenwichtige. Leve de inconsequenties. Geef ons een borstbeeld!

Een persoon die het kan weten vertelde me ooit dat architecten, of ze nu huizen tekenen of straten, telkens de mensen bannen. Mensen en de dingen die ze doen zorgen voor onevenwicht in het hoofd van de plannenmaker. Mensen worden abstracties in plannen. Statistieken op zijn hoogst. Net zoals de omgeving. De zon schijnt op automatisch gegenereerde 3D modellen altijd.

Daarom zou ik nooit een stadsplanner kunnen zijn. Een ideale stad wordt uit het niets opgebouwd of uit vroeger tijden geconserveerd, al het andere is oplapwerk. Noch zal ik ooit een architect of kunstenaar zijn. Mijn taak bestaat erin te beoordelen. Functionaliteit en design. Usability zo je wil. Vernieuwend of conservatief.

Vandaag heerst er bij stadsplanners van mijn stad een hang naar strak en grijs. Resultaat zijn prachtige pleintjes en straten die, eens uitgevoerd, nauwelijks of geen connectie hebben met de omgeving. Beton en perkjes. Afgebakend groen. Ik zou dat goed moeten vinden maar ik doe het niet.  Grijs en strak kunnen kleuren en krommen tot hun recht laten komen. Helaas is dat kleur, noch in het weer, noch in de mensen van dit land in grote mate beschikbaar.

Dat moeten plannenmakers toch ook zien?

Categories
Uncategorized

Betreft: Uw aanvraag voor kinderopvang

Geachte heer,
Geachte mevrouw,

U vroeg voor uw kindje opvang in een kinderdagverblijf van de Stad Antwerpen.

Op dit ogenblik is er geen opvangplaats beschikbaar in de drie door u gekozen kinderdagverblijven.

Weet je wat, beste stad? Zo stimuleer je stadsvlucht. Als onze kleine straks 3 is zou ik graag hebben dat er een school is. Zou je die alvast kunnen beginnen bouwen?

Categories
Uncategorized

Vergane glorie

Binnenkort sneuvelt zaal Cattelberg in Borgerhout onder de sloophamer. Samen met de collega’s van de wijkblog mocht ik nog eens gaan kijken en inventariseren. We noemen ons niet voor niets erfgoed2.0 natuurlijk.

Vergane glorie. Het heeft iets bitterzoet. Ook al schijnt zaal Cattelberg nooit écht glorie te hebben gekend. Schreeuwlelijk als je het het mij vraagt, maar misschien kent deze stijl ooit een revival. Misschien maar hopen van niet. Bewaren is ook het overbodige verwijderen.


Categories
Uncategorized

De straten van Borgerhout

De straten van Borgerhout liggen er al enkele dagen zo glad bij als spiegels. Dat bedoel ik niet in de overdrachtelijke zin van het woord. Correcter zou zijn: als de schaatsers niet met z’n allen in Vancouver zaten, dan zouden ze hier ter plaatse recordwedstrijden op laaglandbaan organiseren.

Het zout is op. De sneeuw van een aantal dagen geleden is gesmolten en aangevroren. De bestrating van ons dorp-in-de-stad was de laatste dagen officieel ijzel. De stad riep op geen onnodige verplaatsingen te maken.

Stiekem vind ik het leuk. Met mijn fiets ben ik meester van de zaak en het kind in mij komt zo nog eens / eens te meer naar boven. Vrije baan uitgekozen. Links, rechts, achter, voor, geen auto te zien, voetje zetten, achterrem dichtgooien, toertje draaien. Ja het is gevaarlijk en je moet zoiets niet doen maar toch. Leuk man, leuk.

Voor de rest van het weekend hou ik me wel aan wat de burgervader ons heeft opgedragen. Daarvoor is de digicorder al in de weer 😉

Categories
Uncategorized

Maak indruk met je afdruk

Komende zaterdag 19 december vindt in onze tuin, ook bekend als het Krugerpark in Borgerhout, een cultureel buurtfeest plaats. Onder het motto “Maak indruk met je afdruk” worden vanaf één uur in de namiddag tot een uur of zes verschillende culturele activiteiten georganiseerd voor jongeren. De uitgebreide informatie vind je op de site van de stad Antwerpen.

Als je dus niet naar Barcamp Gent gaat en je wil graag wat cultureel verantwoord doen met de kinderen, volgens mij ben je hier in goede handen. Kan je aan den lijve ondervinden waar mijn presentatie op de barcamp van zaterdag over gaat.

Categories
Uncategorized

Modiste

Structuur, ook daar draait een blog om. Structuur zoals in: alle dagen een blogpost. Structuur zoals in verwante thema’s. Vandaar is er vanaf heden op maandag de rubriek “Het woord van de week”. Deze week is dat modiste.

Modiste is een prachtig woord. Vrouw die modeartikelen voor dames, met name dameshoeden, vervaardigt en verkoopt. Heerlijk. Veel mooier dan hoedenmaakster. Hier zien we een modiste in de deur van haar winkel aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout staan.

Ik kwam het woord tegen in mijn eigen geheugen toen ik door de foto’s bladerde waaruit we putten om de Krugerplein Peperbus blog te illustreren. Daar vond ik bovenstaande foto. Ik dacht: “hé, een modiste”. Toen ik klein was en nog in Edewalle aan het togen was, woonde er een modiste. Men noemde haar ook zo, maar niet als ze er bij was. Je zou nooit zeggen: “dag modiste, hoe gaat het nog met je hoedenwinkel?”. Je zei: “dag mevrouw” of je noemde haar bij haar voornaam als je die kende. Ik ben die naam vergeten.

De modiste werd in de dagelijkse omgang van de dorpsbewoners benoemd aan de hand van haar beroep, ook al was ze oud en bejaard en maakte ze al lang geen hoeden meer. Aangezien ze de enige modiste in het dorp was, ontstond er ook nooit verwarring. In ons dorp was er van alles maar één. Eén kerk, één pastoor, één bakker, één beenhouwer, één school. Alleen waren er twee cafés. De eigenaars werden dan ook bij hun voornaam genoemd, samen met de naam van hun café. Maar dat is een ander verhaal.

Jammer dat er nog zo weinig zijn, modistes. Dat je haast nooit eens kan zeggen: “ik kwam straks de modiste nog tegen”. Dat komt natuurlijk omdat niemand nog een hoed draagt. Ook dat is jammer. Lang leve hoeden, lang leve modistes. Het is mijn eerste woord van de week.

Categories
Uncategorized

Marketeer van de maand: tandarts Vangheluwe

Sedert ik in Borgerhout woon, heb ik ook een Antwerpse tandarts, dat spreekt. Het is mijn schoonouderlijke tandarts geworden. Walter Vangheluwe, tandarts te Deurne, vlak om de hoek. Moest ik daar ook geen keuze meer in maken.

Het moet gezegd, die mens doet zijn werk goed (lees: mijn tanden zijn goed dus moet hij nooit enge dingen doen). Hij kent de marketingknepen van zijn vak daarenboven.

Bij een tandartsbezoek is het immers zo dat je, wanneer je een keer per jaar gaat, je minder remgeld moet betalen. Naast het feit dat dat beter is voor je tanden ook weer een argument pro jaarlijks tandartsbezoek.

Dus stuurt Walter Vangheluwe, tandarts te Deurne, sinds jaar en dag brieven naar zijn cliënteel om de aandacht te vestigen op het maken van een nieuwe afspraak. Zo niet dit jaar.

Krijg ik vandaag van die mens een geautomatiseerde SMS toegestuurd om mijn aandacht te vestigen op het feit dat mijn afspraak van vorig jaar bijna een jaar geleden is en of ik misschien niet eens wil bellen voor een nieuwe afspraak.

Geslaagde klantenbinding. Respect!

Categories
Uncategorized

Monopoly city streets

Al sedert de start van Monopoly City Streets, log ik me dagelijks aan bij het spel. Anders verdien ik immers niet de huur van die dag. Niet dat ik nog de illusie heb dat ik nog ga winnen, daarvoor moet je met je verstand spelen en niet met je hart.

Het begint inmiddels serieus te vervelen en ik heb zo het idee dat dat mij niet aanzet tot het kopen van het spel. Waar alles eigenlijk toch een beetje om te doen is.

Maar het blijft leuk om in de plaats van één appartement zowat je hele buurt in handen te hebben. De Cogels-Osylei is trouwens ook van mij. Niet te koop…

Categories
Uncategorized

Room with a view

De zonsondergang vanavond was weer prachtig. Eigenlijk was ik iets te laat maar het beeld mag er nog altijd wezen.

PS. Deze post is niets meer of minder dan het uittesten van mijn flickr account. Ik had er één maar die heb ik niet meer kunnen vissen. Er is met deze een nieuwe aangemaakt.