Journalist

Hier bij ons thuis ligt een contract. Als ik dat contract teken, ben ik een journalist. Ik ga dat contract tekenenen. Want schrijven, dat doe ik graag.

David stuurde vorige week (?) een oproep de wereld in. Hij is hoofdredacteur van clickx en zocht mensen met een gezicht. Een blik in de spiegel leverde uitsluitsel: ik heb een gezicht. Dus stuurde ik een mailtje. Dat ik dat wel zag zitten en alzus en alzo. Hij kwam hier, zag en stuurde een mailtje terug.

Dat we elkaar eens moesten zien en dat hij mij ook zag zitten. Qua gezicht dus en schrijfstijl en alles.

Komt alom dat wij elkaar zagen en dat het contract klaar lag en alles. Mijn naam stond onder partij 1, verder de freelancer genoemd, die van clickx en de achterliggende Corelio Group als partij 2. Na een, nu ja, mindere ervaring, teken ik geen contracten meer vooraleer ze door K. gecontroleerd zijn. Maar ik ga tekenen dus.

Ga ik ontslag nemen bij het Vioe? Natuurlijk niet, neen, mijn werk daar, ik doe dat heel graag. Ik zou dat een droomjob durven noemen. Ga ik geen les meer geven? Natuurlijk wel, dat lesgeven heeft mijn hart gestolen. Studenten zijn leuk, les voorbereiden, daar zit ik niets mee in, communicatieanalyse en marketingcommunicatie zijn zo interessant dat ik er alle dagen mee bezig ben.

Alleen het uitvoerende deel van mijn cultuurcommunicatieopdrachten, die ga ik afschuiven. Workshops en presentaties, begeleiding en advies, dat worden mijn focuspunten op dat vlak, gestructureerd en zonder lastminutes en alles dienaangaande. Hoe graag ik in de donkere uurtjes ook nog wat html uit de mouw schudde.

En zo veranderde mijn leven in een week. Het kan verkeren zei Bredero en wie ben ik om die mens ongelijk te geven.