Categories
Uncategorized

Woordvoerder

Eindeloos respect heb ik voor wielrenners. 3000 kilometer achter de kiezen in drie weken. Van Turijn naar Milaan en Italië rond. Over bergen, voor de wind, aan de wind, langs rivieren. Pech. Samen alleen. De roes.

Ook nog eens woordvoerder. Dan heb je 26 kilometer in je ukje tegen de klok gereden. Niet mogen vallen. Zo snel mogelijk. Zo voorzichtig mogelijk. Risico’s. Dan heb je de voorbije weken al tig keer moeten antwoorden op steeds weer dezelfde vragen.

Dan moet je uitleggen hoe dat nu voelt, je tweede keer de Ronde van Italië winnen. Dat je de beste was van het hele bos en dat moet je dan even in woorden gieten. Het antwoord moet een titel van een artikel kunnen zijn, moet emotie bevatten maar niet zoveel. Dan zeg je iets als:

Contador: “Dit is een heel speciale zege voor me” http://dlvr.it/TQCSCSun May 29 19:54:00 via dlvr.it

Terwijl je misschien veel liever had gezegd: weet je mannen, verzin zelf wat, ik heb geen van die lullige quotes meer of ik heb er drie weken op die stomme fiets op zitten, give me a break, ik wil naar huis. Maar dat mag dan dus niet.

Je moet het maar doen.