Categories
Uncategorized

SOPA and PIPA: A giant step in the wrong direction for the internet | Foursquare Blog

Protecting copyright is a fantastic goal, but this legislation is a huge step in the wrong direction.

Amazing how big shot companies have taken a stance in this SOPA/PIPA legislation in the United States. How many companies would do that in Belgium?

Categories
Journalistiek

Mijn kijk op reblogging en fair use

Bloggers en andere beheerders van webeigendommen mogen van de beheersvennootschap der Vlaamse krantenuitgevers Reprocopy 150 karakters van hun nieuwsberichten letterlijk overnemen.

Dat is een SMS naar uw lief zonder kussen erachteraan of een tweet die niet verstuurd geraakt. Over randvoorwaarden van die 150 hebben we het dan nog niet gehad.

In Amerika is dat allemaal anders. Daar hebben ze dat zo niet, zo’n beheersvennootschap. Dat is daar meer van gentlemen’s agreement en fair use. Een overtreding wordt dan bepaald door ‘ik weet het wanneer ik het zie’.

Dat principe stamt uit 1964 wanneer rechter Potter Stewart zei ‘ik herken porno als ik het zie’. Of er zich het volgende academiejaar meer dan wel minder studenten aangeboden hebben voor de studie rechten is mij niet bekend.

1964, dat was het jaar waarin Gigliola Cinquetti het eurosongfestival won met Non ho l’età en Lyndon Johnson en Leonid Brezjnev de koude oorlog niet uitvochten. Dit is 2011 en nu is er het internet en de Huffington Post die centen verdient met teveel te kopiëren en de Huffington Post, dat is het topje van de ijsberg.

Want rebloggen is in. Je ziet wat, dat is interessant, je pleurt het op je eigenste blog, legt even snel een linkje en klaar is kees. Je noemt jezelf content curator en de zaak is opgelost. Gebruik je een wordpress blog, dan is daar zelfs een knopje voor. Even in de browser selecteren wat je wil, klik en hup, je hebt weer een blogpost erbij.

De wolk van kennis wordt mist. Oorsprong onbekend. Een oneindig spoor van waterdruppels. Elke stap een verdubbeling. Onzichtbaar door de veelheid. Het internet als herhaling van zichzelf. De bron nauwelijks te achterhalen.

Je kan dan schermen met ‘everything is a remix‘, het probleem is dat dat vaak zelfs teveel moeite gevraagd is. Het is de remix van een trouwfeestendj. Plaatje. Plaatje. Plaatje. Greatest hits en… vermenigvuldigen! Het curationgedeelte bestaat er dan uit om de voorpagina van Stumbleupon, Delicious of Reddit te skimmen op interessante content. On brand. Uiteraard. Knappe titel. Google juice.

Dan gaat het al lang niet meer over ‘ik lees veel en terwijl ik dan toch bezig ben, kan ik daar zowel nog wat mensen een plezier mee doen’. Dan gaat het in het beste geval om naïviteit. Opportunisme laat zich vermoeden.

Nu kan ik me voorstellen dat ze ook bij Reprocopy de soep niet zo heet drinken als ze wordt geserveerd, toch stel ik me vragen bij dat soort strikte regels van linken verwijderen en bronnen vermelden met de drie namen gods.

Zouden we niet beter af zijn met het Amerikaanse systeem waarin een blogger zich gepakt voelt, dat schrijft en dat daaruit een soort impliciete regelgeving ontstaat?

Moeten we niet naar het systeem van ‘do what you do best and link to the rest’? Als gentlemen’s agreement? Of is het de heerschappij van de nummers? Het bekeken worden. Meer en veel. Liever dan goed bevonden worden. De angst voor het slechte idee. Beter goed gestolen dan slecht bedacht.

Zouden we niet beter af zijn met een positief systeem waarbij mensen trots scheppen in het vervaardigen van eigen stukjes of het nu remixen in de woordelijke wijs zijn of beelden of mashups of infografische interpretaties van een studie?

Flickr cc foto van 917press