Categories
Maatschappij

Er waart (g)een spook

Er waart een spook door internet, zo heft een artikel dat vrijdag verscheen op De Wereld Morgen aan. Vier Amerikaanse grootmachten worden genoemd als onderdeel van het doorluchtige wezen. Amazon, Apple, Facebook en Google.

Een vluchtige blik door mijn woonkamer. Kindle. Macbook. Twee iPods. Twee Android telefoons. Het is gedeeltelijk voor mijn werk dat ik op facebook woon, google zorgt voor mijn boodschappenlijstjes, mijn wegbeschrijvingen, vindt voor mij wat ik zoek en host één van mijn blogs.

Wat dan volgt is een heel vreemde bocht. De grote vier leggen de Angelsaksische waarden en normen op waarbij geen tepel gezien mag worden, waarin pagina’s verwijderd worden en apps geweigerd, waarin zoekresultaten automa… (sorrry, dat is men vergeten). Niet te vergeten: hun onwaarschijnlijke marktaandeel.

Dat zorgt voor een verschraling van de markt en van de cultuur, zo wordt gezegd. Gelukkig valt het de bedrijven zelf niet aan te smeren maar zijn de mainstreammedia de schuldige. Die hebben immers nood aan hypes die ze dan kunnen propageren wat hen hipper laat uitschijnen dan ze zijn en de grote vier opnieuw wat groter maakt.

Dus moeten er regels komen. Europees of andere. Om andere initiatieven zuurstof te geven. Om de verschraling tegen te gaan. Meer regels voor meer vrijheid. Hoe vreemd het ook mag klinken, soms klopt het plaatje.

Maar wat is hier juist het probleem vraagt een mens zich af. Voor mensen die geen facebook willen, is er netlog of hyves, ik weet dat uw vrienden daar niet zitten maar dat ligt aan die vrienden, niet aan facebook. Voor mensen die geen boeken willen kopen bij Amazon zijn er tig boekhandels, elektronisch of analoog gelijk. Er zijn meer zoekmachines dan Google en Dell en HP zullen u met een even brede glimlach een PC aan de hand doen.

Twee weken geleden kon ik via Amazon het Communistisch manifest gratis downloaden om te lezen op de Kindle. Net als de Amerika-kritische boeken en DVD’s van Michael Moore. Zelfs met een iPad kan je tepels kijken zoveel je wil, als je de browser maar wil gebruiken. Google vult dan misschien niet automatisch jouw zoekterm aan, als je zover bent weet je wel wat je zoekt, niet?

Op facebook zitten ook minderjarigen. Moeten die echt? In de naam van cultuur? Google houdt meer lokale blogs in de lucht dan je je kan inbeelden en buren vinden elkaar op facebook. Hoezo Amerikaanse dominantie? The medium is the message opnieuw verkeerd begrepen?

Het zijn de mensen, de aandeelhouders, de consumenten die keuzes hebben gemaakt. Wild venture capital kapitalisme leidt blijkbaar tot monopolisering zo blijkt. Daar waren we nog niet achter.

De Wereld Morgen bezondigt zich bij monde van haar auteurs aan dezelfde fout die ze de mainstream media aanwrijft. Een focus op een aantal in het oog springende bedrijven en hun producten die tot de verbeelding spreken en pageviews en handtekeningen opleveren. A man can’t be too careful in the choice of his enemies.

De auteurs van de petitietekst zoeken een strategie waar er geen is. Jobs, Page, Bezos en Zuckerberg hebben alleen aandeelhouders, concurrentie en markten in hun nek. Geen sociologen of antropologen.

Ik had liever een artikel gezien over het feit dat de e-readers bij ons zo duur zijn dat ik ze voor de helft van de prijs uit Amerika kan laten komen. Welke inspanningen er door de Belgische uitgeverijen is gedaan om Dimitri Verhulst in de Amazon-rekken te krijgen.

Een artikel over hoe Netlog en hyves falen om tot de verbeelding te spreken, over hoeveel aandacht Apple in de media krijgt en dan gaat het mij niet om cultuur maar om centen. Een artikel over hoeveel Europa nu al heeft geïnvesteerd in zoekmachines die er nooit zijn gekomen?

Zijn we op weg naar een Amerikaanse monocultuur? Ik denk het niet. Dat is doemdenken. Want er zijn alternatieven. De situatie waarin we ons bevinden, is voor een groot stuk bepaald door de consument. Kapitalisme is een bitch. Ze bestieren een hel.

Tot nader order lijkt mij het het minst slechte systeem.

Categories
Autohagiografie

Working-class heroes

Massamedia zijn vreemde dingen. Hoe massaal ze hun teksten, beelden en klanken ook de wereld inslingeren, ze kunnen je op persoonlijke wijze aanspreken. Ze attenderen je niet alleen op hun eigen boodschap, je leest in zekere zin wie je bent.

Zo las ik deze week in De Standaard een artikel dat de titel “het glazen plafond voor arbeiderskinderen” had meegekregen. Een vlag die de lading zo ongeveer wel dekt.

Mijn vader is een technicus. Mijn moeder een gezins- en bejaardenhelpster. Twee arbeiders met twee kinderen met twee universitaire diploma’s met twee glazen plafonds. Vier sterke arbeidsethossen. Vier keer de afkeer om steeds weer schaak te spelen als het over werk gaat. Althans, zo lees ik.

Ik word daar stil en deemoedig van, van dat soort artikels. Ja, in Thinking Allowed had ik er wel eens wat over gehoord en ja, het is niet de eerste studie die duidt op een glazen plafond van welke soort ook. Dat er zoiets bestaat als een thuiskomstsociologie. Dat veel afhangt van individuele situaties.

Of dat glazen plafond bestaat weet ik niet. Ik weet dat ik misschien weinig recht van spreken heb. Mijn vader creëert in mijn ogen altijd machines. Hij herstelt wat stuk ging. Mijn moeder is gespecialiseerd. Paliatieve zorgen en dat soort dingen.

Wij zijn nooit arm geweest. Wij bezochten concerten en theater. SMAK, toneelhuisdingen, de Paardenkathedraal, dat slag. Wij gingen maandelijks naar de bib. Toen ik ging studeren kreeg ik een deftig kot. Mijn eerste stereo heb ik zelf gekocht van vakantiewerk maar tijdens mijn studies hoefde ik niets behalve mijn best doen en studeren.

Soms. Veel te weinig, besef je dan dat je een verdomde gelukzak bent. Dat je twee diploma’s hebt kunnen halen. Dat je nog nooit een job hebt gedaan die je niet leuk vond. Dat je kan bloggen en rondlopen met een fancy schmancy GSM, twee laptops. Dat je kan doen wat je leuk vindt en een hele dag kopje onder kunt gaan in cultuur.

Misschien word ik wel nooit manager. Misschien ligt dat dan aan een glazen plafond. Dat ik kan doen wat ik doe, vind ik al fantastisch. Het is mijn verdienste maar ook en misschien vooral die van hen. Twee working-class heroes. Freddy en Ludwine. Schrijf maar op.

Categories
Uncategorized

Cultuurmarketingprofessional

Kreeg ik twee weken geleden een mailtje: of ik twittervolger van de week wilde worden op cmponline.nl, de website voor Nederlandse (en vanaf vandaag dus ook Vlaamse) cultuurmarketingprofessionals. Natuurlijk wil ik dat. Of ik dan de vragenlijst in bijlage kon invullen? Zulks geschiedde.

Het resultaat is vandaag online gekomen en ik vind dat ik niet eens zo’n onzinnige dingen zeg. Of misschien is mijn beeld gekleurd?

Wie ben je en wat doe je?
Jan Seurinck is de naam, @janseurinck op twitter en tig andere sociale netwerken. Ik ben docent en e-marketeer, vooral (maar niet uitsluitend) aan de slag in de culturele sector. Daarnaast ben ik aan de slag als projectcoördinator publiekswerking voor het koggeproject van het VIOE (Vlaams instituut voor het onroerend erfgoed).

Ik werk mee aan een erfgoed- en wijkblog over mijn buurt en ik blog op mijn eigen domein. Samen met enkele tweeps neem ik een technologie-, web- en gadgetpodcast op. Die heet tech45

Tenslotte ben ik actief als bestuurslid van de stedelijke cultuurraad van de stad Antwerpen en als lid van de raad van bestuur lokaal cultuurbeleid. In mijn vrije tijd probeer ik te sporten (fietsen).

Waarom ben je actief op Twitter en wat vind je er leuk aan?
Moeilijk te zeggen. Daar zit volgens mij ook een evolutie in. Ik ben ermee begonnen uit interesse voor het medium maar nu zit ik er vooral op voor de mensen. Het leuke aan twitter is vooral wat er offline en achter de schermen gebeurt. Het is een makkelijk medium om mensen te leren kennen met dezelfde interessesfeer. Het is een echte community die niet hiërarchisch gestructureerd is. Ook als kennisdelingsinstrument vind ik het bijzonder geschikt.

Wat is de opvallendste / grappigste / leukste tweet die je afgelopen week of maand hebt gezien?
“Koffie” door @atog is zeker de grappigste. Het is een tweet die hij vrijwel dagelijks post. Koen is in zijn droogheid zo grappig dat ik steeds weer moet lachen.
Opvallend vond ik de geboorte van @koningluka, het kindje van @miss_punt en @a_cup_of_t, een geboorte die bijna live te volgen was op twitter. Door de zwangerschap van mijn lief ben ik misschien wat extra gevoelig aan die dingen maar ik vond het toch bijzonder. Openheid tot in de verloskamer (pun intended).

Wie is jouw favoriete twitteraar?
Een persoonlijke favoriet heb ik niet echt. Wel kan ik enkele types twitteraars aanduiden die ik als favoriet kan merken. Informatiedelers zijn mijn favoriete types. Mensen die uit zichzelf iets bijbrengen. Een tweede soort zijn de redacteurs. Mensen die mij op interessante dingen wijzen. Maar ook casual users kunnen mij bekoren. Ik vind het altijd leuk als mensen ook naar tweetups, twunches of twooozes komen. Op die manier zie je ook de mens achter de avatar.

Welke blogs of websites volg je om op de hoogte te blijven?
Als je het echt wil weten: in mijn google reader zitten momenteel 581 feeds. Dat is behoorlijk wat. Een tijd geleden heb ik ermee geworsteld. De drukte zorgde ervoor dat ik steeds meer begon over te slaan. Dan maar enkele snelleesboeken doorgenomen en enkele technieken opgepikt. Naast lezen hou ik ook van luisteren. Daarom heb ik ook een aardig aantal podcastabonnementen. Jammergenoeg is er nog geen techniek voor snel luisteren. Gelukkig is dat wel te combineren met afwassen en strijken en shoppen en pendelen.

Op welke manier ben je in je werk bezig met nieuwe en sociale media?
Een aantal cultuurhuizen en -groepen heb ik al advies verleend in het gebruik van sociale media. Als docent gebruik ik sociale media actief om mijn lessen te actualiseren. Bij mijn job als publieksmedewerker bij het Vioe zullen sociale media een grote rol spelen bij de communicatie. Dat wordt een living story. Misschien is @dekogge volgen niet zo’n slecht idee.

Wat is jou toekomstvisie op het werkveld van de cultuur marketeer?
Marketeers worden hoe langer hoe meer mensen. En daarmee bedoel ik niet alleen dat cultuurconsumenten via hun netwerken cultuur gaan promoten en dat cultuurmarketeers zich dus moeten aanpassen om dat (mee) te sturen.

Ook binnen organisaties moet worden gewerkt aan marketing. Op dit moment wordt marketing gezien als een afdeling in dienst van, terwijl marketing belangrijk is in de hele organisatie. Daarvoor moet de perceptie van marketing binnen cultuur nog verbeteren.

Categories
Uncategorized

Maak indruk met je afdruk

Komende zaterdag 19 december vindt in onze tuin, ook bekend als het Krugerpark in Borgerhout, een cultureel buurtfeest plaats. Onder het motto “Maak indruk met je afdruk” worden vanaf één uur in de namiddag tot een uur of zes verschillende culturele activiteiten georganiseerd voor jongeren. De uitgebreide informatie vind je op de site van de stad Antwerpen.

Als je dus niet naar Barcamp Gent gaat en je wil graag wat cultureel verantwoord doen met de kinderen, volgens mij ben je hier in goede handen. Kan je aan den lijve ondervinden waar mijn presentatie op de barcamp van zaterdag over gaat.