Categorieën
Autohagiografie

Ik heb iets spannend meegemaakt

Een mens maakt wat mee als je zo op zaterdag naar den Delhaize gaat. Spanning en sensatie. Rook. Vuur. Onwetendheid. Twijfel. Actie. Intense gesprekken. Paniek en veel meer.

Enfin, beste leesbuiskindertjes. Ik was zaterdag in den Delhaize. De fatale Delhaize zou ik schrijven als er gewonden of zelfs doden te betreuren waren geweest.

Mijn lijstje van dertig mee te brengen items was geslonken tot tien. Tussen de appels en de ananassen (op de keper beschouwd is dat geen moeilijk te spellen woord) hoorde ik boven de podcaststem van Maarten Hendrikx (met kaa iex) het geluid van een alarm.

Pas op. Het wordt nog spannend. Een alarm op zich is vandaag den dag niet meer spannend. Zulks liet zich ook vertalen in mijn gedrag. Ik ging lekker verder. Wortelen nog. Tot een vriendelijke winkelbediende me aansprak. Of ik misschien naar de uitgang wilde gaan. Er was alarm en terwijl ik langs zijn gezicht heen keek zag ik ineens ook rook.

Zonder aarzelen verliet de held van dit verhaal het pand. Daar probeerde ik enkele gesprekken aan te knopen. Het zou immers allemaal snel afgelopen zijn en dan konden we verder. Toen was er meer rook en wilden de gesprekken niet zo vlotten. Even bellen. Nee, het vlotte niet zo. Delhaize. Evacuatie. Later.

Mijn. Auto. Staat. Boven. Deze. Winkel.

Mijn heldhaftigheid nam de bovenhand. Met enkele passen rende ik naar de dakparking, ik sprong mijn geleende cambiowagen in en startte de motor. Het gebeurde allemaal heel snel. Terwijl om mij heen nog mensen hetzelfde deden. Snel schakelde ik. Achteruit. Gas. Rem. Stop. Vooruit en weg, de helling naar beneden. De bareel -die jammergenoeg voor mijn heldhaftige daden- omhoog bleek te staan, voorbij. De vrijheid tegemoet.

Dik een uur nadat ik was vertrokken, stond ik opnieuw thuis. Zonder één item van mijn lijstje. Zonder mijn Delhaizezakken ook. Zorgvuldig bijeen gespaard tijdens momenten waarop ik ze was vergeten. Mijn heldendom was in crisis maar ik had een auto, die nog veel mensen zouden gebruiken van uitbranden gered. Een daad van het individu jegens de gelijken.

Later die dag ging ik ook nog naar Colruyt. Het was lang geleden dat ik daar nog eens was. Het beviel niet echt. Dat is voor een volgend avontuur van uw held.

Categorieën
Uncategorized

Het liftendilemma

Elke week bezoek ik als goede huisvader de lokale Delhaize. Met mijn cambiowagen kom ik aangereden en parkeer me in de zoldergarage. Dat beschermt me tegen regen en overdreven zon. Want luchtkoeling heeft mijn volkswagen polo niet.

Dan komt het probleem. Het liftenprobleem. Er zijn twee verdiepingen. Nul en één. De winkel. De garage. Er is geen aanduiding waar de lift zich bevindt. Er is een knop voor elke lift. Dat is zowat de situatie.

Meermaals, meestal als de batterij van de podcastafspeler het begeeft of als ik zin heb om eens na te denken over een diep filosofisch probleem, heb ik al gedacht wat ik dan het beste kan doen. Niet alleen waar ik sta te wachten maar doorheen de winkel. Het heeft een danige impact op de efficiëntie van mijn shoppings.

Wat te doen?

  • Op één knop drukken, wat mij 50% kans geeft dat de lift op het juiste verdiep staat en er dus geen energie verloren gaat.
  • Op beide knoppen drukken, wat de kans verhoogt dat twee liften een nodeloze tocht maken of dat beide deuren meteen opengaan.
De moeilijkheid zit erin dat ik ook niet weet wat andere mensen doen. Sommigen drukken op één knop, anderen op twee. Het is mij al eens overkomen dat het op mijn lippen lag, zeker als het intelligent uitziende jongemannen of jongedames zijn om eens te vragen: “mijnheer, mevrouw, waarom drukt u op beide knoppen”. Waarna een uitleg en vreemde blikken.
Tot nu heb ik me altijd ingehouden. Bij deze komt het toch boven water. Het liftendilemma. Is er een voor een wiskundige noch filosoof een begrijpbare oplossing?
Flickr cc foto van cinefil_