Categories
Communicatie

OkExperiment

(…) guess what, everybody: if you use the Internet, you’re the subject of hundreds of experiments at any given time, on every site. That’s how websites work.

Gelezen op de blog van OkCupid: OkTrends.

Categories
Uncategorized

Podcasten dus en hoe daar dan toch meer komt bij kijken

Hupla. Podcast opgenomen dus. Podroulette. Enfin. Er was een zeker toeval mee gemoeid dat dat opnemen gebeurd is en toestanden, dank aan Samuel Debruyn daarvoor.

Dat ik de livestream had getest en dat audiohijack het op verschillende bronnen van browser tot iTunes deed en dat ik wel wat stress had maar me geen zorgen maakte.

Tot audiohijack niet wilde natuurlijk en het al kwart na negen was en dat ik tegen negen uur dertig had gezegd te beginnen en dat ik het niet te laat zou maken ook met de interne keuken van het huishouden enzo want als ik aan het opnemen ben dan is het toch elke keer mijn lief die naar beneden gaat alwaar onze jongste (en tevens ook oudste) niet ligt te slapen waar dat op dat ogenblik van de dag de gepaste handeling is voor een net geen éénjarige en dat het nu vakantie was bij tech45 en dat die dinsdagavond nu eens vrij zou zijn maar dat ik het op een vroegochtendlijk uur toch weer nodig had geacht om een idee uit mijn mouw te schudden en dat dat dan weer avondwerk was en dat dat telkens toch later wordt dan gepland ook al plan ik dan van tevoren dat het maar een uur zal zijn en dat er zes gasten zijn dat is elk tien minuten maar dat zijn dan geestige mensen of interessante of in het ergste geval beide en dat loopt dan uit en met die technische problemen in het begin en op het einde en in het midden en het was geestig en de reacties waren goed en er was vraag naar meer en nog en misschien dat we volgende week weer wat anders proberen omdat we dat dan tussen neus en wijsvingers alweer gezegd hebben en dat we dat nog wat moeten uitzoeken.

Podroulette. Het was net iets te haperend om echt van een vlot draaiende beweging te spreken. Ik was iets teveel het balletje en iets te weinig de roulette zelf. Zo gaat dat met een eerste keer waarschijnlijk. Misschien had het inhoudelijk wat nauwer afgebakend moeten zijn maar dat was nu net de bedoeling om het niet te zijn.

Komt alom, er is een luisteraar die het uiteindelijk heeft opgenomen, ik ben wat gastheer geweest maar Davy Buntinx van Tech45 en ook van de Belgian Waffles heeft mij bijgestaan in goede en in kwade tijden zoals dat dan heet.

De gasten waren leuk. Het was interessant. Ik heb bijgeleerd. We zijn meteen live gegaan en dat is goed en slecht tegelijk. De luisteraars waren vergevingsgezind voor de techniciteiten.

Binnenkort beschikbaar op een internet bij jou in de buurt.

Categories
Uncategorized

Blogging in the English

Het is nog niet heel lang geleden dat ik wat opmerkte over mensen uit onze contreien die bloggen in het Engels. Dan had ik het niet over de Robin Wautersen van deze wereld en ook andere mensen (ik dek mij in, ik geef het toe, natuurlijk had ik het niet over jou).

Uiteraard had ik het over het in het Engels bloggen (en twitteren for that matter) over de lokale vlooienmarkt en de bakker van achter de hoek. Het komt mij wat blasé over altijd. Tenzij de steller over een Engels beschikt dat afgeleid is van het Nederlands, dan wordt het zielig lachwekkend.

Blijf bij je moerstaal denk ik dan. Denk aan je doelgroep. Marketing. Niemand, ook je vrienden uit de US of A zitten te wachten op een verhaal over een gesneden brood uit Gors-Opleeuw.

Toen zag ik Davy experimenteren met een vorm die hij uit Amerika schijnt te hebben geïmporteerd. Het link-citaat-met-commentaarstukje. Ergens tussen de tweet en de blogpost in. Ik vond het wel interessant en zeker voor wat technische onderwerpen. Je zit sowieso je Nederlandse zinnen te doorspekken met Engelse termen en elegant is dat ook allemaal niet.

Twijfel. Onrust. Zou ik ook? Moest ik ook? Had ik toch die citatencategorie voor? Moest ik daar wat mee? Het las vlot en natuurlijk bij Davy maar zou ik mijn veilige thuishaven kunnen verlaten? Even Davy opgeskyped. Voorbeelden gehoord. Gespiekt. Geschreven. Niet ontevreden. Getwijfeld. Gepost. Goeie commentaar.

Nee, ik ben geen Engelstalige blogger van nature, ik zie de wereld in het Nederlands. Mijn taalgebruik in het Engels is sterk beïnvloed door blogs, die ongetwijfeld slechts een weinig uitblinken in kleurrijk taalgebruik. Ik wil mijn zinnen kunnen onderbreken. Punten zetten waar het niet hoort en weglaten wat ik overbodig vind en daar dan commentaar op krijgen van jan-daar-ontbreekt-wat. In het Engels zie ik me dat niet meteen doen.

Of ik het nog ga doen, zo in het Engels schrijven? Dat dan weer wel.

Categories
Uncategorized

Wat ik heb verdiend met en geleerd van flattr

De voorbije zes maanden (en op moment van schrijven nog) gebruikte ik Flattr, de microbetalingsdienst die een revolutie zou gaan ontketenen in de wereld van de online schrijverij, tekenarij en videografie, in de software en de appwereld. Enfin revolutie dus. Grondig.

Intussen publiceerde ik tussentijdse resultaten. Na één maand hier. Na drie maand hier. Tussendoor vertelde ik wel eens wat via twitter. Hoeveel ik daar zo mee verdiende bijvoorbeeld.

Er is een duidelijke evolutie merkbaar geweest. Een rechtlijnig dalende lijn na de tweede maand om precies te zijn. In totaal verdiende ik tot vandaag € 36,28. € 18 daarvan in de eerste twee maand. Een deel hergebruikte ik alvast om zelf uit te delen. Netto blijft er € 21,18 over. Voor zes maand schrijven.

Wat hebben wij aldus geleerd? Dat het wel meevalt met die revolutie. Dat reclame zoals die van Adhese/Enchanté (zoals ze hier rechtsboven mogelijks staat) meer oplevert. Dat het vreemd is wanneer je lezers, mensen die je echt of virtueel kent, je gaan betalen voor iets waar je zo ook wel lol aan hebt.

Dat het nog wel een beetje werkt op blogs die niet min gelezen worden en het juiste doelpubliek hebben zoals de mijne maar niet op bijvoorbeeld het blog van Ines, die theaterrecensies schrijft.

Dat je geen lijn kan trekken op wat wel en wat niet geflattred zal worden. Noch inhoudelijk, nog wat betreft de kwaliteit. De weinige linkdumps die ik hier doe zijn nooit beloond. Dat is dan weer wel duidelijk (en ook terecht, dat moet gezegd).

Is het experiment geslaagd? Voor mij alvast wel. Het systeem is niet opgepikt door de grote media-instellingen. Mede daardoor heeft het hier nooit echt kans op slagen gehad. Dat er af en toe iemand wil betalen voor een stukje dat ik pen, is interessant.

Het lijkt me sterk dat online beschikbaar gestelde content ooit een verdienmodel kan vinden buiten de reclame om. Je kan dat jammer vinden en denken dat de reclame de content wel zal beïnvloeden. Aan de andere kant zou rechtstreekse betaling van content er ook voor kunnen zorgen dat je schrijft wat je lezers willen zien. Ik ben er niet uit.

Voorlopig blijven de knoppen nog even online. Ik heb nog centen op mijn account staan. Die kan ik nog uitdelen. Straks. Later.

Categories
Dienstmededelingen

Betaald om te bloggen, drie maand met flattr

Geld verdienen met een blog. Je moet durven. Betaald worden om een hobby uit te oefenen. Dan wordt het werken. Of je moet er een experiment van maken. De resultaten delen. Dan kan het wel. Misschien. Ik probeer het alvast. Met een afspraak. Alles wat verdiend wordt, gaat opnieuw het/een contentsysteem in.

Het is alweer drie maand dat je hier onder elke post een flattr-knopje vindt. Tijd voor een nieuw rapport dus. Twee maand geleden deed ik al eens hetzelfde. Het volgende rapport komt binnen drie maand.

De cijfers

Op drie maand ben ik 56 keer geflatterd. Samen goed voor een opbrengst van € 24,17. Het (wat flattr betreft) populairste stukje was mijn vorige verslag van het experiment. Heel veel stukjes bleven ook deze maanden ongeflatterd. Sommige terecht, andere hadden meer verdiend, vond ik.

Als ik goed geteld heb, kom ik op drie maand aan 73 stukjes, iets minder dan 25 elke maand dus. Daarvan werden 26 van één of meer flattrs voorzien. Dat is een scherpe daling tegenover de rapportage na één maand, toen kwam ik ongeveer aan de helft. Het aantal flattrs per post steeg dan weer wel. Vestzak. Broekzak.

De oorzaak daarvoor ligt niet bij mij, heb ik het gevoel. Flattr is wat van zijn momentum aan het verliezen als ik het zo bekijk. September was een absolute topmaand voor wat betreft het aantal flattrs, sedertdien is ineens wat stil geworden rond microbetalingen. Of misschien was ik vroeger toch beter.

Het aantal bezoeken bleef alvast stabiel. In de RSS-feed kwamen er heel wat nieuwe lezers. Google Analytics spreekt over 9.560 bezoeken, de wordpress plugin houdt het op 13.176. Gemiddeld is dat dus 11.368 bezoeken op drie maand. Per bezoek ontvang ik dus € 0,002. Het percentage flatterende bezoekers is stabiel op 0,05%.

Een succesrecept om geflatterd te worden heb ik nog niet gevonden. Voor sommige stukjes wordt onverwachts wel betaald, andere, waar ik meer tijd, energie of verstandelijke vermogens voor heb ingezet, blijven onaangeroerd. Een nieuwe poging voor een patroon doe ik binnen drie maand.

Het gevoel

Ook na drie maand heb ik nog steeds geen enkel stukje geschreven waarvan ik dacht: “dit gaat nu eens geld opleveren”. Soms zou ik de flattr-functie voor een post willen weghalen maar dat laat de plugin momenteel niet toe.

Er zijn een stuk of wat Belgische Flattr-gebruikers bijgekomen inmiddels. Van Clopin en Ines Minten weet ik alvast dat ze er intussen ook mee werken. Tim, Davy en Dries zijn inmiddels Flattr oudgedienden. Kwestie van het wat bij elkaar te houden, aarzel niet om je even te melden in de reacties hieronder. Misschien maak ik daar nog wel eens een overzichtspost mee. Review van je blog toe.

Wat met het geld?

Binnenkort ga ik eens shoppen met de 24,17 euro die hier inmiddels is achtergelaten, denk ik. Boekje kopen. Had jij niet gezegd dat jij geen boeken meer zou kopen, Jan? Inderdaad, zulks is het geval. Maar ik zou een boek willen kopen dat ik dan kan gaan uitlenen. Kwestie van de geest van het experiment niet te bezoedelen. Suggesties kunnen eveneens hieronder.

Categories
Uncategorized

Betaald bloggen, mijn ervaringen met flattr

Een maand geleden kondigde ik aan met flattr te beginnen, de dienst die toelaat microbetalingen voor blogs en andere digitale dingen te organiseren. Ik vertelde dat het een experiment zou zijn en dat ik de informatie zou delen. Eén, drie en zes maand zijn de voorlopige ijkpunten.

Vandaag vertel ik hoe het is om geflattrd te worden, gisteren had ik het al over zelf achter de knoppen van het betaalautomaat zitten.

De cijfers

Tijdens de voorbije maand ben ik 22 keer geflattrd. Die flattrs waren goed voor een opbrengst van € 6,73 ofte 30,59 cent per flattr. Het meest geflattrde stukje -nota bene de aankondiging dat ik dit zou doen- kreeg 5 mensen achter zich, de minst populaire stukjes -ze zijn met veel- 0.

In de voorbije maand schreef ik een whopping 23 stukjes. Jeps, ook ik schrik daarvan. 11 van die stukjes (de kleine helft dus) kreeg één of meerdere financiële blijken van waardering.

Ter vergelijking: 13 stukjes kregen een facebook like mee en het moet gezegd, de correlatie geflattrde stukjes en gelikete stukjes is vrij opvallend te noemen. Je zou gaan denken dat mensen bereid zijn te betalen voor goede content. Met geld of met sociale invloed. Edoch, het verschil is groot.

Interessant is ook het aantal bezoekers te weten natuurlijk. Volgens Google analytics kwamen jullie in de voorbije maand 3168 keer langs. De wordpressgegevens liggen iets hoger op 5301, ik vermoed dat de waarheid ergens in het midden zal liggen. 4234,5 bezoeken dus.

Het percentage flattrende bezoeken (niet bezoekers!) ligt op 0,5 procent. Dat is vrij laag maar er zijn ook nog erg weinig bezoekers die over een account beschikken, laat staan dat men bereid is zijn virtuele portefeuille open te trekken.

Overigens kan je niet zien wie welk stukje geflattrd heeft, tenzij de persoon in kwestie daar zelf voor kiest. Dat is een minderheid. Ik veronderstel dat ze bewust open zijn, aangezien het opt-in is. Als je wil weten wie ze zijn, verwijs ik je graag door naar mijn profiel.

Het is nog te vroeg om te zeggen welke content het meest wordt geflattrd maar ik zal dat patroon op maand drie proberen (!) te doorgronden.

Het gevoel

Bij aanvang dacht ik dat ik anders zou beginnen schrijven. Dat ik meer op mijn onderwerpen zou letten. Dat er ergens een verborgen rem op mijn toetsenbord zou komen te staan. Helemaal niet. Behalve die ene keer, toen ik niet veel meer dan een linkdump deed en dacht: er zou een middel moeten zijn om de plugin voor sommige posts af te zetten.

Dat middel bestaat. Dat middel heet lezers. Zij zijn kritisch (thanks god) en belonen geen geleende content. Noch belonen ze gemakkelijke blogposts of snelle bij elkaar schrijfseltjes of de citaten die ik hier sedert enkele maanden verzamel.

Wat met het geld?

Al bij het begin kondigde ik aan dat ik het bedrag dat verdiend zou worden opnieuw zou investeren in content. Het is en blijft een experiment met jou als proefpersoon. Laat je vooral niet beïnvloeden door mijn analyses.

Maar het geld dus. Eerst dacht ik eraan mijn maandbedrag te verhogen. Aangezien er nog weinig sites met flattr-mogelijkheid zijn, doe ik dat (voorlopig) niet.

De zes euro drieënzeventig cent gaat even aan kant. Mijn voorstel is om er na maand twee of drie, afhankelijk van de opbrengsten, een boek mee te kopen dat ik dan zou lezen en weggeven aan één van jullie. Wat denk je?

Categories
Uncategorized

Betalen voor blogs, mijn ervaringen met flattr

Een maand geleden kondigde ik aan met flattr te beginnen, de dienst die toelaat microbetalingen voor blogs en andere digitale dingen te organiseren. Ik vertelde dat het een experiment zou zijn en dat ik de informatie zou delen. Eén, drie en zes maand zijn de voorlopige ijkpunten.

Vandaag bespreek ik hoe het voelt anderen te flattr’en, morgen deel ik met jullie wat flattr in dit laatje heeft gebracht en hoe het daar opnieuw uit zal verdwijnen.

Als gebruiker van flattr word je namelijk ook verondersteld zelf een duit in het zakje te doen. Goed gevonden als businessopstart vind ik dat. Sowieso zou ik het in het kader van het experiment wel hebben gedaan denk ik. In ieder geval, ik koos ervoor € 2 per maand te verdelen over de dingen die ik goed zou vinden. Ik moet daar niet flauw over doen, dat is het minimum. Goed gekozen, achteraf gezien.

De cijfers

In de voorbije maand flattr’de ik 9 artikels, te verdelen over San, Tim, Davy en Apache.be. Deze mensen verdienen elk 20 cent per geflattr’d artikel. Dat is niet veel maar eigenlijk nog veel te veel. Een krant zou stukken van mensen kosten aan dat prijsniveau. Er is wat goeie content out there waarvoor ik gerust wil bijdragen maar niet kan.

Het gevoel

Ja, het is waar wat die proffen mij vertelden. Ja het is waar wat socio- en psychologen beweren (en marketeers luisteren naar hen): als je ergens voor betaalt, beleef je het anders. Ja, ik lees veel. Ja, ik lees veel titels en eerste alinea’s en beslis dan of het een interessant artikel is, of ik meer wil. Meestal raap ik het nieuws en diagonaliseer ik de rest.

Bij artikels die ik flattr’de merkte ik na een tijd dat ik die gewoon echt aan het lezen was. Trager, met meer betrokkenheid bij de tekst. Pas na het lezen van het hele artikel flattr’de ik dan.

It is still the internet

Het mag gezegd dat ik het nieuwslaboratorium Apache een warm hart toedraag. Zoals dat met een medium gaat, vind ik niet alle bijdragen, misschien niet alle samenwerkingsverbanden even geslaagd. Ik heb me daar niet mee te moeien. Het weerhoudt me er wel van om een soort abonnement bij hen te betalen. Gelukkig gebruiken zij ook flattr en dan kies ik welke content ik wil belonen.

Ahum, Tim weet nu al wat er komt. Hun knoppen werken niet altijd. Niet in de rss-lezer en soms pas later op hun site. Ik heb mezelf efficiëntieregels opgelegd. De efficiëntieregel rond lezen luidt: enkel lezen in blokken ’s avonds en ’s morgens, geen andere media toegelaten.

Als er dus op dat moment een knop ontbreekt of de rss-knop werkt niet. Dan ga ik door. Kinderziekten kunnen, ik heb ze gesignaleerd, soms ben ik teruggegaan na de aanpassing. Ik betaal al met geld, ik wil niet nog eens betalen met tijd. Ook dat is het internet.

Wat ik vrees, wat ik hoop

Flattr ligt ver buiten de mainstream. Mensen zijn niet (langer) bereid te betalen voor content. Laat ons een kat een kat noemen, we hebben vooral onszelf geflattrd. Auteurs of hoe je het wil noemen onder elkaar. Op zich niets mis mee, er zijn theaters die al jaren zo draaien. Het is mijn hoop dat er meer kwaliteitscontent flattrbaar wordt in de toekomst.

Mijn vrees: dat het een populariteitswedstrijd wordt waarbij vooral crappy blogposts door een populaire flurk de inkomsten zullen binnenhalen. Genre mashable of zoiets of het lokale voorbeeld <censored>. Ik hoop alvast dat u mij niet voor mijn schoon ogen…

Maar dat is voor morgen.

Categories
Uncategorized

Media zijn in staat tot moord!

Onder de kop “TV-kijkers zouden probleemloos doden” las ik deze week in De Standaard dat:

Uit een Franse documentaire blijkt dat deelnemers van een tv-quiz moeiteloos een dodelijke stroomstoot toedienen als ze daarmee het spel kunnen winnen.

En ook dat

‘Onze (aan het woord is een begeleidende psycholoog) deelnemers zijn mensen die zelf ook televisie kijken. Ze weten dat je een goede speler bent als je doorspeelt tot het eind. Ons experiment toont aan tot welke verschrikkelijke macht de televisie inmiddels verheven is.’

Het verhaal achter de schreeuwerige kop: een televisiezender heeft het experiment van Milgram overgedaan. Het is een klassieker in het genre en iemand die ook maar zeventien minuten psychologie heeft gekregen, moet het experiment hebben besproken.

Men neme een onderzoeker, een proefpersoon en een acteur, men zette de acteur op een stoel. De onderzoeker vertelt de proefpersoon dat hij de acteur stroomstoten dient te geven wegens het falen bij een opdracht. Je kan daar wat in variëren: de acteur is hoorbaar en zichtbaar of juist niet, de onderzoeker dringt aan of verplicht, je kan de proefpersoon en de acteur kennis laten maken en het er laten uitzien dat de rollen toevallig worden verdeeld en meer van dat soort keuzeopties.

Milgram kwam in zijn originele studie tot 65% van de mensen die een stroomstoot van 450 volt zouden toedienen en hiermee het slachtoffer van het spel het hoekje om zouden werken. Waarmee in de jaren ’60 meteen het gedrag van de beulen uit de concentratiekampen werd geduid: wij zijn allemaal beulen. Of zoiets.

In Frankrijk is de test dus overgedaan. Als onderdeel van een reportage op een keurige Franse zender. Met camera’s erbij en spelleiders gaat tot 80% tot een stroomstoot van 460 volt. Jusqu’où va la télé? wordt er dan gevraagd. Tot wat is televisie in staat?

Het antwoord is: tot niets. Camera’s zijn in staat om te filmen en spelleiders zijn in staat mensen dingen te laten doen die ze anders niet zouden doen. Maar deelnemers aan spelletjes op televisie zijn geen steekproef uit de bevolking. Mensen die meedoen aan proefuitzendingen van een programma dat Zone Xtrême zal gaan heten al helemaal niet.

Maar het staat goed als je de verantwoordelijkheid voor je gedrag op een medium of op een instelling kan afschuiven. Het voelt geruststellend dat je weet dat je het zelf nooit zou doen als je voor de keuze stond. Het is zoals het eerste jaar van de universiteit: “kijk links en rechts van je en statistisch gezien zullen die mensen er volgend jaar niet meer bij zijn”.

O ja, na de testen van Milgram zijn een aantal deelnemers geestesziek geworden omdat ze ineens beseften dat ze een mens op gruwelijke wijze konden ombrengen. Misschien dat we daar nog wel iets over horen.