Categorieën
Technologie

Galaxy Tab 7.7. Voor mensen die niet alleen in de zetel een tablet willen?

Het is alweer een jaar geleden dat ik verliefd werd op de Galaxy Tab 7.0 in de P1000 versie. Bij Samsung maakten ze vervolgens een 10.1 inch diameter tablet. Om te concurreren met de iPad zeker? Om mee te zijn? Een Android alternatief te hebben voor de grote concurrent? Ik weet niet of ze daar in geslaagd zijn. De Tablet in de echte wereld is een iPad. Tot je onderweg gaat.

Ik heb altijd wat medelijden met mensen die een iPad moeten meezeulen. Met de mannen vooral. Waar steek je zo’n ding? Dat weegt niets en dat is toch een kilometer en driehonderdzevenenvijftig meter groot. Casual onder de arm of toch maar een tasje? Kan je net zowel met een 11 inch Air rondlopen. Kan je ook zelf wat schrijven.

Bij Samsung zagen ze toen het licht en ze maakten opnieuw een kleine versie van hun tablet. Voor mannen en vrouwen die al eens onderweg zijn en daar wat willen lezen. Past in een doorsnee man bag, messenger bag of sjakosse en je haalt dat uit en elke iPadgebruiker komt van ‘dat ziet er wel handig uit’ doen. (in werkelijkheid is dit slechts twee keer gebeurd, maar toch, op een maand).

De Galaxy Tab is de eerste Tablet met Super Amoled Plus scherm, zo blinken ze trots bij Samsung. Het moet gezegd: helder scherm en bruikbaar in nogal wat omstandigheden, hoge resolutie ook, wat lezen op dat ding best aangenaam maakt maar ik zeg het en ik zal het blijven zeggen: die kleuren die jullie standaard op jullie toestellen zwieren Samsung, ze zijn te kitsch. Kom me niet vertellen over smaken en kleuren, mooi is het niet. (niets overigens dat wat tuning niet kan verhelpen maar dan zit je bij gevorderde gebruikers).

In tegenstelling tot toen met de 7.0, ben ik niet verliefd geworden op de 7.7. Misschien zat de aankondiging van de Nexus 7 tablet er voor iets tussen. Misschien is die .7 meer echt wat het doet breken bij mij, dat het toch wat meer een wij-kleine-iPad-maken is en minder een keuze van fuck you apple, wij gaan wat anders proberen.

Misschien dat ze er daarom een telefoonchip in duwden. Om ook Galaxy-tab-handig-formaat-versie ook iets oncomfortabel te geven. Waar je niet hele dagen met een iPad of vergelijkbaar grote tablet rond wil lopen, zo ook wil je niet met de Galaxy tab bellen. Of nee. Je wil dat wel en je doet dat ook eens. Eén keer. Om te tonen dat het toch wel echt groot is.

Misschien zijn het de kleuren, misschien is het de Samsunglaag over Android die minder dat ‘juist ja, dat mist de stock android versie wel’ heeft van de HTC. Zo kan je naast de standaard home-, back- en programmaoverzichtknoppen ook een screenshotknop vinden. Nu weet ik niet hoeveel de gemiddelde gebruiker een screenshot neemt maar ik heb het op 6 maand met de Nexus misschien tien keer gebruikt.

Dit alles voor € 549 (16 GB, 3G). Dat is € 50 goedkoper dan de grote concurrent. Dat is te weinig. Verschil bedoel ik. Met een telefoonfunctie en een handiger formaat als USP. Dat hebben ze bij Google begrepen dus brengen ze de Nexus 7 uit. Om het voorbeeld te geven. Volume draaien en daar winst op trekken. Want begrijp me niet verkeerd: dit is een goed toestel maar het is te duur voor wat het is. Vrees ik. Niet iedereen zoekt wat voor op de trein.

Categorieën
Technologie

The Next iPhone Is Coming Soon–And It’s Skinnier Than Don Draper’s Tie

On the day the Samsung Galaxy SIII is launched…

Categorieën
Uncategorized

Not a phone, not yet a tablet

Of dat een Tablet is, vroeg de zwarte man? Of het mijn nieuwe telefoon was, vroeg een collega? De Galaxy Note die ik van Samsung mocht testen, is een echte conversation starter.

Met 5,3 Inch schermdiameter (dat is dertieneenhalve cm) is de Galaxy Note inderdaad een twijfelgeval en zo wordt ze ook in de markt gezet. Is het een telefoon? Daar ga ik nu uitgebreid over doormalen. Het antwoord is ja en nee. Zo gaat dat met die dingen.

 

De vormfactor

Als ik een toestel test, merk ik meestal niet dat er iets vreemd mee is. Bij de Note is dat best gek. Het is maar wanneer ik de iPhone4 van ik-weet-niet-meer-wie en de Incredible S van een collega in handen nam onder de middag dat ik ineens merkte: wat is de Note groot.

5,3 Inch is huge. Echt. Groot. Dat hou je niet in je voorste broekzak. Ik niet. Dat is, hoe je het ook draait een nadeel. Vrouwen en mannen met handtassen of grote jaszakken hebben hier uiteraard geen last van.

Of het voordeel van de real estate opweegt tegen het nadeel? Dat doet het zodra je serieuze dingen begint te doen. Voor het schrijven is het een geweldig ding en voor lezen en het bekijken van (serieuze dan) video.

Als je kleine handen hebt, kan ik me voorstellen dat je het hard met me oneens zou zijn maar goed, ik heb iets groter dan gemiddelde handen en voor mij was het typen niet het minste probleem. Speel je graag games met één hand, koop dan een andere telefoon.

 

De hardware

Hardwaregewijs is de Galaxy Note nogal een beest. 1.4 GHz processor en 1GB RAM en dat megascherm, dat is een Super Amoled. Daar kan je een kamer mee verlichten hoorde ik iemand zeggen. Opslaan kan standaard tot 16GB en dan kan je er ook nog zo’n micro SD in kwijt.

Op de achterkant van de Note vind je een 5 megapixelcamera met flash die 720p video draait. Aan de voorkant komt er 2 megapixel op je gezicht te staan. Voor zover iemand dat ooit gebruikt. Zoals geweten neem je met de iPhone veel betere foto’s maar de Note doet dat niet slecht.

Weergavegewijs zit je dus met zeventien vierkante meter scherm. Zo helder als een zomerdag. Een resolutie die dicht in de buurt komt van het legendarische iPhone scherm. Het moet gezegd dat ik het niet zo had met de kleuren van Samsung. Te kitsch heb je mij wel eens horen vertellen. Dat was zeker met de eerste versies van die Super AMOLEDs zo. Of misschien is het BADA op de Wave dat daarvoor zorgde. In elk geval, bij de Note heb ik me niet echt kunnen storen aan de kleuren. Dat is dus of opgelost of ik moet me vergissen.

De volumeknop. Ai. De volumeknop. Oei. Kijk, er is misschien ergens een oplossing voor te vinden maar standaard zit het zo: ook al staat de telefoon in standby-modus, de volumeknoppen staan aan. Er is standaard bij de Note een hoesje geleverd wat de Note de look van een notaboekje geeft. Note, weet je wel. Nu, dat hoesje, dat druk je dan dicht en ineens gaat het volume zwaar omlaag of omhoog. Dat is niet handig.

Er was een tijd dat Samsung onder schot lag wegens het maken van telefoons die teveel op de iPhone zouden lijken. Een centrale knop onderaan het toestel, dat moet wel afgekeken zijn. Ook de Note heeft de iPhone-back-knop als je ‘m zo wil noemen. Een blinde rechter zonder fingerspitzengefühl van letterlijke aard zou zich kunnen vergissen.

Zoals de HTC flyer heeft de Note een pennetje. Voor screenshots en screenschrijven. Met een beetje handigheid kan je er ook schriftherkende tweets of SMS’en mee versturen. Aan mij is geen kalligraaf verloren gegaan en dus was dat bij mij geen succes. Maar misschien is het gewoon ook niet zo heel erg efficiënt. Willem, die wat meer tekentalent heeft dan ik wist niet meteen een esthetisch meesterwerk neer te zetten in het virtuele notaboekje.

Batterijgewijs, ik ga daar niet lang bij stilstaan. Je doet daar een dag mee bij grondig gebruik en een comute van anderhalf uur in totaal.

 

De software

De Note komt vandaag met Android 2.3 Gingerbread aan boord. Als top-end-model kan het niet anders dan dat Ice Cream Sandwich ofte Android 4.0 ook zal landen. Op de vraag wanneer kon de jonkvrouw van Samsung niet antwoorden. Wil je het pennetje blijven gebruiken, dan zie ik een andere mod nog niet zo meteen komen.

Het Androidsausje bij Samsung heet TouchWiz. Dat is versie 4.0 intussen.  Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Sense van HTC. Dat heeft wat meer humor. Toch is het op één of andere manier stijlvoller. Dat zijn kleuren en smaken, ik weet dat. Wat wel weer handig is, is de automodus. Weinig zever, grote knoppen voor in de auto en ratararatata stemherkenning.

Zolang je mijnheer Note in het Engels aanspreekt kan je daar een end mee. Zo heb ik als test een tweet verstuurd per SMS. Behalve een stom foutje werd mijn stem perfect herkend, terwijl ik voor mijn test de niet-ideale omstandigheden van een wandeling tramhalte-thuis had uitgekozen.

Dat een telefoon niets is zonder apps, dat moet ik de lezer die zo lang volhoudt in zijn leesijver net te vertellen. De Android-market bevat alles wat een mens wil behalve instagram, omnifocus en nog wat andere apps die door Apple mee gefinancierd worden om het dingetje exclusief te houden.

Bij de Note viel mij voor het eerst (ik denk omdat de iconen en widgets net iets groter worden opgeblazen) dat Android 2.3 vijf iconen naast elkaar kan hebben. Dat betekent niets. Behalve dat de meeste widgets, één van de grote voordelen van Android, uitgelijnd zijn op de breedte van vier iconen en weet je, dat is gewoon storend want je hebt een vakje over. It looks weird. Maar daar kan Samsung niets aan doen. Blame the Google.

 

Zou ik dit toestel kopen?

Ja, als ik op zoek zou zijn naar een tablet die ik zou kunnen transporteren zonder manbag dan was dit -denk ik- mijn telefoon geworden. Momenteel neig ik echter naar een iPad 3-Androidphone combinatie. Dan vind ik dit net iets teveel telefoon en net iets te weinig tablet.

€ 699 is niet meteen goedkoop maar ik heb het gevoel dat deze telefoon het waard is. Als straks Ice Cream Sandwich op dit toestel verschijnt heb je een telefoon die in het komende jaar nooit echt verouderd kan zijn.