Den dinges van de reclameregie

Mijn Vlaamse bloggerslijst bestaat momenteel uit met de hand geteld een 90tal bloggers. Er zitten er tussen die al lang niet meer schrijven, er zitten er tussen die weer schrijven en er zijn er tussen die nog nooit iets geschreven heeft wat ergens op lijkt maar die toch gelezen worden en dat interesseert mij dan om professionele reden. Gelijk vanavond. Dan lees ik dat Aardling, ik vind dat een sympathieke mens daar niet van, zijn kleerkast heeft uitgemest. Kat op de koord, een gesponsorde blogpost van Zalando. Antoon schrijft over nieuw werk zoeken en hupla: buzzfeed. Houbi heeft de gele mannen over de vloer en knal, daar is de reclameregie (een bekende kabouter gaat nu uit zijn dak). Mme ZsaZsa (ja, ik lees die, en religieus ook) geeft potten choco van de wereldwinkel weg. Dan hebben die vermaledijde The Insiders nog niemand gestrikt vandaag. Geen idee wat het is, heeft iedereen te hard naar Cain gekeken? Slaat de economische crisis zo hard toe dat er dringend nieuwe bronnen aangeboord moeten worden? Geen idee. Niets tegen gesponsorde blogposts overigens of dingen die door de PR zijn ingegeven. Of affiliate links of whatever. Iemand een Kindle nodig toevallig? Of wil je graag hier rechtsboven staan? Al helemaal niet tegen de reclameregie. Zij doen dat goed, zelden een vraag waarvan ik denk: gasten, serieus. Niets ook tegen klassieke PR-bureaus die bloggers aan hun kant willen trekken. Die mensen doen hun werk en als bloggers schrijven doen zij hun werk goed en als ze dat niet doen hebben ze pech gehad. Waar ik het heen en weer van krijg zijn die (vaak off-topic) verborgen gesponsorde blogposts. Dan zit ik mijn feeds te lezen en dan denk ik: wat is dit nu, moet dit echt, een advertorial? Daar sta je als blogger zelf voor. Je naam staat daar onder. Wil je dat doen: ja of neen. Als je dat dan doet: hoe ga je dat aanpakken? Het triestigste (voor zowel reclameregie als de bloggers in kwestie) is dat het vaak van die pathetische stukjes oplevert dat het eigenlijk na vier zinnen al doorhebt: hier is geld over de toonbank gegaan en hier gaat dadelijk de link komen waar het hier over gaat. Die wordt dan ergens onderaan gezet. Sommige bloggers lijken te vergeten waar het allemaal om draait: hun blog. Als ik iemand hoor zeggen dat we de PR wat moeten respecteren, dan zeg ik nee, de mannen en vrouwen van de PR moeten ons respecteren en we zijn allemaal de beste vriendjes maar zij hebben een vraag en het staat ons als blogger vrij om daar op in te gaan. Denk je echt dat je geen aanbod meer zal krijgen omdat je eens een keer ‘neen’ zegt? Misschien. Maar dat zegt dan meer over het PR- of ander kantoor dan het zegt over jou als blogger. Als we ooit eens van ons negatieve imago af willen, zullen we dat zelf moeten doen. Andy schreef ooit dat elke tech journalist wel ergens op de zwarte lijst moet staan, wil hij au sérieux genomen worden. Kijk naar ZsaZsa: “het is niet omdat hun wijn niet te drinken is dat de choco niet deugt”. Dat vind ik leuk, het maakt de rest van het verhaal geloofwaardig bovendien. Als Houbi (blog verdwenen) in een gesponsorde blogpost tongue in cheek is zoals hij dat altijd is, dan maakt mij dat geld verschuiven geen ene fuck uit. Maar alstublieft: bespaar mij uw zogenaamd persoonlijk verhaal als je gewoon een link naar een sponsor wil zetten. Bespaar mij je informatie over die douchegel omdat één of andere marketingmanager uit de hem gepresenteerde lijst beslist heeft dat jij lezers genoeg, followers genoeg of Klout genoeg hebt. Bloggers zonder ego bestaan niet. Laat het strelen. Veel en met liefde. Door lezers. Dat doe ik ook. Er zullen altijd nieuwe PR-acties zijn, de vragen over gesponsorde blogposts zullen blijven komen. Verkoop jezelf maar niet je lezers. Mensen die op zoek zijn naar Vlaamse bloggers die over hun merk willen schrijven: je moet eens bij Goedele, bij Andrew, bij Joke of bij Sofie, die staan midden in ons bloggerswereldje en die kennen de mensen*. *ik ben jou vergeten, juist, doe mij even een DM als je wil?