Categorieën
Uncategorized

Not a phone, not yet a tablet

Of dat een Tablet is, vroeg de zwarte man? Of het mijn nieuwe telefoon was, vroeg een collega? De Galaxy Note die ik van Samsung mocht testen, is een echte conversation starter.

Met 5,3 Inch schermdiameter (dat is dertieneenhalve cm) is de Galaxy Note inderdaad een twijfelgeval en zo wordt ze ook in de markt gezet. Is het een telefoon? Daar ga ik nu uitgebreid over doormalen. Het antwoord is ja en nee. Zo gaat dat met die dingen.

 

De vormfactor

Als ik een toestel test, merk ik meestal niet dat er iets vreemd mee is. Bij de Note is dat best gek. Het is maar wanneer ik de iPhone4 van ik-weet-niet-meer-wie en de Incredible S van een collega in handen nam onder de middag dat ik ineens merkte: wat is de Note groot.

5,3 Inch is huge. Echt. Groot. Dat hou je niet in je voorste broekzak. Ik niet. Dat is, hoe je het ook draait een nadeel. Vrouwen en mannen met handtassen of grote jaszakken hebben hier uiteraard geen last van.

Of het voordeel van de real estate opweegt tegen het nadeel? Dat doet het zodra je serieuze dingen begint te doen. Voor het schrijven is het een geweldig ding en voor lezen en het bekijken van (serieuze dan) video.

Als je kleine handen hebt, kan ik me voorstellen dat je het hard met me oneens zou zijn maar goed, ik heb iets groter dan gemiddelde handen en voor mij was het typen niet het minste probleem. Speel je graag games met één hand, koop dan een andere telefoon.

 

De hardware

Hardwaregewijs is de Galaxy Note nogal een beest. 1.4 GHz processor en 1GB RAM en dat megascherm, dat is een Super Amoled. Daar kan je een kamer mee verlichten hoorde ik iemand zeggen. Opslaan kan standaard tot 16GB en dan kan je er ook nog zo’n micro SD in kwijt.

Op de achterkant van de Note vind je een 5 megapixelcamera met flash die 720p video draait. Aan de voorkant komt er 2 megapixel op je gezicht te staan. Voor zover iemand dat ooit gebruikt. Zoals geweten neem je met de iPhone veel betere foto’s maar de Note doet dat niet slecht.

Weergavegewijs zit je dus met zeventien vierkante meter scherm. Zo helder als een zomerdag. Een resolutie die dicht in de buurt komt van het legendarische iPhone scherm. Het moet gezegd dat ik het niet zo had met de kleuren van Samsung. Te kitsch heb je mij wel eens horen vertellen. Dat was zeker met de eerste versies van die Super AMOLEDs zo. Of misschien is het BADA op de Wave dat daarvoor zorgde. In elk geval, bij de Note heb ik me niet echt kunnen storen aan de kleuren. Dat is dus of opgelost of ik moet me vergissen.

De volumeknop. Ai. De volumeknop. Oei. Kijk, er is misschien ergens een oplossing voor te vinden maar standaard zit het zo: ook al staat de telefoon in standby-modus, de volumeknoppen staan aan. Er is standaard bij de Note een hoesje geleverd wat de Note de look van een notaboekje geeft. Note, weet je wel. Nu, dat hoesje, dat druk je dan dicht en ineens gaat het volume zwaar omlaag of omhoog. Dat is niet handig.

Er was een tijd dat Samsung onder schot lag wegens het maken van telefoons die teveel op de iPhone zouden lijken. Een centrale knop onderaan het toestel, dat moet wel afgekeken zijn. Ook de Note heeft de iPhone-back-knop als je ‘m zo wil noemen. Een blinde rechter zonder fingerspitzengefühl van letterlijke aard zou zich kunnen vergissen.

Zoals de HTC flyer heeft de Note een pennetje. Voor screenshots en screenschrijven. Met een beetje handigheid kan je er ook schriftherkende tweets of SMS’en mee versturen. Aan mij is geen kalligraaf verloren gegaan en dus was dat bij mij geen succes. Maar misschien is het gewoon ook niet zo heel erg efficiënt. Willem, die wat meer tekentalent heeft dan ik wist niet meteen een esthetisch meesterwerk neer te zetten in het virtuele notaboekje.

Batterijgewijs, ik ga daar niet lang bij stilstaan. Je doet daar een dag mee bij grondig gebruik en een comute van anderhalf uur in totaal.

 

De software

De Note komt vandaag met Android 2.3 Gingerbread aan boord. Als top-end-model kan het niet anders dan dat Ice Cream Sandwich ofte Android 4.0 ook zal landen. Op de vraag wanneer kon de jonkvrouw van Samsung niet antwoorden. Wil je het pennetje blijven gebruiken, dan zie ik een andere mod nog niet zo meteen komen.

Het Androidsausje bij Samsung heet TouchWiz. Dat is versie 4.0 intussen.  Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Sense van HTC. Dat heeft wat meer humor. Toch is het op één of andere manier stijlvoller. Dat zijn kleuren en smaken, ik weet dat. Wat wel weer handig is, is de automodus. Weinig zever, grote knoppen voor in de auto en ratararatata stemherkenning.

Zolang je mijnheer Note in het Engels aanspreekt kan je daar een end mee. Zo heb ik als test een tweet verstuurd per SMS. Behalve een stom foutje werd mijn stem perfect herkend, terwijl ik voor mijn test de niet-ideale omstandigheden van een wandeling tramhalte-thuis had uitgekozen.

Dat een telefoon niets is zonder apps, dat moet ik de lezer die zo lang volhoudt in zijn leesijver net te vertellen. De Android-market bevat alles wat een mens wil behalve instagram, omnifocus en nog wat andere apps die door Apple mee gefinancierd worden om het dingetje exclusief te houden.

Bij de Note viel mij voor het eerst (ik denk omdat de iconen en widgets net iets groter worden opgeblazen) dat Android 2.3 vijf iconen naast elkaar kan hebben. Dat betekent niets. Behalve dat de meeste widgets, één van de grote voordelen van Android, uitgelijnd zijn op de breedte van vier iconen en weet je, dat is gewoon storend want je hebt een vakje over. It looks weird. Maar daar kan Samsung niets aan doen. Blame the Google.

 

Zou ik dit toestel kopen?

Ja, als ik op zoek zou zijn naar een tablet die ik zou kunnen transporteren zonder manbag dan was dit -denk ik- mijn telefoon geworden. Momenteel neig ik echter naar een iPad 3-Androidphone combinatie. Dan vind ik dit net iets teveel telefoon en net iets te weinig tablet.

€ 699 is niet meteen goedkoop maar ik heb het gevoel dat deze telefoon het waard is. Als straks Ice Cream Sandwich op dit toestel verschijnt heb je een telefoon die in het komende jaar nooit echt verouderd kan zijn.

Categorieën
Uncategorized

HTC Incredible S. Ongelofelijk?

Het moet gezegd, ik heb wat met HTC. Niet professioneel ofzo. Gewoon. Zoals ik het met Thomson televisies heb. Met Dyson stofzuigers. Mijn eerste Smartphone was een HTC. Misschien is het dat.

Een weekje of drie terug kreeg ik een HTC Incredible S aan. Dat is nogal een grote telefoon die Android 2.2 draaide toen ik ‘m uit de doos haalde. Dus was ik mijn review al begonnen van ‘hoe is dat nu mogelijk HTC hier en Google daar’ maar dan kwam er dus een update. 2.3. Gingerbread.

Hardwarematig is het  4 Inch SLCD (Super LCD, dat wil zeggen beter dan gewone LCD) scherm vooral opvallend. Het lijkt erop dat AMOLED dezelfde weg opgaat als Betamax. Technisch superieur maar toch uit de markt.

De achterkant bestaat uit iets wat rubberachtig aanvoelt en dat is best leuk. Eigenlijk. Alsof er standaard een veiligheidskussen op zit. Bijna had ik ‘m voor de test eens laten vallen maar mijn verzekering dekt zoiets niet geloof ik.

Met 8 megapixel aan de achterkant en 1.3 aan de voorzijde zit het cameragewijs wel snor. Het is geen iPhone camera. Of zo’n Carl Zeiss van Sony maar je kan wat met het ding aan. Als het donker is zorgen 2LED’s ervoor dat je foto’s licht zijn en zo plat als een echte geflitste foto. Je ziet wat er gebeurt, daar draait het dan om. Als videocamera produceert het ding 720p video.

Dat alles draait op een 1Ghz Snapdragon processor en 768 MB Ram. Enfin. Genoeg power om zowat alle apps tegelijk open te trekken en de batterij erdoor te jagen dat het een aard heeft. Standaard krijg je naast 1,1 GB ROM geheugen een SD-kaartje van 8 Gig. Je kan daar 32 van maken.

Een killer feature van deze telefoon is… Ga je beloven niet te lachen? De FM-radio. Echt waar. Dit is de eerste telefoon ooit waarmee je Klara kan luisteren zonder gespok en gekraak. Nooit vertoond. Ik ben daar serieus over. Ongelofelijk!

Android 2.3 is een verbetering tegenover 2.2 en dat was een hele verbetering tegenover 2.1. Daar waar ik straks opnieuw heenga. In de apps zit nu bijvoorbeeld een tabblad ‘frequent gebruikt’. Dat zorgt ervoor dat de 20 frequentst gebruikte apps op max twee tabs van je home zitten. Als je ze niet op je home zelf zet, that is.

Net zoveel (twee dus) taps heb je nodig om de basisinstellingen van het toestel aan te passen, gps aan, mobiel internet op, wifi aan, dat soort dingen. Zo kan je wat op je batterij letten. Bij heavy use (that’s my middle name) trekt de batterij het een korte dag. Dat is van 7u ’s morgens tot 9u ’s avonds. Zonder opletten.

Bij HTC beweren ze dat Sense, dat is de gebruikerslaag die ze daar over Android leggen, de voorkeur der consument geniet. Het moet gezegd, ik kan me dat voorstellen. Niet voor de widgets of de voorgeïnstalleerde programmaatjes an sich maar voor van die kleine dingen die mij laten glimlachen. Zoals een ruitenwisser die over je homescherm heen en weer gaat als het regent.

Op glimlachvlak doet Android het trouwens over het algemeen goed. Ik kreeg het toestel aan op mijn coworking bureau bij Aspace en tot mijn grote verbazing maakte het meteen connectie met de WiFi. Hetzelfde verhaal thuis. Blijkbaar wordt dat ergens bij Google bijgehouden. Geen gedoe met paswoorden enzo. Winning.

Voor € 479 in een willekeurige internetwinkel vind ik dit een correct geprijsde telefoon. Niet wat ik zou noemen ongelofelijk maar degelijk en goed.