Getting more things done

Tot voor kort leefde ik zonder todo-lijst. Tot voor kort was wat ik deed afhankelijk van wat er op dat moment top of mind was. Zelden vergat ik écht belangrijke dingen en als ik ze vergat, antwoordde ik dat ik het meteen zou doen en ik deed het meteen.

Adrenaline is een onderschatte drug.

Van nature ben ik chaotisch. Lijstjes en excelsheets zijn mijn vrienden niet. Als mensen mij vroegen waar ik zo allemaal mee bezig was, dan kon ik nauwelijks antwoorden. Vroegen. Was. Kon. Praeteritum. Verleden tijd. Onvoltooid.

Elke transitie begint met een idee. Er was geen verlichtingsmoment. Er was een langzaam proces. Mijn geest zat vol met dingen die ik moest doen. Mijn werkgeheugen slibde dicht. Er was een lijstje. Digitaal. Papier, dat werkt niet bij mij. Niet meer.

Er kwam een betere tool. Ik kocht de pro versie van die tool. Technologisch determinisme. Weet ik nu. Transitie weet u wel. Ik heb een deel van mijn brein uitbesteed maar ik heb bovenaan een backup zitten. Niet van de belangrijke dingen maar van alles. Zonder onderscheid.

Gelukkig is er podcastcollega Davy die zonder blad voor de mond zegt: Seurinck, ge doet het verkeerd. Hier is mijn boekje, ik heb het even voor je uitgeschreven. Jij doet het zo en het hoort anders. Je leest alles dubbel, stelt uit zonder actie. Dan herken ik dat en dan moet ik dat toegeven.

Transitie. Leuk kan je dat niet noemen maar als ik merk hoeveel efficiënter ik nu al geworden ben, loont het de moeite.

Singletasking en de toekomst van apps

Multitasking. Toegegeven, ik probeer het te vaak, toegegeven, dat werkt voor geen meter. Multitasking is de enige manier om de hele dag drie dingen tegelijk te doen en op het einde niets echt gedaan te hebben. Werk verzetten. Schuldgevoel toe.

Meteen de reden waarom we eerder vroeg dan laat afgaan van de supercomputers waar we nu mee in onze tassen lopen slepen. Althans, zo luidt mijn theorie. Alleen. Zijn we -en met we bedoel ik het grote publiek- klaar voor less is more?
Want wat doen wij met onze computers? Wat internetten, een video bekijken, een enkele foto bijsnijden, een boerderij onderhouden, een spreadsheet, een tekstje krabbelen. Niets wat je niet met een deftige telefoon kan. Wel integendeel.
Een computer doet alles. Liefst op hetzelfde moment. Mail en wordprocessing en internetten en opzoeken en ergens nog een muziekje en de agenda en alles tegelijk. Computers, onze grote productiviteitsmachines nemen geen genoegen met 50 procent van onze cerebrale processor.
Misschien had Apple voor een stuk gelijk met hun singletasking op iOS devices. Misschien moeten we onszelf tegen onszelf (laten) beschermen en één programma tegelijk open houden. Misschien moeten we wel naar een systeem waarbij programma’s wel procesmatig maar niet visueel naast elkaar draaien.
Misschien zit de toekomst van apps niet zozeer in de manier waarop ze dingen aan ons presenteren -‘gelikt’ zoals we dat dan plegen te zeggen- maar in de manier waarop ze ons dingen laten doen.
Misschien moeten al die programma’s of apps of hoe je ze ook wil noemen lang niet zo ingewikkeld zijn. Iemand nog een macro gebruikt in word recent?