Categories
Technologie

De HTC One X, een Nexus voor gewone mensen

Hier kwam (niet geheel toevallig) een HTC One X binnenwandelen. Mensen die deze deze pagina’s al langer lezen weten dat er aan deze kant van de lijn iemand zit te tikken die het wel heeft met de Taiwanezen hun telefoons. Al was het de voorbije jaren wat minder. Altijd hetzelfde design m’neer, dat gaat vervelen.

Maar nu dus de one serie en daarvan kreeg ik de X-versie te testen. Omdat ik benieuwd was naar wat de softwaremensen daar met Android 4.0 hadden aangevangen. Bij HTC gaan ze er immers prat op dat consumenten een voorkeur hebben voor hun Sense-laag die als schil over de pure Android komt te liggen.

Het valt me ineens in dat ik nog geen review van mijn eigenste Galaxy nexus heb geschreven maar de One X doet me er wel redelijk hard aan denken. Zelfde grootte, licht gebogen design, je kan er mee twitteren. Bij HTC hebben ze een punt. Die Sense-laag maakt een verschil. Het zit ‘m in kleine dingen zoals verschillende lockscreenprofielen die makkelijk in te stellen zijn (productiviteit, foto’s, friendfeed met de laatste statusupdates…). Of de extra laag in de apps schermen waar de meest frequent gebruikte apps een eigen plaats krijgen.

Als je naar de technische kant kijkt, wat kan je daar van zeggen? Niet veel. De One X is je derde generatie pentium in zakformaat maar dan nog met de evolutie van de technologie daar overheen. Specs van hier tot ginder. Dat je in de One X geen extra geheugenkaart kwijt kan, ik vind dat in zekere zin jammer maar heb je echt meer nodig dan 32GB? Met mijn Nexus heb ik het ook nog niet voor en ik trek daar foto’s mee en ik maak filmpjes gelijk zot (het zogenaamde ik-heb-een-zoon-effect).

Over foto’s gesproken. De HTC One X heeft een 8MP camera en die is zowel lens als sensorgewijs een pak beter dan wat de Nexus heeft. De One wordt in de markt gezet als een multimediamachine. Ik begrijp dat. Appelleren aan het jonge volkje dat erop los instagramt en facebookt.

Muziek luistert ook. Dit is één van die telefoons waarvoor HTC naar Dr. Dre heeft gebeld en waar dan een Beats audio logo op mag komen te staan. Ik kan zeggen: om op het terras van de (groot)ouders naar de Tour de France te kijken komt dat van pas. Dieper heb ik dat niet getest of dacht je echt dat ik ter eer en meerder glorie van dit blog Dr. Dre zou opzetten en dan de tram zou nemen van de ene kant van de stad naar de andere kant om te kijken hoe het publiek zou reageren op de klankkwaliteit?

Maar zou je dan de HTC One X kopen Jan, zeg dat eens? Ja. Absoluut. Voor mij is de HTC versie van Android de beste voor gewone mensen. Als je wat meer geek bent dan de doorsnee iPhonegebruiker, in die prijsklasse spelen we hier nu eenmaal, kan je hier ook nog wat aan sleutelen zodat het écht jouw telefoon wordt. Wil je écht altijd de laatste versie van Android en leg je liever zelf lagen over Android waar je geen maanden op moet wachten, ga dan voor een Nexus.

Categories
Technologie

De HTC flyer: like

Ruilhandel doen met de pakjesdienst, dat vind ik wel fijn. Telefoon uit, tablet in. Zo verleer je het niet zo snel. Nu kwam er een HTC flyer mijn richting uit. Kort samengevat: een 7 inch tablet op Android 2.3. Zodra de HTC Sense laag daar klaar voor is, komt 3.0 eraan.

Het meest opvallende is misschien nog het bijgeleverde stiftje. Daarmee kan je tekenen en schrijven op het scherm. Als je Steffest heet zijn dat echt tekeningen. Heet je Jan Seurinck, dan ben je al lang blij dat je pijlen en ovalen er strak uitzien. Werken doet het wel en je gebruikt het ook.

Als ik (web)designer was, zou ik met plezier € 579 (de wifi only kost € 439) aan een winkel overmaken. Dan zou ik mijn voorstellen tonen aan mijn talrijke klanten en hen vragen wat ze ervan vinden. Hun opmerkingen zou ik op het scherm overbrengen om alles te onthouden.

Zelf ben ik vooral tuk op de formfactor. 7 inch past net in mijn manbag. Dankzij de 3G dinges kan ik overal mijn digitale zegje doen. Van processoren en RAM is dat ding ook niet mis bedeeld. 1,5 Ghz en 1GB om maar even aan te geven. Opslaan kan op 16 of 32GB en dan kan je daar nog zo’n microSD bij doen.

Het viel me op hoe vaak ik het dingetje opentrek zo op een dag. Een werkersdag. Zo een dag met een treinrit en werken en vergaderen en overleg en dingen bekijken enzo.

6u30: Opstaan. Voor ik het vergeet even de podcasts downloaden met behulp van Google Listen. Het is donderdag en ik mag al eens graag naar This Week in Google luisteren op de trein straks.

6u45: Ontbijt. Even wat nieuwssites bekijken. We hebben nog steeds geen regering maar er is een aardbeving geweest in Veldegem. Tien inwoners van het dorp poseren bij een brievenbus. Ik denk dat zij ‘veel mensen die de beving gevoeld hebben’ vertegenwoordigen.

7u12:

7u42: Op de trein zet ik TWiG op en begin aan een blogpost over Google+ in de Evernote App. Onderweg check ik een paar dingetjes online. Dat gaat over een 3G verbinding. Handig. Ineens is ook mijn blogpost naar de cloud vertrokken. `

De resterende tijd breng ik door met het lezen van reacties op een Google+ update over schoonheidsidealen alsook het oeuvre van mijn collega’s bloggers uit het Nederlandse taalgebied. Tweetje her of der tussendoor.

8u30: Ik arriveer bij FlandersDC. Automagisch herkent de Flyer het netwerk van het kantoor en hup, daar gaat mijn verbindingssnelheid de hoogte in.

Dan valt het wat stil. Er is een cinema display en een macbook pro en behalve om mijn real estate wat te vergroten ligt daar dan ook de Flyer en mijn telefoon. Voor als het moet.

11u56: We gaan eten. Enfin. Dat is dan de bedoeling. Ik neem de flyer mee. Ik wil wat feeds doen na het eten. Collega’s lezen dan de krant en dan heb ik ook wat. Of ik nog vijf minuutjes heb om iets te bekijken? Jazeker.

We bekijken een website. Flash en alles. Enfin. Dat werkt. Scrollen, zoomen, bladeren, dat is gelijk een echte computer hé m’neer maar dan zonder toetsenbord en met vingers als muis.

Zo’n 7 inch hou je ook al eens makkelijker in de hand om wat te tonen en aan te duiden en aan te wijzen. Vijf minuten worden een uitgebreid kwartier.

12:45: Terug aan de slag! Die feeds (ik gebruik feedly als reader app) zullen voor een andere keer zijn. Er is werk aan de winkel en deze blogpost moet leesbaar blijven. Onderweg neem ik even een foto. %%% megapixel camera.

15:30: Met een collega zit ik samen over een event. De toedoelijst is lang en op papier. Ik bedenk dat ik ze net zogoed als google doc had kunnen houden, want die app heb ik ook en had ik meteen kunnen aanpassen.

We bekijken een mobiele site. Webapp moet ik zeggen. We zien pixels. Even wat feedback noteren. Toch maar een google doc dus. De Flyer gaat het kantoor rond. Iemand vraagt of ik ‘m handig vind. Dat is het geval.

17:35 De trein terug en de rest van TWiG luisteren. Er is een stukje over patenten. Stukje over schrijven denk ik dan. Interessant verhaal. Innovatie of consolidatie?

Even de lightbox app open gedaan. Foto’s kunnen inspirerend zijn en ik mag dan al eens graag door de popularreeks van die app gaan. In de nieuws sectie krijg ik een beeld van de stand der economie. Word je ook niet vrolijk van.

21:30 Zetel in. Ik schrijf een blogpost over een toestel op dat toestel, ik haal aan dat ik blogposts schrijf in een blogpost en ik vind dat heel meta allemaal.

Conclusie: hebben! Voor onderweg. In mijn zetel wil ik 10 inch en als ik het andere merk dan toch moet noemen, voor de iPad zijn er nog steeds betere nieuwslezers met social media integratie. Dit is een heel leuk stukje technologie en de schijnbare gimmick van het schrijven op het scherm blijkt in realiteit wel te werken.

Categories
Uncategorized

HTC Incredible S. Ongelofelijk?

Het moet gezegd, ik heb wat met HTC. Niet professioneel ofzo. Gewoon. Zoals ik het met Thomson televisies heb. Met Dyson stofzuigers. Mijn eerste Smartphone was een HTC. Misschien is het dat.

Een weekje of drie terug kreeg ik een HTC Incredible S aan. Dat is nogal een grote telefoon die Android 2.2 draaide toen ik ‘m uit de doos haalde. Dus was ik mijn review al begonnen van ‘hoe is dat nu mogelijk HTC hier en Google daar’ maar dan kwam er dus een update. 2.3. Gingerbread.

Hardwarematig is het  4 Inch SLCD (Super LCD, dat wil zeggen beter dan gewone LCD) scherm vooral opvallend. Het lijkt erop dat AMOLED dezelfde weg opgaat als Betamax. Technisch superieur maar toch uit de markt.

De achterkant bestaat uit iets wat rubberachtig aanvoelt en dat is best leuk. Eigenlijk. Alsof er standaard een veiligheidskussen op zit. Bijna had ik ‘m voor de test eens laten vallen maar mijn verzekering dekt zoiets niet geloof ik.

Met 8 megapixel aan de achterkant en 1.3 aan de voorzijde zit het cameragewijs wel snor. Het is geen iPhone camera. Of zo’n Carl Zeiss van Sony maar je kan wat met het ding aan. Als het donker is zorgen 2LED’s ervoor dat je foto’s licht zijn en zo plat als een echte geflitste foto. Je ziet wat er gebeurt, daar draait het dan om. Als videocamera produceert het ding 720p video.

Dat alles draait op een 1Ghz Snapdragon processor en 768 MB Ram. Enfin. Genoeg power om zowat alle apps tegelijk open te trekken en de batterij erdoor te jagen dat het een aard heeft. Standaard krijg je naast 1,1 GB ROM geheugen een SD-kaartje van 8 Gig. Je kan daar 32 van maken.

Een killer feature van deze telefoon is… Ga je beloven niet te lachen? De FM-radio. Echt waar. Dit is de eerste telefoon ooit waarmee je Klara kan luisteren zonder gespok en gekraak. Nooit vertoond. Ik ben daar serieus over. Ongelofelijk!

Android 2.3 is een verbetering tegenover 2.2 en dat was een hele verbetering tegenover 2.1. Daar waar ik straks opnieuw heenga. In de apps zit nu bijvoorbeeld een tabblad ‘frequent gebruikt’. Dat zorgt ervoor dat de 20 frequentst gebruikte apps op max twee tabs van je home zitten. Als je ze niet op je home zelf zet, that is.

Net zoveel (twee dus) taps heb je nodig om de basisinstellingen van het toestel aan te passen, gps aan, mobiel internet op, wifi aan, dat soort dingen. Zo kan je wat op je batterij letten. Bij heavy use (that’s my middle name) trekt de batterij het een korte dag. Dat is van 7u ’s morgens tot 9u ’s avonds. Zonder opletten.

Bij HTC beweren ze dat Sense, dat is de gebruikerslaag die ze daar over Android leggen, de voorkeur der consument geniet. Het moet gezegd, ik kan me dat voorstellen. Niet voor de widgets of de voorgeïnstalleerde programmaatjes an sich maar voor van die kleine dingen die mij laten glimlachen. Zoals een ruitenwisser die over je homescherm heen en weer gaat als het regent.

Op glimlachvlak doet Android het trouwens over het algemeen goed. Ik kreeg het toestel aan op mijn coworking bureau bij Aspace en tot mijn grote verbazing maakte het meteen connectie met de WiFi. Hetzelfde verhaal thuis. Blijkbaar wordt dat ergens bij Google bijgehouden. Geen gedoe met paswoorden enzo. Winning.

Voor € 479 in een willekeurige internetwinkel vind ik dit een correct geprijsde telefoon. Niet wat ik zou noemen ongelofelijk maar degelijk en goed.

Categories
Uncategorized

A telephone named Desire HD

“Is dat een iPhone?”. Dat is het niet. Dat is een HTC Desire HD. Vergelijkbaar maar met een 8 megapixel camera met dual LED flash. Iets groter ook. Door de smallere rand een stuk groter scherm.

SLCD en geen retina display, dat dan weer wel. Dat is minder goed mijnheer, u moet het maar eens opzoeken. Met een Aluminium unibody en plastic en geen glas. Met Android in plaats van iOS. Van HTC en niet van Apple. De gezichten.

De voorbije twee weken kon ik het verschillende keren uitleggen. Wat ik daar voor me op tafel legde was meteen onderwerp van gesprek. Het moet gezegd. De Desire HD zit in hetzelfde segment als de iPhone. Nee, ik ga het woord iPhone-killer hier niet gebruiken.

Technisch

Binnenin de aluminium unibody vind je een Qualcomm 1Ghz Snapdragon processor en 768MB RAM. Dat laatste is anderhalve keer de iPhone4 by the way. Op het interne geheugen kan je 1,5 GB opslaan, via MicroSD kan je daar 32 aan toevoegen. De Desire HD is een high end telefoon, zoveel is duidelijk.

De Desire HD draait op Android 2.2 Froyo. Een update naar 2.3 ligt binnen de verwachtingen. Alleen moeten ze bij HTC die sence-laag dan weer vernieuwen en dat duurt. Dat was met mijn Hero ook al zo. Het moet gezegd dat 2.2 een serieuze verbetering betekent tegenover de 2.1 waar ik aan gewend ben geraakt. De HTC sense-laag heeft meer dan een nieuw likje verf gekregen. Instagram zeg je? Gewoon een preset in de gewone camera-app.

De HTC Desire heeft geen front facing camera zodat je nooit bang hoeft te zijn dat er mensen in je oor kijken terwijl je met hen aan het bellen bent.

Gebruik

Door een tekort aan schermen is HTC moeten overschakelen van de AMOLED’s die voorzien waren naar SLCD schermen. Of je dat merkt? Ja. Er zullen mensen zijn die daarover vallen, ja. Mijn herinneringen aan de AMOLED van de Samsung Wave staan me nog voor de geest. Het was beter geweest.

Laat ons wel wezen: de Desire HD is een contentconsumptie en mediamachine. Dit is de eerste telefoon die ik door mijn handen laat gaan waarvan ik eerlijk kan zeggen: als ik nu een seriekesliefhebber was, ik zou me er niet voor schamen om mij op te trein te zetten en een episode te bekijken. 4,3 inch schermdiameter is niet wat je noemt bescheiden. Het is de GSM die mijn iPod twee weken in de kast liet verdwijnen. Podcasts op de telefoon en wegwezen. Dat was de eerste keer in ik geloof vier jaar.

Met een 8 megapixelcamera en video op 720p heb je DVD-kwaliteitvideo op zak en kan je je foto’s zowat op posterformaat laten afdrukken. HTC promoot Dolby mobile op de achterzijde van de telefoon. Als je even de koptelefoon unplugt op een volle trein weet je meteen wat dat betekent: Leo Laporte is perfect begrijpbaar tot in de volgende coupé. Leuk. Voor conference calls misschien handig.

Batterijtijd

Groot scherm, krachtige processor, een flinke portie widgets en multitasking. Moet er een tekeningetje bij of lukt het zo ook wel? De batterij, die heeft het te verduren. Bij vergelijkbaar gebruik doe ik met mijn Hero ruim een dag met de batterij.

Dag betekent hier zes uur opstaan, rond elven onder de wol. Dat trekt de Desire HD bij vergelijkbaar gebruik niet. Een werkdag is realistisch. Nu ben ik wel niet de lichtste gebruiker en of ik nu mijn telefoon bij thuiskomst aan het snoer hang of bij het slapengaan, veel maakt dat niet.

Software

Mensen die een cleane versie willen van Android, gaan beter voor een Samsung Nexus S. Heb je meteen 2.3. Edoch. Ik geloof sterk dat de HTC Sense voor de meeste -hier komt ie- gewone gebruikers wel leuk is. Of je jezelf nu geek noemt of niet. Widget hier, voorgeïnstalleerd app’je daar.

Het zijn de kleine dingen die tellen. Zoals de mogelijkheid om de Desire te gebruiken als WiFi hotspot. Een klok die werkt op één en twee januari en niet te vergeten HTCsense. HTCsense zoals in HTCsense.com, een beetje zoals mobile me maar dan gratis. Backup van berichten en contacten en dat soort dingen. Gratis.

Prijs-kwaliteit

Ha! Daar komt de kat op de koord. Bij een niet nader te noemen webshop staat de Desire HD momenteel 539 euro geprijsd. Voor die prijs krijg je er een 8GB micro-SD kaartje bij. Wil je naar de volle 32 of de capaciteit van een iPhone, dan leg je daar 119 euro bij. Kom je op € 658 of een kleine 90 flappen minder dan de iPhone4 met dezelfde capaciteit.

Daarvoor krijg je dus plusminus hetzelfde aan processorkracht, een stuk meer RAM en een megapixel of drie meer op je camera. Je kan in meerdere App markets terecht en je kan je toestel beter tweaken. Wat je niet krijgt is de fancy look van een iPhone en op de vraag: is dat een iPhone kan je gewoon “ja” antwoorden.

Aan te bevelen? Ja. Voor geeks die wat meer willen is dit echt een mooi toestel. Echt. Serieus onder de indruk van het ding. Het is geen iPhone. Misschien maar beter zo.

Categories
Uncategorized

Het probleem met (die) (mijn) Android

Dat hardwareproducenten en dienstenleveranciers for that matter zich meestal eerst op de Amerikaanse markt richten is genoegzaam geweten. Maar Android, het besturingssysteem van Google dat mijn HTC voortbrandt, maakt het nu wel erg bont.

Toen ik mijn belmasjien kocht was de Android-versie verouderd. We mogen dat zeggen. De droid van Motorola deed al 2.1 maar mijn Hero zou die ook gaan draaien. Beter en sneller en meer apps en nog van dat fraais. Ergens in april, zo voorspelden diverse websites. Gisteren werd Android 2.2 voorgesteld. Mijn Hero hobbelt nog steeds voort op Android 1.6. In Amerika is de download van 2.1 al wel beschikbaar.

Ik word daar ambetant van. Triestig hé?

Categories
Uncategorized

Een telefoon met een hoek af

Een tijd geleden schafte ik mij een nieuwe GSM aan. De oude was versleten enzovoort enzoverder. Het probleem: ik was verknocht aan mijn HTC4350 en zijn fysieke toetsenbord, ik wilde een Android-GSM wegens integratie met google apps en de platformonafhankelijkheid.

Lang beraad geschiedde. Een iPhone, een motorola droid, een Nexus One, een HTC Hero? Een Motorola Droid zou het worden.

Daarom kocht ik een HTC Hero. Ik verklaar mij nader: de Droid/Milestone is tot nader order nog altijd niet in België beschikbaar. En ik ben conservatief. Voila, daar. Op uw bord. Ik heb graag een winkel waar ik kan gaan zagen als het niet in orde is. Dat die mens daar niet kan aan doen, ik weet dat. Na de saga met de HP Messenger die we voor mijn lief kochten al helemaal.

Een hero ziet er zo uit:

Ik vind dat wel tof, zo’n GSM met bijna letterlijk een hoek af.

Hij doet alles wat ik vind dat een GSM vandaag moet doen: bellen, sms’en, mailen, foto’s nemen, twitteren, synchroniseren van agenda en contacten, surfen via wifi of 3G, barcodes scannen, inchecken op location based sociale netwerken, documenten en spreadsheets openen en aanpassen, muziek herkennen die op de radio komt, live video streamen, bloggen, gebouwen in de omgeving herkennen, pdf’s openen, de weg wijzen. Meer moet dat voor mij niet zijn.

Ja, ik had liever een fysiek toetsenbord gehad en ja, het scherm van een iPhone is groter en ja, een geheugen van 2Gig is beperkt (uitbreidbaar tot 32). Maar alles gaat bij mij toch op de cloud of anderzijds van mijn telefoon weg. Misschien dat ik voor op reis of voor als de kleine er is nog wel eens een groter kaartje aanschaf.

Tevreden dat ik ben van dat ding, dat is nog nooit gecrashed, wat mijn vorige HTC wel al eens durfde doen (zeker op het laatste) en de synchronisatie met google apps, daar kan ik lyrisch over worden.

Ik ben een creatieve geest en dus is dingen bijhouden niet mijn sterkste kant (als je een excuus zoekt kan je het maar beter mooi zoeken). Met die synchronisatie met apps over de cloud ben ik er zeker van dat ik geen dubbele afspraken maak, wat met mijn beroepssituaties dezer dagen best wel handig is.

Ik weet dat andere telefoons dat ook kunnen maar kijk, het gaat ‘m ook om het gevoel dat zo’n telefoon je geeft, vind ik. En hij doet alles wat ie moet doen. Hij zal wel even in dienst blijven.

Oh ja, er is nog wel een nadeel. Mijn Hero draait nog steeds Android 1.6. Daarom kan ik google goggles niet installeren en ongetwijfeld mis ik nog leuke dingen. Maar het schijnt er aan te komen, de update naar 2.0 2.1 (dank u Rob voor de correctie).

Handig vind ik dat. Koop je een telefoon en kan je die veranderen met de software. Open source. Dat ook. Kan je zelf dingen bijschrijven (dat laatste geldt bij mij alleen in theorie).