Categories
Autohagiografie Maatschappij

Strangers on a train

Ahmed stapte als eerste van de groep op de trein. In zijn spoor tig kinderen van zijn leeftijd. Begeleiders ook. Een van hen verordoneerde de kinderen in stilte een plaats te zoeken. De boodschap over de stilte werd zo hard gebracht dat haast de hele wagon ervan op moest kijken. Dat was ook de bedoeling denk ik. Metacommunicatie heerst.

Hij was me bijna voorbij maar kreeg in het passeren mijn iPad in de gaten. Daarmee was ik een voldoende goede partij bevonden om een half uur van zijn tienjarige leven mee door te brengen. Ahmed zou met mij de treinrit tussen Lokeren en Gent doorbrengen. Een meisje kwam erbij. Daarna de begeleidster.

Het lezen was nu wel gedaan. Twee priemende ogen lieten mijn scherm geen seconde los. Geen idee hoe dat bij jou zit maar ik kan niet samen lezen. De begeleidster gaf les vertelde ze en moest daarvoor vroeg opstaan. Het meisje luisterde. Ahmed kon het niet raken. Hij communiceerde alleen door zijn kijken. Wat. Doe. Jij? Ik las feeds en ik deelde sterren uit. Zijn ogen fonkelden. Ik kon me niet meer concentreren.

Op het moment dat de Kindle het kleine treintafeltje raakte, kon hij het echt niet meer binnensmonds houden. Wat is dat? Zijn stem sloeg net niet over. Een soort boek, zo begon ik, de,ogen van de begeleidster schoten van Ahmed, naar mij, naar het zwarte ding dat onderwerp van discussie was. De verontschuldigingen naar mij en de vermaning naar hem was ze al aan het formuleren. Laat mijnheer met rust.

Wij lieten ons niet afschrikken. Hij zeker niet. ik was hem aan het toelaten. hij had mijn cocon doorbroken met zijn ogen en mij de laatste tik gegeven met dat net niet overslaande stemmetje. Ik sloot de oortjes aan, toonde welk boek we zouden gaan lezen en ik drukte op Play. We deelden een koptelefoon. De stem in zijn oren vertelde over Einstein en daarna over Whittle en von Ohain. Hij hoorde de woorden, wees ze aan op het scherm en riep luidkeels. Rocket! Popular! Beginning!

Hij wou weten waarover dit ging en waarom ik dingen die ik niet helemaal kon bevatten toch wilde lezen. Ik moest vertellen in welke winkel ik die boeken dan kocht en waarom ik niet gewoon een boek op papier las. Ik deed mijn best om te antwoorden. Ik vertelde over school en daarna werken en toch graag meer willen weten. Ik dacht over de wereld waarin Ahmed opgroeit en de wereld van mijn zoon die mijn Kindle gewoon papa’s boek noemt en de iPad ziet als tekenblad.

In Gent Dampoort vergat hij bijna zijn zwemzak die hij nochtans zorgvuldig had gepakt. Het gebeurde niet elke week dat hij kon plonzen in het vernieuwde zwembad van Gent. Hij wilde verder reizen, vertelde hij, goed wetend dat dat niet kon. Hij haalde het oortje dat ik hem had gegeven pas op het allerlaatste moment uit.

We drukten elkaar de hand. Ik wilde iets zeggen over goed je best doen op school maar ik besefte dat ik zelf een belabberde middelbare scholier was en geen uitzonderlijke student. Ik wenste veel plezier bij het zwemmen.

Titel = film van Hitchcock

Categories
Technologie

Verandering van workflow doet… ja wat eigenlijk?

Sedert 2008 heb ik een MacBook als hoofdcomputer. Dat is dus intussen een jaar of vijf. Het grootste deel van mijn tijd breng ik door met een browser, twitter/facebookapplicatie, mail en schrijfgerief allerhande.

Je kan zeggen dat je daar een workflow ontwikkelt. Van Google Reader naar Google+ en naar Twitter, dat is maar één klik. Opslaan in evernote, pocket of linklist hetzelfde. Mijn browser heeft knoppen. Veel. Alles gericht op het minimaliseren van het aantal kliks die een actie nodig heeft. Je mag dat een beetje gek of freaky vinden.

Momenteel probeer ik mijn workflow op de iPad te vinden. Het lukt nog niet zo goed. De algemeen aanbevolen Google Reader app is Reeder. Die heeft geen Google+ integratie en geen aansluiting op Buffer of Tumblr. Misschien kan ik dat met ifttt regelen maar dat is weer gedoe.

Bloggen lukt aardig maar om zo links te leggen en dingen in draft te schrijven en om het linklisten terug op te nemen, ik zie het momenteel allemaal nog niet.

Het is een beetje met zo’n nieuwe tool als met een taal. Als je het onvoldoende beheerst heb je altijd het gevoel dat je te weinig kan zeggen. Komt tijd, komt raad denk ik dan maar of ik moet er met deze blogpost in slagen een workflowblogpostrage te ontketenen.

Categories
Uncategorized

LeBron James’s retail store features 45 iPads

If you want to do PR? Use iPads or Twitter and you are good to go.

Categories
Uncategorized

Apple kondigt volgend jaar de iPad3 aan

Als de geruchten kloppen, lanceert Apple op 8 maart 2012 de langverwachtte opvolger van de iPad2. De geruchten rond de lancering houden inmiddels al meer dan een jaar aan en het mag verwacht worden dat ze in Cupertino opnieuw heel wat verbeteringen aan hun succesproduct zullen toevoegen.

De geruchten rond een nakende lancering begonnen in 2010, toen Apple de eerste versie van de tablet uitbracht. Omdat de iPad verkocht werd als betrof het hier het zoetste in het broodjesassortiment, leek het niet onwaarschijnlijk dat dit product deel zou blijven uitmaken van het gamma van Apple. Temeer daar de concurrentie naliet te concurreren.

Er wordt dezer dagen op internet geschreven en het internet geraakt nooit gevuld en het levert pageviews op. Speculaties zijn beter dan nieuws. Wij storen ons daar aan, maar ja, de media… Podcasters halen er luisteraars mee en kranten kunnen er hun bestofte imago mee oppoetsen. Dus wordt er geschreven.

De afgelopen weken klinken de geruchten steeds luider. De marketingmachine van Apple lost gericht enkele geruchten, enkele onderdelenproducenten doen een duit in het zakje. Buzz genereren, heet dat. Er komt een iPad3 klinkt het aldoor. Een verbeterde versie van de iPad2, die op zich al een aantal technologieën bevatte die je in de iPad1 had verwacht.

Het toestel zal er ongetwijfeld anders uitzien dan de vorige versies en ook aan de specificaties is naar verluidt flink gewerkt. Een nieuwe behuizing zou plaats maken voor een andere chipset en ook het scherm en het geheugen zouden, niet geheel onverwacht als je de wet van Moore kent, verbeterd zijn. Ook dit jaar zijn de geruchten van een kleinere versie van de iPad opnieuw niet van de lucht.

Het blijven speculaties maar als ze waar zijn, dan zou de iPad3 beschikken over een scherm, een operating system, alsook twee camera’s een GPS-chip, RAM en ROM-geheugen en een verbeterde gyroscoop die ook in de vierde dimensie bruikbaar is. Dit alles in een body die lichter is dan die van de iPad2. De batterijduur zou ondanks de hogere hardwarespecs en de kleinere behuizing hetzelfde blijven.

De iPad3 zal vermoedelijk zo’n succes kennen dat nu al wordt verwacht dat er tekorten zullen optreden in de aanvoer. Dat is een marketingstrategie die Apple al een aantal jaren met succes toepast. De rijen aan de deuren van de Apple stores wereldwijd werken als honing op een mierenhoop, zo verscheen het nog in een door wikileaks uitgebracht maar door Apple gecontesteerd e-mailbericht dat verstuurd zou zijn door Steve Jobs zelf.

De vraag is nog maar wie de presentatie op 8 maart voor zijn rekening zal nemen. Steve Jobs is na zijn afwezigheid door ziekte opnieuw meer in de gebouwen van Apple gesignaleerd, zo melden verschillende bronnen binnen het gebouw. Engadget publiceerde recent enkele foto’s waarop Jobs met een hemd en een das te zien is, wat zou kunnen wijzen op een ommezwaai in de strategie van Apple.

Wat er ook van aan is, dat de iPad een product is dat de wereld van de tabletcomputers op zijn kop heeft gezet, mag na twee eerdere versies duidelijk zijn. De derde versie belooft weer ongelofelijker, revolutionairder, mooier, beter, dunner, verbazingwekkender, magnifieker, telematischer, hytostatischer, schitterender en vermoedelijk opnieuw $100 duurder te zijn dan de vorige. Wij kijken er alvast naar uit.

Categories
Maatschappij

Er waart (g)een spook

Er waart een spook door internet, zo heft een artikel dat vrijdag verscheen op De Wereld Morgen aan. Vier Amerikaanse grootmachten worden genoemd als onderdeel van het doorluchtige wezen. Amazon, Apple, Facebook en Google.

Een vluchtige blik door mijn woonkamer. Kindle. Macbook. Twee iPods. Twee Android telefoons. Het is gedeeltelijk voor mijn werk dat ik op facebook woon, google zorgt voor mijn boodschappenlijstjes, mijn wegbeschrijvingen, vindt voor mij wat ik zoek en host één van mijn blogs.

Wat dan volgt is een heel vreemde bocht. De grote vier leggen de Angelsaksische waarden en normen op waarbij geen tepel gezien mag worden, waarin pagina’s verwijderd worden en apps geweigerd, waarin zoekresultaten automa… (sorrry, dat is men vergeten). Niet te vergeten: hun onwaarschijnlijke marktaandeel.

Dat zorgt voor een verschraling van de markt en van de cultuur, zo wordt gezegd. Gelukkig valt het de bedrijven zelf niet aan te smeren maar zijn de mainstreammedia de schuldige. Die hebben immers nood aan hypes die ze dan kunnen propageren wat hen hipper laat uitschijnen dan ze zijn en de grote vier opnieuw wat groter maakt.

Dus moeten er regels komen. Europees of andere. Om andere initiatieven zuurstof te geven. Om de verschraling tegen te gaan. Meer regels voor meer vrijheid. Hoe vreemd het ook mag klinken, soms klopt het plaatje.

Maar wat is hier juist het probleem vraagt een mens zich af. Voor mensen die geen facebook willen, is er netlog of hyves, ik weet dat uw vrienden daar niet zitten maar dat ligt aan die vrienden, niet aan facebook. Voor mensen die geen boeken willen kopen bij Amazon zijn er tig boekhandels, elektronisch of analoog gelijk. Er zijn meer zoekmachines dan Google en Dell en HP zullen u met een even brede glimlach een PC aan de hand doen.

Twee weken geleden kon ik via Amazon het Communistisch manifest gratis downloaden om te lezen op de Kindle. Net als de Amerika-kritische boeken en DVD’s van Michael Moore. Zelfs met een iPad kan je tepels kijken zoveel je wil, als je de browser maar wil gebruiken. Google vult dan misschien niet automatisch jouw zoekterm aan, als je zover bent weet je wel wat je zoekt, niet?

Op facebook zitten ook minderjarigen. Moeten die echt? In de naam van cultuur? Google houdt meer lokale blogs in de lucht dan je je kan inbeelden en buren vinden elkaar op facebook. Hoezo Amerikaanse dominantie? The medium is the message opnieuw verkeerd begrepen?

Het zijn de mensen, de aandeelhouders, de consumenten die keuzes hebben gemaakt. Wild venture capital kapitalisme leidt blijkbaar tot monopolisering zo blijkt. Daar waren we nog niet achter.

De Wereld Morgen bezondigt zich bij monde van haar auteurs aan dezelfde fout die ze de mainstream media aanwrijft. Een focus op een aantal in het oog springende bedrijven en hun producten die tot de verbeelding spreken en pageviews en handtekeningen opleveren. A man can’t be too careful in the choice of his enemies.

De auteurs van de petitietekst zoeken een strategie waar er geen is. Jobs, Page, Bezos en Zuckerberg hebben alleen aandeelhouders, concurrentie en markten in hun nek. Geen sociologen of antropologen.

Ik had liever een artikel gezien over het feit dat de e-readers bij ons zo duur zijn dat ik ze voor de helft van de prijs uit Amerika kan laten komen. Welke inspanningen er door de Belgische uitgeverijen is gedaan om Dimitri Verhulst in de Amazon-rekken te krijgen.

Een artikel over hoe Netlog en hyves falen om tot de verbeelding te spreken, over hoeveel aandacht Apple in de media krijgt en dan gaat het mij niet om cultuur maar om centen. Een artikel over hoeveel Europa nu al heeft geïnvesteerd in zoekmachines die er nooit zijn gekomen?

Zijn we op weg naar een Amerikaanse monocultuur? Ik denk het niet. Dat is doemdenken. Want er zijn alternatieven. De situatie waarin we ons bevinden, is voor een groot stuk bepaald door de consument. Kapitalisme is een bitch. Ze bestieren een hel.

Tot nader order lijkt mij het het minst slechte systeem.

Categories
Uncategorized

Het dictaat van de iToestellen

Op 1 en 2 januari werkte de wekker van de iPhone niet. U heeft er vast van gehoord, zowel VRT als VTM hadden het in hun journaals steken. De radiozenders hadden het erover. Ook in de eerste krantenedities van 2011 werd het geval besproken.

Leuk fait divers. Een telefoon van een dikke zeshonderd euro zonder betrouwbaar alarm. Maar om daar nu een item aan te wijden, compleet met beeld en voiceover en wat nog allemaal niet? Om daar een artikel met foto en alles over af te drukken. Nee toch zeker? Een vermelding in de marge. Een weggevertje op het eind van de uitzending. Hoeveel van die toestellen zijn er verkocht? Hoeveel procent van de Belgen?

Eigenlijk ben ik het beu. Ik heb het al een paar keer gezegd tijdens tech45 maar op digitaal papier leest dat altijd wat harder: er heerst een dictaat van de iToestellen. Begrijp me niet verkeerd. De iPad is een goed toestel. Meer evolutionair dan revolutionair maar toch. De iPhone een goede telefoon. Het was een revolutionair toestel dat de mobieletelefoonmarkt volledig op zijn kop heeft gezet.

Maar trop is teveel. Elke krant heeft intussen zijn iApp. Dat noemen we vooruitgang en daar ben ik voor. Dat de concrete uitvoering nog niet op punt staat, vergeef ik de krantenuitgevers. De markt is klein en de marges zijn niet meer wat ze geweest zijn.

Wat mij stoort is de overmatige aandacht die de toestellen krijgen in de media. Elk nieuw toestel is nieuws, elk kwartaalresultaat een item waard. Het is van iHier en iGinder. Het zou een teken kunnen zijn dat technologie niet langer als niche-item wordt behandeld maar dat is het niet.

Wanneer Google, de zoekmachine die door 97% van de Belgen* wordt gebruikt, van CEO verandert kan er niet eens een vermelding af. Op de website lukt het nog net. Websites zijn gemakkelijk. Veel makkelijker dan apps trouwens. Je moet er eens een proberen.

*De andere 3% weten niet hoe je de standaard zoekmachine in IE van Bing naar Google kunt veranderen vermoed ik

Categories
Uncategorized

De parabel van de CD-handelaar

Langs een drukke steenweg die Internet heette, lag een grote CD-winkel. Steven Taakjes, de eigenaar van de winkel had niet slecht geboerd. De parking al even ruim als de keuze binnen. Sedert kort kon je er zelfs de hele CD-collectie van The Beatles kopen. Voor die gelegenheid was Taakjes er zelfs in geslaagd de lokale pers bijeen te krijgen.

Zo ging het immers altijd. Taakjes slaagde erin de verwachtingen zo hooggespannen te laten worden dat er zelfs op voorhand gespeculeerd werd van wat hij nu weer zou aankondigen.

Taakjes was een graag geziene gast. Op een dag was het hoofd van de lokale radio, Jan-Otto Kaas bij hem komen aankloppen. “Taakjes”, zo sprak hij, “ik heb een idee”. Kaas legde uit hoe hij zijn radioprogramma’s zou opnemen en Taakjes zou die dan via zijn winkel kunnen verdelen. Terwijl de mensen in zijn winkel kwamen, zouden ze ook CD’s van hem kopen. Taakjes was meteen overtuigd en sedert die dag lagen er ook gratis CD’s in zijn winkel.

De tijden veranderden en Taakjes begon meer te verkopen dan alleen CD’s. Computerspelletjes en programma’s, video’s en boeken. Daarvoor had hij een nieuwe vleugel laten bijbouwen. Aan de kassa stonden inmiddels enkele week- en maandbladen.

Dat had de eigenaar van de lokale krant gezien. Ook hij zag het succes van Taakjes’ handeltje en wilde zijn graantje meepikken. Pedro Del Prado pakte het slim aan. Hij verpakte zijn magazines in plastic en vertelde Taakjes dat hij ze gratis mocht weggeven. Binnenin waren immers toch enkel lege pagina’s. Door geld te storten op de rekening van Del Prado, verschenen de letters als bij wonder.

Taakjes aarzelde even maar stemde toch toe. Hij zou Del Prado immers nog nodig hebben om over zijn nieuwe producten te schrijven. Samen met Robert Verwater, een oude krantenhandelaar die nooit veel van de steenweg had moeten weten, begon hij echter ook plannen te smeden voor een eigen weekblad.

Taakjes had immers door dat de magische pagina’s van Del Prado niet zo goed waren als de andere magazines die hij verkocht. Daarenboven bleek Del Prado dezelfde prijs te hanteren voor de kranten die verkocht werden via de andere winkels in de gemeente. De klanten begonnen bij Taakjes te klagen.

Hij stuurde dan maar met wat lood in de schoenen een bericht naar Del Prado en van Stylo, een andere lokale krantenmaker die steeds in het spoor van Del Prado volgde. Hij vertelde daarin dat hij, Taakjes, niet langer voor de verspreiding van de zogenaamde gratis bladen zou instaan, dat hij, net zoals op de CD’s, een percentage zou nemen.

Del Prado en van Stylo reageerden verbolgen. Dat de technologie speciaal voor de toonbank van Taakjes was geschreven en dat zij hun waren nu bij geen enkele andere kranten- of cd-boer konden slijten.

Waarmee ik maar wil zeggen: dit bericht kan toch niet helemaal onverwacht gekomen zijn, wel? Een website met een betaalslot waar iedereen aan kan, ware toch beter geweest, niet?

Overigens is deze post gebaseerd op en een reactie op een andere gelijkenis van de hand van Stef.

Categories
Technologie

Kindle? iPad? iPad! Kindle!

[vc_row][vc_column width=”2/12″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”” md_text_title_separator=”no”]Als het op de aankoop van gadgets aankomt, ben ik hopeloos. Echt. Dacht ik vorig jaar een Kindle te kopen, komen ze met geruchten van een Apple e-reader. Dat bleek de iPad en toch iets helemaal anders.

Ik twijfelde.  Wachtte de reacties en eventuele kinderziektes van Apples tablet af. Las reviews. Kocht bijna een iPad. Kocht bijna een tweedehandskindle van Sigrid. Vond de mogelijkheden van de Kindle te beperkt. Kocht bijna een iPad.

Hoorde over een Android tablet. Vond de Samsung Galaxy Tab te duur. Kocht bijna een iPad. Vond een tablet computer overkill voor mijn doelstelling van e-reader. Kocht bijna een Kindle. Kreeg de nieuwe voorwaarden en de bijhorende boete van de bibliotheek te zien. Las over een nieuwe iPad, aan te kondigen in Q1 van 2011. Deed de boeken binnen en kocht een Kindle.

Waarmee ik maar wil zeggen: ik twijfel vaak te lang over die dingen. Met mijn telefoon toen was het net zo. Straks komt Amazon natuurlijk met een Kindle in kleur zoals bij de Nook van Barnes and Noble of iets tussen de e-ink reader en de tablets.

Nee, ik ben daar niet goed in, in gadgets kopen. Twijfelen. Wachten. Evalueren maar vooral denken: waarom zit zus of zo niet in dit of dat toestel. Neem nu het syncen van zo’n iPad, dat dat nog met een kabeltje moet, ik vind dat zo 2002, over dat soort dingen struikel ik dan, terwijl dat voor mijn iPod classic sowieso al moet. En dat ie net niet in mijn sjakos past.

Een Kindle. Vermoedelijke leverdatum 12 januari. Dat is nog wat wachten. Ik weet het. Als ze nu maar niet in tussentijd met iets nieuw afkomen.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Uncategorized

Apple CEO Steve Jobs Live at D8

“I don’t want us to see us descend into a nation of bloggers,” says Jobs. “I think we need editorial oversight now more than ever. Anything we can do to help newspapers find new ways of expression that will help them get paid, I am all for.”

via Apple CEO Steve Jobs Live at D8 | D8 Conference | AllThingsD.

Categories
Uncategorized

I can haz iPad?

Schrijf ik vorige zaterdag een stukje over wat ik met een iPad zou kunnen doen, vind ik zondag een mailtje in mijn bus. Iemand die blijkbaar mijn blog leest en liket (of hoe schrijf je dat?) heeft zich zo’n ding aangeschaft en ze wou niet pedant doen maar enfin allez, ik mocht eens gaan en proberen.

Eerst wilde ik niet, ik hield de boot af maar ja, ze bleef aandringen en kom toch af Jan en alhier en alginder. Nee serieus, mijn mailtje was snel geschreven: “Ja, ik wil!”. Ik kwam, ik zag en ik keurde. Niet dat dit een doorwrochte review is maar toch. Ik heb er ene vastgehad, dus wil ik mijn gedacht even zeggen.

Zoals gezegd lees ik in mijn dromen mijn feeds en boeken in de zetel en op andere comfortabele en aangename plaatsen op dat ding.

  • Een aantal mensen schreef dat ze bij het uitpakken merkten dat het toestel zwaarder was dan gedacht. Mijn vermoeden: die mensen hebben nog nooit een dik boek vastgehad.
  • Het design. Moet het gezegd? Helemaal Apple natuurlijk. Het scherm helder en scherp. Ook dat zijn we van Jobs inc. gewend.
  • Je schijnt er niet op te kunnen multitasken. Ik heb dat nooit helemaal goed begrepen maar komt alom dat je muziek en boekje lezen wel kunt combineren. Een combinatie die bijvoorbeeld op een terras best ideaal zou kunnen zijn. Typen en lezen lukt niet samen maar dat is volkomen normaal.
  • Feedly, mijn gebruikelijke feedreader heb ik niet getest, wel google reader en ook nog een app. Zo ging het in mijn dromen ook ongeveer. Behalve dat ik nu ten volle besefte dat ik het toestel zou moeten teruggeven aan de rechtmatige eigenares.
  • Boeken lezen van de bookstore. Tja, wat kan ik zeggen? Dit is het boek zoals het altijd al bedoeld is geweest. Niet alleen leesbaar op alle mogelijke plekken maar ook nog eens doorzoekbaar. Dat het scherm niet leesbaar is in de vlakke zon? Ooit al eens geprobeerd met een zwart- op wit gedrukt boek?
  • Verbazingwekkend: het geluid wat dat ding produceert is geeneens zo kwaad. Niet dat ik het boven mijn macbook zou verkiezen maar laat ons wel wezen: dit is een ding ter dikte van een bundeltje papier waar een beetje student zijn hand niet voor omdraait. Althans de mijne niet.
  • Typen gaat vlotter dan verwacht. Hé, het is een nieuw toetsenbord en mensen die zoals ik switchen tussen Mac, PC en mobiel weten dat het even duurt voor je drie patronen in je hoofd geprogrammeerd hebt zitten. Doch: mij lukte het aardig een woordje te typen.
  • Dit is, zoals eerder in de tech45 podcast gezegd een ideaal toestel voor mensen die geen jota van computers verstaan én voor geeks. Ook uniek in de geschiedenis me dunkt. Dat navigeert gelijk zot en je kan, unlike in notebooks en van die dingen, niks verkeerd doen. Het nadeel: je hebt een notebook of andere computer nodig om dat ding in gang te zetten.

Wat mij bij de volstrekt logische gevolgtrekking brengt: dit toestel staat hoog op mijn lijstje. Ik denk dat ik er wel eentje met 3G zou willen. Kwestie van on the move ook bezig te kunnen zijn. Als de trotse bezitster zou bloggen of twitteren, ik zou haar linkliefde geven en alles maar zulks is helaas niet mogelijk. Ze moet het hier maar lezen.

Categories
Technologie

Boek

Er is wat vreemds aan de hand met het boek. Boeken leven meer dan ooit. Iedereen literatuur! Iedereen een boek! Iedereen roman! Iedereen poëzie! Lezen én schrijven. Het boek was nooit zo toegankelijk. Het boek zoals we het kennen loopt op z’n laatste benen.

De Kindle van Amazon verovert Amerika, Apple zet met de iPad een wel erg sterke tegenzet in het boek-van-de-toekomst schaakspel. Het ziet er naar uit dat we na onze CD’s binnenkort ook onze boeken het huis uit kunnen doen en dat we dus weer wat meer plaats zullen krijgen in onze livingkasten.

Bibliotheken en verkopers van (vooral nieuwe) boeken kunnen alvast hun hart vast gaan houden. We vergeten vaak hoe snel het kan gaan. We vergeten dat eens het woord ‘boek’ niet langer per definitie de gedachte aan een samengebonden of genaaid aantal bedrukte bladen oproept, de neergang is beslecht. We vergeten dat de generatie na ons zal opgroeien met de realiteit van een boek-op-een-toestel.

Intussen wordt er geschreven. Zoveel mogelijk. In alle talen van Babylon. En wordt er gelezen. De wereld is informatieziek. De zucht naar meer klinkt luider dan de schreeuw naar minder.

Boek. Op de grens tussen verleden en heden. Op de rand van morgen. De toekomst van het boek ziet er, met uitzicht op een nakend einde, positiever uit dan ooit.