Categories
Journalistiek

Worden we allemaal hersenloze nieuwsjunks?

Rob Wijnberg ex-hoofdredacteur bij NRC Handelsblad:

In onze mo­der­ne me­dia­cra­tie is jour­na­lis­tiek ver­wor­den tot een nieuws­fa­briek, waar kijk­cij­fers, le­zers­aan­tal­len, ad­ver­ten­tie-in­kom­sten en winst­ge­vend­heid gel­den als on­be­twis­te graad­me­ters voor suc­ces. Daar­bij is in­zicht niet lan­ger het doel, maar bur­gers gebio lo­geerd hou­den met sen­sa­ti­o­ne­le en on­der­hou­den­de ver­ha­len. Van de re­ge­rings­for matie tot de kale knik­ker van Hel­mut Lotti: alles wordt in­fo­tain­ment dat – zon­der enige vorm van con­tro­le van de fei­ten – aan de doel­loos zap­pen­de con­su­ment wordt ge­voerd. Als het ru­moer is, is het nieuws. Of het waar is, is van geen tel.

Het hele artikel zit achter een betaalmuur. Vaak vind ik die bij De Tijd zijn geld waard.

Categories
Technologie

Acer shows off next-gen Iconia Tab, no press release, no media alert

No press release, no media alert, not even a splashy press conference with Adele blasting in the background. The only reason we know these two tablets exist is because we happened to catch them on display here at Computex.

Je kan ervan uitgaan dat dit een bewuste strategie is. Volgens mij zit er wel wat in. Je lanceert een nieuw product en (eventueel via een tip) laat je een invloedrijk journalist/blogger de ‘ontdekking’ doen. Resultaat: pull-PR in plaats van push-PR. Volgens mij gaat dat keihard werken.

Categories
Social Media

Openhartig en ongecensureerd over nieuwe media (2)

Een student komt nooit alleen, zo gaat het verhaal. Ha nee, want die zitten in klassen of aula’s en dan krijgen ze taken allen tegader. Gaat ende zoekt ene blogger en stelt hem vragen! Dus deed ik nog een interview per mail over de media.

Het waren andere vragen. Deze keer zat Charlotte De Kuysscher aan de andere kant van de lijn en dit wilde ze weten en dat wist ik te vertellen:

U bent geboren in 1982, staat te lezen op u blog, en heeft dus de hele evolutie van de sociale media actief kunnen meemaken. Wanneer kwam u voor de eerste maal in aanraking met blogs?
Eerlijk gezegd: geen idee. Het moet ergens tijdens mijn studies gebeurd zijn geloof ik maar het was niet iets waar we aan de universiteit al heel erg diep op ingingen. Het was alvast niets waarvan ik toen dacht: dat moet ik ook.

Wat trok u aan in deze nieuwe manier van communiceren?
Het persoonlijke denk ik. Dat je gewoon als persoon kon vertellen wat voor jou belangrijk was. Mijn eerste blog was een reeks editorialen die ik in de krant had gezet en niet wat er stond. Toen dacht ik nog dat ik de wereld kon veranderen met een blog vrees ik.

Bekijkt u, als licentiaat Communicatiewetenschappen, bloggen op andere manier dan andere bloggers?
Er zullen nog wel bloggers zijn die het zo bekijken denk ik maar ik hou er wel van om ook op een metaniveau over bloggen na te denken en af en toe te schrijven. Dat betekent niet dat ik daardoor een betere blogger ben maar ik kan wel afstand nemen en het bredere communicatieplaatje zien. Denk ik dan.

Had u voor janseurinck.com, een andere blog ?
Eerst was er een gratis dienst waarvan ik hoop dat het internet die écht vergeten is. Daarna kwam er janseurinck.be 1.0 en 2.0. Telkens gooide ik het kind met het badwater weg. Al die content is verdwenen. Soms heb ik daar spijt van, meestal niet. Ik had toen een blog maar ik was geen blogger, ik schreef mijn eigen blog, ik las en dat was het zo ongeveer. Een fout die ik vandaag niet meer zou maken.

Hoeveel tijd besteedt u dagelijks aan het onderhouden van uw blog?
Dat is moeilijk te zeggen. Het leesmedium dat mijn voorkeur heeft is RSS, ik duik dus regelmatig in google reader maar ik moet voor het werk ook dingen lezen en als je achtergrondinformatie leest maar er uiteindelijk niets over schrijft, is dat ook ‘tijd voor de blog’? Eens ik een onderwerp heb, gaat het schrijven wel vlot bij mij. Een stukje staat vaak een half uur na het idee al online. Ik ben niet zo het nalees- en schaaftype.

Wat is uw mening over de opkomende macht van de bloggers op vlak van journalistiek?
Zijn kranten een voorbijgestreefd medium, volgens u?

Kranten zijn geen voorbijgestreefd medium voor mij. Noch vind ik dat bloggers meer invloed krijgen. Ik denk dat het minder met het medium dan met de persoon te maken heeft. Een journalist die naast het schrijven van zijn stukken tijd en moeite steekt in een blog of een ander sociaal medium zal daar wel de vruchten van plukken denk ik. Kranten zijn al een stuk geëvolueerd onder invloed van blogs.

Waarom heeft u de stap genomen om als blogger zelfstandige in bijberoep te worden?
Biedt het zoveel voordelen?

Het is niet zozeer als blogger dat ik zelfstandige ben, wel als spreker. Ik mag ook webportalen uitbaten zoals dat dan officieel heet. Door de reclame en binnenkort ook sponsoren op mijn blog verdien ik geld en ik laat die dingen financieel graag keurig verlopen.

Past u uw taalgebruik aan op u blog? Of schrijft u op dezelfde wijze als u spreekt?
Ik schrijf zoals ik denk dat het voor dat stukje gepast is. Voor mij kan bloggen ook een stijloefening zijn. Waar misschien nog het meest tijd in gaat zitten, zijn de stukjes die nooit online komen. Veel schilders maken in het begin van hun leven werken ‘in de stijl van’. Om te oefenen, bij schrijven is dat niet anders.

Via welk medium bereikt u het best uw lezerspubliek: twitter, facebook of uw blog?
Heel veel mensen volgen mij op twitter en lezen dan wat ik schrijf op mijn blog. Denk ik. Volgens mij zou ik hen het beste kunnen bereiken en zouden we er het meest aan hebben via Google+ maar dat krijg ik de lezers van mijn blog niet wijsgemaakt.

Maakt u zich soms schuldig aan plagiaat? Vermeldt u altijd uw bronnen?
Heeft u het gevoel dat bloggers zich minder aantrekken van journalistieke deontologie?

Zelf hou ik er een nogal strikte deontologie op na voor wat betreft reclame in de content, er zijn bloggers die daar veel losser mee omgaan, die daar misschien niet zo over nadenken: ik krijg iets gratis, dus schrijf ik er maar over. Bij mij werkt dat niet zo. Wat plagiaat betreft: dat doe ik nooit. Omdat ik het ook niet kan. Ik kan me ergeren aan mensen die dingen schrijven waarvan ik denk: dit heb jij daar vandaan en dat zeg je niet keurig.

Categories
Uncategorized

Openhartig en ongecensureerd over nieuwe media (1)

Of ik een interview wilde doen, vroeg Jonas Dumarey, student van beroep. Hij richte zijn vraag aan een zekere geachte heer Seurinck. Ik deed alsof mijn neus bloedde en beantwoordde de vragen zelf.

Hij maakte van mijn antwoorden een interview dat je hier kan nalezen. Er waren nog wel meer vragen en daarbij horende antwoorden.

Kunt u uzelf omschrijven in 3 zinnen?
Informatie- en communicatiegeek is wel een goeie omschrijving. Dol op informatie verzamelen en verspreiden. Zot van communicatie en ja, ik ben een geek

Hoe hebt u uw passie voor schrijven opgedaan?
Dat schrijven, of misschien dat verhalen vertellen, dat zit er bij mij een beetje ingebakken. Al van kleinsaf was ik aan het vertellen, vertelt men mij. Dat schrijven heb ik een beetje (her)ontdekt toen ik een aantal artikelen moest schrijven in het kader van mijn opleiding.

Waar bent u op dit moment concreet mee bezig?
Mijn leven bestaat uit een viertal delen denk ik nu. Mijn voltijdse job bij Flanders DC, ik ben er creativity evangelist wat betekent dat ik de doelstellingen van Flanders DC vooral online uitdraag naar verschillende doelgroepen.

Daarnaast ben ik dus blogger en podcaster. Als mensen mij dat vragen ga ik wel eens uit spreken over social media. Last but not least heb ik een fantastisch lief en een schattige zoon waar ik graag tijd mee doorbreng.

Hoe bent u op het idee gekomen om een blog te starten? Neemt dit niet te veel tijd in? Hebt u plezier in het bloggen?
Hoe het idee in mij gevaren is, weet ik niet meer zo. Ineens merkte ik dat ik een blog had. Dat moet ergens eind 2005, begin 2006 geweest zijn. Mijn bloggen is denk ik mee met mij geëvolueerd en zal dat blijven doen. Het schrijven zit diep, ik denk dat ik dat wel blijf doen, of het een blog blijft weet ik (nog) niet. Dat boek moet er misschien ook wel eens van komen ooit. Die twee combineren wordt een uitdaging.

Zijn er bepaalde momenten waarop u uw blog wilt verwijderen?
Sterker nog, in het verleden heb ik mijn blog twee keer gedelete. De eerste keer telt niet echt mee. Mijn verwijderingen waren radicaal. Alles weg. Alles opnieuw. Mijn overstap van janseurinck.be naar janseurinck.com was de meest betekenisvolle. 18-19 oktober 2009 was dat. Toen heb ik besloten dat ik een blogger zou worden. Ik hoop dat dat intussen gelukt is.

Past u uw studies van communicatiewetenschappen en audiovisuele communicatie vaak toe op wat u op uw blog schrijft?
Wat ik net van mijn opleiding heb, wat uit mezelf komt, wat ik waar opgepikt heb, dat is moeilijk te onderscheiden denk ik. Ik was niet het soort student dat hoge punten haalde maar eerder het soort dat de collega’s de avond voor het examen op stang wist te jagen met het leggen van verbanden tussen onderdelen. Het heeft zeker een effect op mijn denken en handelen maar hoe dat juist zit, geen idee.

Hoe ziet u de toekomst van de internetjournalistiek in het algemeen? Is er met de komst van interactiviteit een eindpunt bereikt binnen de nieuwe media of zal dit proces nog verdergaan?
Media zijn altijd in beweging. We zitten in een periode van stroomversnelling denk ik. Media zullen zich steeds opnieuw blijven uitvinden. Vandaag zitten we tussen het analoge en het digitale systeem in. De productie van media is volledig gedigitaliseerd maar de consumptie zit nog in een overgangsfase. Veel mensen kijken nog naar ‘het nieuws’ op televisie.

Dat dat door een bakje komt heeft niets met digitaal te maken, dat is technologie, de consumptie is nog analoog als in ‘we kijken van minuut 0 tot 35’. Met kranten zie je dat nog veel sterker. De iPadversie van de krant is de gedrukte krant op een scherm. Dat zal veranderen maar dat vraagt tijd.

Hoe zie u de toekomst van uw blog? Wat wil u nog bereiken met uw blog?
Mijn blog zal wel mee met mij evolueren, als je jezelf niet opnieuw blijft uitvinden ben je sneller dan je wil achterhaald. Regelmatig probeer ik nieuwe dingen. Heel vaak falen die maar dat schijnt nogal hip dezer dagen dus maal ik er niet zo om.

Sedert kort probeer ik ook een linklistblog bij te houden, dat laat mij vooral toe mijn eigen meningen beter bij te houden. Net zoals klassieke media moet een blogger (en misschien nog meer) zichzelf opnieuw blijven uitvinden.

Zou u nog kunnen leven zonder de nieuwe media?
Dat is een vraag die niet te beantwoorden is. Omdat nieuwe media niet bestaan. Facebook is niet uit de lucht komen vallen, het is een evolutie van het internet in een bepaalde richting, net zoals de boekdrukkunst met losse letters een evolutie was.

Ik zou niet meer kunnen leven zonder de mogelijkheid om mensen te contacteren maar die vraag zou een holbewoner net zo beantwoord hebben. Als de hele wereld opnieuw naar af zou zijn, zou me dat niet storen maar alleen op een eilandje zitten, daarin heb ik niet zo’n zin.

Kunt u mij wat positieve punten geven van de nieuwe media?
Nieuwe media hebben de maatschappij een stuk vlakker gemaakt denk ik. Dat vind ik wel een goeie evolutie. Dat mensen elkaar makkelijker kunnen contacteren en dat er de facto grenzen gesloopt worden. Het aardige is dat je een aantal dingen daarvan ziet doordringen. Het concept van barcamps en open leermomenten bijvoorbeeld, vindt in een aantal dingen weerklank.

Kunt u mij wat negatieve punten geven van de nieuwe media?
Het lijkt mij dat pulpjournalistiek door de nieuwe media wat aan belang heeft gewonnen. Dat kan je journalisten of media niet kwalijk nemen. Daar ligt de grote vraag en daar vallen de pageviews en dus de centen mee te verdienen. Soms heb ik het gevoel dat het gebruik van sociale media het geklaag en gezaag wat versterkt.

Welke blogpost van uzelf vond u het meest geslaagd?
Meestal is dat een heel recente blogpost. Momenteel vind ik mijn beschrijving van het drinkende meisje op de trein goed. Over het algemeen geldt een omgekeerd evenredige relatie tussen de mate waarin ik een blogpost geslaagd vind en het aantal lezers die ik ermee weet te bereiken. Dat gegeven blijft mij boeien.

Zijn er bepaalde mensen binnen de nieuwe media waar u naar opkijkt?
Idolen probeer ik zo min mogelijk te hebben, die stellen op den duur altijd teleur. Wel zijn er mensen waar ik veel van geleerd heb. Bart De Waele bijvoorbeeld heeft een grote invloed op mij gehad toen twitter aanzette in ons land. Pieter Baert ook, een van de betere bloggers die we hebben/gehad hebben (hij is namelijk half opnieuw begonnen na een radicale stop).

Op algemeen social mediavlak heb ik ooit een les geleerd van Stefan Kolgen. De drie pinten die ik met die mens heb gedronken zijn denk ik bij de belangrijkste die ik ooit ga drinken. Davy Buntinx ook, dat is er al eentje van de volgende generatie, die daagt mij uit om mee te evolueren en dingen te proberen.

Van James Joyce (O RLY) heb ik geleerd dat je je van al die grammatica regels niet teveel moet aantrekken.

Vindt u het positief dat door de komst van de nieuwe media bijna alles op internet komt?
Om twee redenen: ja. Ik ben blij dat er veel meer glazen gevels zijn, zowel onder mensen als onder bedrijven. Dingen verbergen is veel moeilijker geworden. Daarnaast is het veel makkelijker om (ook degelijke) content gratis te lezen. Daar hou ik wel een beetje mijn hart vast voor lokale contentproviders. Als je vanaf de Belgische markt moet concurreren in een taal die door een druppel mensen wordt gebruikt, zullen ze het lastig krijgen.

Vindt u niet dat de privacy van mensen geschonden wordt door de komst van de nieuwe media?
De enige privacyschenners zijn de mensen zelf. Als je niet wil dat iets niet geweten is, zet het dan niet op internet, op geen enkele manier. Vertel het ook niet in vertrouwen tegen een collega, voor jet het weet, kent heel het kantoor je verhaal. Zo gaat dat. Mensen overschatten dat hele privacygedoe.

Persoonsgegevens zijn een knip waard, sommige mensen vinden het eng dat hun telefoonnummer gelekt zou worden terwijl er nog jaarlijks telefoonboeken gedrukt worden die gewoon bij de buren op de stoep landen. Eens die weten dat je iets met computers doet zou je hopen dat er een foto van je in zatte toestand circuleert.

Categories
Uncategorized

Bear&Bull Blog : De nobelprijs voor fictie

Barney Frank, een Democraat, 71 jaar en homo, was jarenlang de invloedrijke voorzitter van de commissie van Financiën van het Amerikaans lagerhuis.

De te stellen vraag is: wat maakt het uit dat de man homo is? Zijn carriëre is relevant. Zijn leeftijd ook. 71, dat is op zijn minst fin de carrière. Is zijn geaardheid van invloed geweest op zijn beslissingen? Is hij invloedrijk geworden omwille daarvan?

Categories
Journalistiek

Bloggers. Journalisten.

So, what do you do? Het is een vraag die je wel eens krijgt als je in het antwoord op de vraag ‘wat doe je zoal in het leven’ het woord blogger opneemt. Een blogger is in de publieke perceptie iemand die een online dagboek bijhoudt.

Als je nu journalist zou zeggen, dan zou je respect afdwingen. Zeker als je daarna zou vermelden dat je schrijfsels ondermeer in de kwaliteitskranten- of weekbladen zijn verschenen.

We zijn allemaal journalisten geworden. Blogs en daarna twitter hebben het zaakje omgegooid. Orkanen, festivals, opstanden en sport, iemand verslaat het. Altijd. Er is een hashtag en de zaak gaat los. Journalist, wie of wat is dat eigenlijk, vraagt Roland Legrand zich in een reactie op google+ (terecht) af.

Als het over nieuws via blog of social media gaat, ligt vandaag de nadruk nog op het technische. Kunnen we al dan niet verslag doen? Zijn er mensen met smartphones aanwezig? Hebben ze voldoende impact? Is het nieuws nieuws genoeg? De nieuwe media zijn jong en tussen droom en daad staan nog vooral praktische bezwaren.

Wanneer het technisch kan, zijn de media vaak het nieuws. Het spreekwoordelijke twitter was sneller.

Moeten we intussen ook niet eens verder gaan denken? Gaan kijken hoe het na het technische moet? Als er al een schemerzone is tussen wat simpelweg ‘de blogger’ en ‘de journalist’ wordt genoemd, kijken wat we van elkaar kunnen leren?

Zal er een continuüm zijn waarbij de huis-tuin-en-keukentwitteraar en de oldskool journalist elkaars tegenpolen zijn en waar journalistieke bloggers en bloggende journalisten elkaar in het midden tegenkomen?

Moeten we, nu we allemaal journalisten zijn op zoek naar een deontologische code? Dan bedoel ik niet alleen in de manier waarop we met PR en persberichten omgaan maar ook de manier waarop we nieuws gaan verspreiden. De manier waarop we bronnen gaan controleren.

Het valt me zwaar niet voor het elitaire standpunt te vallen waarbij er een soort trusted sources zouden zijn, mensen waarvan geweten is dat ze, binnen de beperkingen van het medium en de middelen waarmee ze werken een soort journalistiek te bedrijven.

Maar het vlees is zwak en talloze hoaxes tonen aan dat niet de waarheid vaak mooier is dan het onderzochte en het tragere. Hoaxes waarbij media en gewone gebruikers vandaag niet zo gek veel van elkaar verschillen.

Misschien is het met journalist als met manager, eens iedereen het is moet je op zoek naar een nieuwe term en een nieuwe lading.

Categories
Journalistiek Maatschappij

Rellen in London: een Vlaming getuigt

Een lezer van janseurinck.com getuigt over hoe hij de rellen in Londen ervaart. Een bij wijlen hallucinant verhaal over twijfel en bezorgdheid. Verblijft u zelf in het Verenigd Koninkrijk? Mail uw verhaal naar de redactie.

Sedert 2 maand woon ik in Oxford. Daar ga ik binnenkort Engelse literatuur studeren in het kader van het Erasmusproject. Tijdens mijn studies heb ik London wel eens bezocht en ik heb wel eens van Tottenham en Islington gehoord nog voor het een trending topic werd op twitter.

Ook in Oxford is de politie massaal in het straatbeeld aanwezig

Veel heb ik hier van de rellen nog niet gemerkt. Oxford is een rustige stad en het is vakantie bovendien. In de krant heb ik wel gelezen over de rellen. Het zag er allemaal erg uit en op televisie was het ook al. Er stond ook een gebouw in brand geloof ik. Misschien zelfs twee.

Hier op straat begin je ook wat nervositeit te merken, daarstraks kwam ik twee agenten tegen. Meestal zie je die hier niet of het moest voor de opname van weer een nieuwe detectiveserie zijn.

Enkele winkeliers hebben uit voorzorgen hun winkel gesloten en een bordje opgehangen dat ze met vakantie zijn. De vraag is nog maar of het de relschoppers die er eventueel zouden kunnen zijn zal tegenhouden. Gesteld dat zij net die winkel zouden willen plunderen.

Foto op Flickr in cc door Walwyn

 

Categories
Uncategorized

Please Stop Calling Gadgets Sexy

Dear technology journalists of the world: You know how you called that gadget you just reviewed sexy? Tell me, do you intend to fuck it, or do you simply plan to shove it up your ass?

via Please Stop Calling Gadgets Sexy.

Categories
Uncategorized

Unboxing

Er bestaat in blogtechland een concept dat unboxing heet. Al heel lang. De BBC schreef er al over in 2008. Men gebruikt de Engelse term consequent. Nog steeds. Unboxing. Dat hoort erbij. Niet in het minst omdat het Nederlands zou tonen wat het eigenlijk is. Unboxing is cool.

Bij unboxing komt het erop aan een doos met een bepaald product onder handen te nemen. Bedoeling is de doos open te maken en het product eruit te halen. Hierbij wordt door de auteur van het werkstuk verteld wat er juist uit de doos wordt gehaald, alsook een eerste beoordeling. Wanneer dit niet teveel handelingen vraagt, kan het toestel ook ten dele of volledig in elkaar worden gezet.

Het geheel wordt gefilmd en/of gefotografeerd. Het resultaat wordt in al dan niet bewerkte vorm en eventueel begeleid van een weinig tekst (google dient ook gediend, dat spreekt) online gezwierd. Op het eerste zicht biedt dit weinig meerwaarde. Behalve dan voor het PR bureau dat het product heeft toegezonden.

Een unboxing video, dat is het openen van een cadeautje en wie is er nu niet enthousiast over een cadeau. Of roep jij niet enthousiast: “Hoera! Onze derde ontbijt met bubbels bongobon, dat is net wat we konden gebruiken”.

Categories
Uncategorized

Woordvoerder

Eindeloos respect heb ik voor wielrenners. 3000 kilometer achter de kiezen in drie weken. Van Turijn naar Milaan en Italië rond. Over bergen, voor de wind, aan de wind, langs rivieren. Pech. Samen alleen. De roes.

Ook nog eens woordvoerder. Dan heb je 26 kilometer in je ukje tegen de klok gereden. Niet mogen vallen. Zo snel mogelijk. Zo voorzichtig mogelijk. Risico’s. Dan heb je de voorbije weken al tig keer moeten antwoorden op steeds weer dezelfde vragen.

Dan moet je uitleggen hoe dat nu voelt, je tweede keer de Ronde van Italië winnen. Dat je de beste was van het hele bos en dat moet je dan even in woorden gieten. Het antwoord moet een titel van een artikel kunnen zijn, moet emotie bevatten maar niet zoveel. Dan zeg je iets als:

Contador: “Dit is een heel speciale zege voor me” http://dlvr.it/TQCSCSun May 29 19:54:00 via dlvr.it

Terwijl je misschien veel liever had gezegd: weet je mannen, verzin zelf wat, ik heb geen van die lullige quotes meer of ik heb er drie weken op die stomme fiets op zitten, give me a break, ik wil naar huis. Maar dat mag dan dus niet.

Je moet het maar doen.

Categories
Communicatie Journalistiek

Product Placement of hoe subliminale reclame toch kan

Wanneer wij televisie kijken, kijken wij niet naar bewegende beelden maar snel op elkaar volgende stilstaande beelden. Hier te lande zijn dat er 25 per seconde, dat heeft met de frequentie van het stroomnet te maken. Beweging zien wij mensen zo ongeveer vanaf 12 à 13 beelden.

In 1957, toen je nog met mensen mocht experimenteren, vond James Vicary er niet beter op dit ‘foutje’ in het menselijke vermogen uit te buiten en subliminale reclame uit te vinden. Laat één van die 25 (in zijn Amerikaanse geval 30) vervangen door een reclameboodschap, zo redeneerde hij, en de omzet van coca cola en popcorn zou met ettelijke procenten stijgen.

Het resultaat van zijn studie was verbluffend. 57,8% meerverkoop van Coca Cola, 18,1% voor popcorn*. Vicary maakte enkele fouten tijdens zijn onderzoek. Moest in 1962 toegeven dat zijn resultaten niet klopten. Moest lezen hoe men zelfs twijfelde of hij zijn onderzoek wel had uitgevoerd.

Het werd een urban legend waarbij maar al te vaak deel twee van het verhaal, dat van het niet kloppende onderzoek wordt vaak vergeten. Marketingcommunicatie zou nooit nog hetzelfde zijn. Wetten werden uitgevaardigd. Elke marketeer zou voor altijd per definitie medeplichtig worden geacht aan het misleiden van het volk. Tenzij het tegendeel werd bewezen.

We leven in de eenentwintigste eeuw en mensen zijn reclamemoe. Zo lijkt het. Zo zegt men. Televisiereclame wordt doorgespoeld. Televisiereclame gaat viraal op het internet. Niemand klikt op Google advertenties maar Google verdient geld als slijk. Materie en antimaterie van het reclamevak.

Dus wordt er naar oplossingen gezocht. Oude technieken worden verbeterd, nieuwe duiken op. Social media, user generated content, flashmobs, you name it. Product placement is de nieuwe televisiereclame.

Elke scène is een gelegenheid om de kwaliteiten van een product in de verf te zetten. Als het nodig is, wordt er een volledige aflevering aan gewijd. Als het echt nodig is, kan James Bond ook wel zero-zero-seven zeggen wanneer hij double-0 bedoelt.

Bij fictie wil dat nog wel meevallen. Dat Witse met een Lexus rijdt. Och ja, die mens moet met iets rijden en zo’n commissaris zal hier of daar wel wat onder tafel toegeschoven krijgen om zo’n dure kar te betalen zeker? Of rijk getrouwd of zoiets. Als Xavier zijn dagschotel er nu één is van Jupiler of van Romy of van Heineken voor mijn part, het raakt mijn koude kleren niet.

Als sommige mensen zeggen dat ze product placement verkiezen boven dertigsecondenspots, dan geloof ik hen. Als mensen zeggen niet-disruptieve advertenties te verkiezen boven pauzes in hun mediabeleving, dan volg ik hen daarin.

Anders wordt het wanneer ik in De Standaard van dit weekend lees dat de jobbeurzen weer hoogtijdagen beleven. Aangezien er op de VDAB-website 50.000 vacatures openstaan, wordt meteen geconcludeerd dat de crisis op de jobmarkt voorbij zal zijn.

Als geïnteresseerde lezer verwacht ik daarna een uitwerking van deze these. Vorig jaar waren het er maar zus en zoveel en er is een stijgende lijn of iets van die strekking. Het verhaal draait echter richting jobbeurzen. Career launch en Jobdays komen er immers aan en wat wil nu het toeval? Beide events worden georganiseerd door Jobat en Jobat, dat is een zusje van De Standaard.

Dat je er over de koppen kan lopen en dat het de moeite zal zijn en dat je tips kan krijgen en advies en dat je zeker moet gaan als werkzoekende en dat je je geld als rekruterende absoluut zo moet besteden want vacatures, daar is geld mee te verdienen en met events die vacatures in de kijker zetten nog meer.

De ware aard van het artikel is dan ook niet informeren maar adverteren. Zonder vermelding. Een objectief artikel had gewag gemaakt van vergelijkbare evenementen georganiseerd door de concurrentie. Een eerlijk journalistiek werkstuk had de relatie tussen Jobat en De Standaard genoemd.

Wat ik lees, is product placement, verpakt als nieuws. Dat verandert de zaak. De krant gaat over feiten maar ook over agenda setting en over step-flows, over opinieleiderschap en beïnvloeding van mentale rasters. De vierde macht. De boodschap ongezien voor de lezer.

Want fictie, alla, maar nieuws is journalistiek en jounalistiek is heilig. Enfin, een beetje toch. Noem mij ouderwets maar door dit soort artikels verzeilen journalisten (noodgedwongen) in hetzelfde schuitje als de marketeers. Schuldig tot het tegendeel is bewezen.

Update: Bij De Standaard Online is een ‘Powered by Jobat’ verschenen

* Met dank aan wikipedia voor de cijfers

Categories
Uncategorized

Wat ik heb verdiend met en geleerd van flattr

De voorbije zes maanden (en op moment van schrijven nog) gebruikte ik Flattr, de microbetalingsdienst die een revolutie zou gaan ontketenen in de wereld van de online schrijverij, tekenarij en videografie, in de software en de appwereld. Enfin revolutie dus. Grondig.

Intussen publiceerde ik tussentijdse resultaten. Na één maand hier. Na drie maand hier. Tussendoor vertelde ik wel eens wat via twitter. Hoeveel ik daar zo mee verdiende bijvoorbeeld.

Er is een duidelijke evolutie merkbaar geweest. Een rechtlijnig dalende lijn na de tweede maand om precies te zijn. In totaal verdiende ik tot vandaag € 36,28. € 18 daarvan in de eerste twee maand. Een deel hergebruikte ik alvast om zelf uit te delen. Netto blijft er € 21,18 over. Voor zes maand schrijven.

Wat hebben wij aldus geleerd? Dat het wel meevalt met die revolutie. Dat reclame zoals die van Adhese/Enchanté (zoals ze hier rechtsboven mogelijks staat) meer oplevert. Dat het vreemd is wanneer je lezers, mensen die je echt of virtueel kent, je gaan betalen voor iets waar je zo ook wel lol aan hebt.

Dat het nog wel een beetje werkt op blogs die niet min gelezen worden en het juiste doelpubliek hebben zoals de mijne maar niet op bijvoorbeeld het blog van Ines, die theaterrecensies schrijft.

Dat je geen lijn kan trekken op wat wel en wat niet geflattred zal worden. Noch inhoudelijk, nog wat betreft de kwaliteit. De weinige linkdumps die ik hier doe zijn nooit beloond. Dat is dan weer wel duidelijk (en ook terecht, dat moet gezegd).

Is het experiment geslaagd? Voor mij alvast wel. Het systeem is niet opgepikt door de grote media-instellingen. Mede daardoor heeft het hier nooit echt kans op slagen gehad. Dat er af en toe iemand wil betalen voor een stukje dat ik pen, is interessant.

Het lijkt me sterk dat online beschikbaar gestelde content ooit een verdienmodel kan vinden buiten de reclame om. Je kan dat jammer vinden en denken dat de reclame de content wel zal beïnvloeden. Aan de andere kant zou rechtstreekse betaling van content er ook voor kunnen zorgen dat je schrijft wat je lezers willen zien. Ik ben er niet uit.

Voorlopig blijven de knoppen nog even online. Ik heb nog centen op mijn account staan. Die kan ik nog uitdelen. Straks. Later.