Categories
Autohagiografie

Muziek door mijn eeuwen heen (5): Jazz

Ha! Een reeks die bestaat uit vijf blogposts. Het betreft hier de voortreffelijke reeks ‘muziek door mijn eeuwen heen’ en biedt een overzicht van waar ik zo naar luister. Een andere aanpak deze keer. Graag heb ik het over een genre. Jazz.

Aanleiding? Jazz Middelheim. Oorzaak voor de veranderde aanpak deze keer: ik ken nog steeds te weinig jazz om mezelf een zelfs vaagweg een kenner te noemen. Mijn actieve kennis van de standards beperkt zich tot het herkennen van bluesette en dat is echt minimum minimorum.

Het moet tijdens mijn studentenperiode geweest zijn dat ik op halfregelmatige basis in aanraking kwam met jazz. Dan wordt het al eens later terwijl je op kot nog wat achter de boeken zit.

Dan zijn er tussen elf en twaalf op Klara van die fijn zwiepende noten die je tot rust lieten komen na het onovertroffen radioprogramma mixtuur. (daar moet ik ook nog eens wat over pennen)

Het was de periode waarin de nu-jazz opgang maakte. Saint-Germain kwam in de hitlijsten te staan, Blue Note werd een huishoudnaam. Na een passieve periode van luisteren wat er op de radio te horen was, kwam een actieve periode, niet in het minst onder invloed van mijn betere wederhelft.

Actieve ontdekkingstochten langs de bibliotheekrekken brachten een overzicht van de jazzgeschiedenis binnen. Niet dat ik nu vijf jazzmuzikanten met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op een tijdlijn kan zetten. Niet dat ik elke muzikant aan het juiste instrument kan linken.

Sinds die tijd ga ik op halfregelmatige basis naar jazzconcerten. In de Roma of tijdens jazz middelheim, één van de weinige festivals die ik meer dan één keer heb bezocht. Dit jaar was ik er niet. Hoe dat juist komt, ik zou het niet kunnen vertellen. Bij Klara hebben ze een playlist opgesteld. Zo kom je te weten wat je dit jaar gemist hebt.

Bij The Guardian hebben ze een overzicht van wat je zo van jazz moet kennen. Misschien vind je er wat tussen.

Categories
Technologie

Een iPlayer en Klara Radio app voor de mac

Het durft wel eens gebeuren dat ik radio luister onder het werken. Koptelefoon. Harde en snelle muziek. Zone. Hoewel ik wist dat het anders kan (wat hieronder beschreven wordt), deed ik dat steeds vanuit de browser.

Dan gaat het als volgt: je luistert, je zoekt wat op, je hebt je informatie en je sluit je browser. Het is dom en je weet het maar het gebeurt. Net iets te vaak om het leuk te blijven vinden.

Gisteren vijf minuten tijd genomen en twee app’jes gemaakt voor mijn Mac. Hups naar Fluidapp.com en downloaden maar. Dat dingetje is gratis te downloaden, de boterhammen van de developper kosten $4,99. Ik heb die mens een brood betaald.

Het installeren van Fluid zal het moeilijkste zijn, vooral op werk-pc’s. Omwille van rechten enzo. Eens je daar voorbij bent, ligt de weg open. Diverse malen ok klikken en de terms of service even lezen en hup met de app’jes.

Bij het opstarten van Fluid krijg je een invulvenster. Neem de online players van je favoriete radiozender(s) erbij en je kopieert de URL. Voor mij zijn dat dus BBC iPlayer en Klara.

Die URL gaan we plakken in de Fluid-app en een naam geven. In het voorbeeld hier: iPlayer, ik vond dat een goeie naam.

Je kan verder gewoon voor de favicon van de website kiezen als icoon. Of je tekent of googelt even een logo naar keuze. Create klikken and you are good to go.

Vervolgens heb je echt gewoon apps die je in de application folder vindt en die na het opstarten in je dock verschijnen. Hoe handig is dat? Offline werken doen ze niet want feitelijk eigenlijk is Fluid iets als een browser zonder adresbalk.

Het werkt overigens niet alleen voor radiodingens. In de tijd dat ik nog Hootsuite gebruikte als twitter- en andere-socialmediaclient, had ik het ook in Fluid steken en het goede oude Google Wave, dat ook.

Nu heb ik dus twee radio-apps. Wat mij weer vier minuten per dag oplevert aan opnieuw opstarten van een browservenster, zoeken, play klikken.

Categories
Uncategorized

Audiences flock to difficult contemporary classical music

Today, there are growing signs that contemporary classical music is shrugging off its elitist reputation, with audiences flocking to work previously regarded as austere and impenetrable.

I’m troubled. I adore contemporary classical music but somehow it had the elitist thing. I don’t know…

Categories
Uncategorized

Op de podcast (2): Rondas

Rondas is een podcast van Klara en het is een kuitenbijter. Een hersenbijter, beter gezegd. Op wekelijkse basis heb je er een uurtje luisterplezier en minstens twee keer zoveel denkplezier van. Rondas is een programma over alles. Een programma over details uit de geschiedenis maar ook over zoiets breed als ethiek.

Ietwat slordig verpakt (vaak nog met het nieuws van de dag eraan vast) krijg je onderwerpen als daar zijn pilaarheiligen, het vroege Christendom, vuile compromissen vanuit het standpunt van de Joodse filosoof Avishai Margalit en psychotherapie voorgeschoteld. Om maar even in de laatste maanden te dwalen.

De gasten die Jean-Pierre Rondas aan tafel krijgt zijn niet de minsten. Als hij het over de Maddensdoctrine heeft, doet hij dat met Maddens en als hij de filosofie bespreekt van de genoemde Avishai Margalit, doet hij dat met de man zelf. Rondas is niet zo lullig dat hij daar een Nederlandstalige studiogast moet bijhalen omdat we het anders niet zouden begrijpen. Rondas vat samen wat de gast zegt en de hele redenering krijg je in het Frans, het Engels of het Duits te horen.

Een minpuntje misschien nog. Als het even mag. Rondas presenteert een programma waarin vaak meningen worden gegeven. Hij heeft het, dat is niet meer dan normaal, ook wel eens over de communautaire relaties binnen België. Het is dan een beetje jammer dat Jean-Pierre Rondas zijn eigen stellingnames niet verduidelijkt. Rondas is namelijk één van de ondertekenaars van het Gravensteenmanifest. En dat mag gerust een groep met een duidelijke boodschap worden genoemd.

Een abonnement op deze podcast vind je (XML) hier