Categories
Autohagiografie Communicatie

De Diaboloverbinding door de ogen van een treinadept

Sinds maandag reis ik met de Diabolotrein van Antwerpen naar Leuven. Enfin, ik weet niet of dat officieel de Diabolotrein is maar we komen over het Diabolotraject en dus noem ik ‘m maar zo. We komen langs de spoortunnel van de nationale luchthaven van dit land, daar komt het op neer.

Verandering, ik ben daar wel voor. Zo op geregelde tijdstippen en al zeker als het een verbetering betreft. Twee treinen per uur in plaats van één bijvoorbeeld. De trein als experience zoals mij die op de officiële diabolowebsite wordt aangekondigd. Hoewel ik het niet zag komen, het ding werd mij verkocht zoals geen enkele trein mij ooit is verkocht en ik ben een vaste klant.

We kunnen daar kort over zijn: de diaboloverbinding is niet wat ze belooft te zijn. Dat ik 7 minuten langer onderweg ben, is nog het minste. Ik zit in met de NMBS en haar marketingdepartement. Of ze de vier pees wel kennen en dat de p van product de grootste pee is.

Het was immers niet zonder poeha dat de eerste trein reed. Er was -zoals dat dan heet- een heus event aan gekoppeld met gratis treinritten en animatie en vuurwerk en het was op het nieuws en het stond in de krant en alles erop en eraan. Dat was zondag nog.

De afgeschafte trein op maandagmorgen, daar konden de mannen van den ijzeren weg niet aan doen. Iemand had zich voor de trein gezet en daar was een opzettelijk ongeval van gekomen. Mijn test kwam pas op dinsdag.

Waar de trein naar Leuven vroeger van spoor 5 mocht vertrekken, was er nu sprake van spoor 5A. Dat is hetzelfde met één redelijk groot verschil. Waar er vroeger twee gekoppelde treinen naar Leuven reden, is dat nu naar één teruggebracht. Op die manier kunnen er namelijk twee halve treinen rijden en zoals elk klein kind je zal vertellen, komt dat op hetzelfde neer.

Echter. Live the experience. Dat had wat verwachtingen geschept. De gebruikelijke trein naar Leuven is op warme dagen best een experience zo zonder airco. Dus had ik verwacht dat er met de nieuwe lijn ook nieuwe treinen zouden komen of op zijn minst toch vernieuwde treinen. Dat bleek niet het geval.

Productgewijs is de evolutie dus als volgt: minder beschikbare plaatsen en ruimte op een trein die in plaats van Mechelen-Nekkerspoel en Haacht de stations van Mechelen en Brussel nationale luchthaven aandoet. Vooral die laatste blijkt nogal bagagehevig te zijn en de valiezen van twee oudere dames op weg naar het strand van Egypte krijg je niet weggelegd tussen, onder of boven de zitplaatsen.

Om maar te zeggen dat het wat voller is dan voorheen wegens drukkere stations. Met wat minder ruimte wegens verkorte samenstelling. En dan zijn het nog examens en zitten de meeste studenten op dit moment in afzondering in hun kamer of op hun kot alwaar ze slechts om de twee, drie dagen, samenvatting in de ene, schrijfgerief in de andere hand uit komen.

Airco was er niet op de treinen tussen Leuven en Antwerpen. Dat vind ik niet meer zo hedendaags maar niets wat een douche bij thuiskomst niet weg kan wassen maar wil je als Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen zo je visitekaartje afgeven aan buitenlandse toeristen? Wil je als stad Antwerpen geld gooien tegen buitenlandse citymarketing en vervolgens de toeristen laten aanrukken in overvolle en niet-luchtgekoelde treinstellen?

Pardon my French maar wat een kutmarketing. Live the experience my ass. De mensen die uit Nekkerspoel reizen vielen vorige week als ongepolijste natuursteenblokken uit de lucht dat de trein niet meer in hun station stopt, het product is slechter geworden voor de meeste reizigers en aan de toerist wordt een visitekaartje afgegeven dat eigenlijk niet representatief is voor wat de NMBS over het algemeen presteert.

Want begrijp me niet verkeerd. Ik ben voor treinen en zelfs een beetje voor de NMBS waarvan ik vind dat ze soms wat meer modder over zich heen krijgen dan ze eigenlijk verdienen maar dit, my dear friends, you handled it poorly.

Categories
Uncategorized

Netwerken

Hoewel ik deze middag voor de fotografe van Weekend Knack diende te verschijnen, trok ik deze voormiddag toch even van Antwerpen naar Leuven en terug. Elke laatste vrijdag is daar een Open Coffee / netwerkmoment.

Het was de eerste keer dat ik dat deed. Zo netwerken om te netwerken. Schuchter ben ik niet en als er een praatje te maken is en er is koffie of iets hartig te drinken, dan zal ik wel een woordje placeren tegen de mensen die er zijn.

Meestal heb je dan wat om over te beginnen. Zo van “die spreker, dat was toch interessant maar ik was het niet eens met zus of zo”. Een mening heb ik ook nog wel klaar als je wil of soms dan was je zelf de spreker en dan wordt het helemaal gemakkelijk.

Hier dus: geen onderwerp. Alleen netwerken. Gewoon bij ons in het Creativity Lab (check it out met kunstgras en al). Kon ik mijn kaartjes ook niet vergeten. Hoewel ik me dus geen natuurlijk netwerktalent acht en de mensen met nogal wat verschillende dingen bezig zijn, trok ik me aardig uit de slag vind ik.

Misschien dat het aardig helpt om breed belezen te zijn en interesse te hebben voor mensen in het algemeen. Zeg eens fotograaf, wat vind jij van de discussie dat instagram geen fotografie is en zeg eens improartieste ken jij Tom en Yann en Olivier want ik heb daar nog mee samengewerkt en juist ja, jullie zijn hier eens geweest voor een SOS idee en hoe loopt het project.

Misschien helpt het om dagelijks op twitter na te denken over X zoekt zus en ik weet dat Y dat en dan linken leggen en verbanden en dat heb ik al eens ergens anders gelezen maar waar ook alweer. Enfin. Veel en veel beter meegevallen dan ik dacht, dat netwerken om te netwerken. Veel beter.