Categorieën
Technologie

Verandering van workflow doet… ja wat eigenlijk?

Sedert 2008 heb ik een MacBook als hoofdcomputer. Dat is dus intussen een jaar of vijf. Het grootste deel van mijn tijd breng ik door met een browser, twitter/facebookapplicatie, mail en schrijfgerief allerhande.

Je kan zeggen dat je daar een workflow ontwikkelt. Van Google Reader naar Google+ en naar Twitter, dat is maar één klik. Opslaan in evernote, pocket of linklist hetzelfde. Mijn browser heeft knoppen. Veel. Alles gericht op het minimaliseren van het aantal kliks die een actie nodig heeft. Je mag dat een beetje gek of freaky vinden.

Momenteel probeer ik mijn workflow op de iPad te vinden. Het lukt nog niet zo goed. De algemeen aanbevolen Google Reader app is Reeder. Die heeft geen Google+ integratie en geen aansluiting op Buffer of Tumblr. Misschien kan ik dat met ifttt regelen maar dat is weer gedoe.

Bloggen lukt aardig maar om zo links te leggen en dingen in draft te schrijven en om het linklisten terug op te nemen, ik zie het momenteel allemaal nog niet.

Het is een beetje met zo’n nieuwe tool als met een taal. Als je het onvoldoende beheerst heb je altijd het gevoel dat je te weinig kan zeggen. Komt tijd, komt raad denk ik dan maar of ik moet er met deze blogpost in slagen een workflowblogpostrage te ontketenen.

Categorieën
Technologie

Waarom ik jDarkroom gebruik

Waarom ik aan het schrijven was op een zwart scherm met groene letters, vroeg een collega tijdens de wekelijkse stafvergadering? “Om op te vallen”, zei ik. Eigenlijk is het meer. Alleen had ik er niet heel hard over nagedacht.

Ook deze blogpost schrijf ik op mijn MacBook in jDarkroom, een applicatie die al jaren niet meer verder ontwikkeld wordt maar dat hoeft ook niet. Het ding is af zoals het is. Het ziet er wat geeky uit als je het positief zou willen zeggen.

Het was niet de eerste collega die er een opmerking over maakte. Alleen was ik er tot nu toe vanafgekomen met een ontwijkend antwoord. Het ziet er raar uit. Zonder meer. Waarom gebruikt een mens zoiets? Geen layoutmogelijkheden, een user interface die even ongebruiksvriendelijk als afwezig is, als enige fancy toy een wordcount die onderaan meeloopt.

Vroeger schreef ik alles in Evernote, dat was de tijd waarin synchroniseren over devices nog wel eens een issue voor me was. Een Windows PC, een MacBook, een Android telefoon en ook nog collega’s die moesten nalezen. Dan was Evernote handig en het programma was licht. Dat is op één of andere manier niet meer. Het werd een rommeltje moet ik eerlijk toegeven, met die automatische mappen enzo.

Dus toog ik op zoek naar een alternatief. Worddocumenten, daar doe ik al lang niets meer mee dan het openen van documenten die ik toegestuurd krijg. Txt is uw vriend.

Distraction free writing hoorde ik ergens in de verte rinkelen en dus werd het dat. Googelen, een app of drie geprobeerd. Beslist. jDarkroom. Ik heb er geen rationele verklaring voor verder.

Dankzij dropbox heb ik de sync-mogelijkheid met andere devices.

Categorieën
Uncategorized

Whiter shade of pale

Vandaag ben ik een beetje triest. De Witte MacBook waar ik dit op tik, bestaat niet meer. De MacBook as such is niet meer. het is nu kiezen tussen Pro en Air bij Apple.

A rose by any other name… maar toch, ik heb de witte MacBook altijd een beetje een fashion statement gevonden. Wit tussen al het grijs dat er ook bij Apple is ingeslopen. Wit. Een beetje werkschuw misschien. Wit en zonder meer. Niet Pro, de almaar sneller devaluerende afkorting van professional. Een beetje gewoon misschien, met een DVD-lader en firewirepoort. Standaarden voor een niet bestaande toekomst.

De Macbook is rijp voor het designmuseum. Waar zo ongeveer alle Appleproducten wel thuishoren. Kunstgeworden massaproduct. Vergelen zal hij. Net als alle andere boeken.

Categorieën
Uncategorized

MacBook gemaakt of de flexibiliteit van je brein

Het was een jaar dat mijn MacBook in de maak moest. Een jaar. Eindelijk is ie er geraakt. Mijn linkershift deed moeilijk. Hoofdletters maken kon vaak alleen rechts-shiftend. Een punt haalde ik, u leest dat goed, uit de adresbalk van mijn browser. Appeltje-cee, appeltje-vee.

Een jaar. Ok, niet helemaal. Uiteraard heb ik een extern klavier natuurlijk maar voor op verplaatsing is dat niet alleen onhandig, het ziet er ook nog eens zo knullig uit. Zo tikte ik me dus doorheen het jaar. Tot ik even verlof van tikken nam en mijn MacBook de servicedienst van de Switch op de Vogeltjesmarkt binnenduwde.

Want of ik toevallig een vervangtoestel kon? Neen mijnheer, niemand kan zijn computer missen en wij hebben maar een paar vervangtoestellen. Lees: als je nou een bedrijf had gehad dat de MacBooks kocht als waren het zondagse pistolets, dan had het voorzeker wel gekund. Maar ik kan mijn computer dus niet missen, dat is mijn fabriek.

Op zo’n momenten besef je hoe flexibel zo’n menselijk brein is. Het tikken op mijn gehandicapte klavier mocht dan ogenschijnlijk een onmogelijke opgave lijken, ik tikte een aardig end weg en een mens vindt manieren en wegen om dat allemaal efficiënt te laten verlopen. Tot zinnen verbouwen toe.

Ook nog eens midweeks overschakelend van een windowstoetsenbord naar een mac. Zotjes.

Categorieën
Uncategorized

Over technologie, huis, tuin en keuken

Soms, af en toe, veel te weinig, sta ik stil bij de technologie van vandaag. Ja, ik doe van tech45 en ja, ik lees dagelijks mashable en gizmodo en hun Nederlandse vertalers. Ik luister naar Digital planet en heb digital revolution gezien. Maar nee, echt stilstaan doe ik niet.

Ik lees en vergelijk. Ik luister en absorbeer. Ik bekijk en analyseer. Telefoon met 1GHz processor: snel. Batterijduur voor de iPad 10 uur: lang. Krantenoplages dalen: wat zijn toekomstscenario’s?

Intussen is wat tien jaar geleden onwaarschijnlijk leek, overal aanwezig. Daar kijken wij, techies, niet meer van op. De reality check is vaak confronterend.

Het zit daarbij niet in de fancy appphones en de blitse e-readers maar in de dagelijkse toepassingen. Neem nu google docs. Gisteren voor het eerst toegepast om te gaan shoppen. Op mijn MacBook tik ik mijn deel van het boodschappenlijstje in een document, mijn lief doet hetzelfde op haar HP met haar deel. In de winkel open ik mijn HTC hero, een telefoon die op android draait en krijg ik hetzelfde document te lezen.

Terwijl ik dit schrijf denk ik alweer: uiteraard Seurinck, uiteraard open jij dat document op je telefoon. Uiteraard kan dat. Maar dan lees je iets over 3D printen en denk je: och, dat zal wel. Benieuwd hoe de wereld er binnen tien jaar uitziet en of ik dan nog mee ben.