Een beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

Er was een tijd dat ik beter gekleed was dan nu. Toen werkte ik in backstages van theaters en toen werd ik ‘het hemde’ genoemd. Mijn vele hemden, in hun kleuren divers maar in hun opvallendheid behoorlijk uniform zaten daar voor iets tussen. Ik hou van hemden. Zo lang ik ze niet moet strijken.

Die tijden zijn lang vervlogen. Niemand noemt mij nog het hemde en mijn lijn is er sinds die dagen niet op vooruitgegaan. Mijn collectie hemden is onderverdeeld in: draagbaar en wachtend op een betere lijn. Niet dat ik erg dik ben. Er was gewoon een tijd dat ik magerder was en die hemden zijn toen gekocht.

foto: dezmona.com

Mijn favoriete olifantenpijpenkostuumbroeken die ik per twee kocht omdat ze mijn favoriete olifantenpijpenkostuumbroeken zouden worden, daar kan ik al een tijd niet meer in. Zij vervingen een andere olifantenpijpenkostuumbroek die stuk is.

Nu luidt het gezegde dat de kleren de man maken en het moet gezegd: ik heb geen stijl. Ik hou van dingen waar ik me lekker in voel en speciale dingen. In vervlogen tijden, noch voor de hemden, frequenteerde ik slechts één winkel. Els, die de zaak uitbaatte, haalde haar meest flashy collectie voor mij boven en liet niet na mijn derrière van een compliment te voorzien.

Soms denk ik wel eens: ik zou een stijlvolle man willen zijn. Dan zou ik kostuums dragen zoals Daan. Dan zou ik kringloop- en tweedehandswinkels afschuimen en daar de coolste pakken weggrissen voor iedereen. Dan zou ik me vol zelfvertrouwen over straat bewegen en Bitter sweet symphony zinnen en mijn schouders bewegen als om iedereen duidelijk te maken dat ik niet uit de kant zou gaan.

Voor alles zou ik een rokskostuum voor mannen willen. Dat kan raar klinken en ik denk niet dat ik dat ooit al eens heb neergeschreven maar ik wil dat al jaren. Al van in tweede kan ofzo. Ooit heb ik dat eens in een boekje zien staan. Het was iets Japans dacht ik. Geïnspireerd op Kendopakken neem ik aan. Of een andere exotische gevechtssport.

De mannen van Dez Mona hebben van die pakken die door Veronique Branquinho zijn gemaakt. Als ik dat kon betalen en ik zou er de passende accessoires voor hebben, ik zou niets anders meer dragen. Ja maar Jan, dat zijn dingen voor op een podium te dragen, dat is niet echt, niemand draagt dat in het echt. Dat geloof ik best. All the world’s a stage, and all the men and women merely players.