info@massivedynamic.com +01 (414) 230 - 5550
Wanneer het gaat over de mediageschiedenis, valt de naam Gutenberg onvermijdelijk. De Duitse edelsmid vond met als voornaamste ingrediënten druivenpers, gegoten letters en een nieuw inkttype de movable type drukkunst uit.
Dat hij dit alles deed op een lening die hij uiteindelijk niet terug kon betalen, is een detail dat hem door de geschiedenis is vergeven. De uitvinding zette de wereld op zijn kop, leverde brandstof voor de verlichting en keerde zich uiteindelijk tegen het instituut dat er aanvankelijk nog voordeel uit probeerde te halen, de kerk.
Als we parallellen moeten trekken met vandaag, komt enkel Google in de buurt van zijn verdienste. Dat kranten online zijn kunnen blijven bestaan, is voor een groot stuk te danken aan google adsense en eventuele varianten op dat thema.
Hiermee is niet alleen een businessmodel voor online nieuws ontstaan maar ook een verregaandere democratisering van het nieuws. Niet alleen in consumptie maar ook in productie. Gratis is voor nieuwsfeiten de norm geworden. Paywalls en betallende apps en andere micropaymentsystemen komen moeilijk van de grond.
Er is echter een tegenbeweging aan het ontstaan. Mensen die op hun online privacy beducht zijn en roepen van do not track en google is evil. Mensen die op hun browser een plugin zetten waardoor reclame niet meer wordt weergegeven. Mensen die bang zijn dat google zou weten waar ze hun tijd op het internet doorbrengen. Het spotlight effect laat niet met zich sollen.
Het mag gehoopt worden dat Google daarop voorbereid is. De kranten ook. Misschien moeten aandeelhouders straks wat toegeeflijker zijn als het op hun lening aankomt. Anders eindigen we ergens diep onderaan in de geschiedenisboeken voor wat democratisering van informatie betreft. Google one pass zal de kranten misschien een nieuw verdienmodel leveren, de concurrentie is gratis. Dankzij reclame.  Mensen die dat niet wensen te zien moeten zich de vraag stellen wat ze ermee winnen.
Een beetje visuele vervuiling? Het feit dat google weet welke pagina’s u bezoekt? Bent u echt niet bereid dat erbij te nemen in ruil voor gratis content? Er zijn mensen die daar hun brood mee verdienen. Er zijn rekeningen die betaald moeten worden aan de andere kant van jouw gratis nieuws. En kom mij niet met het argument dat google reclame niet creatief genoeg is.
Kom niet aan met het feit dat ‘ze’ op de lange duur alles over u weten. De ISP’s en de overheid, die houden al uw gegevens zes maanden bij. Misschien moet u zich daar maar eens zorgen over gaan maken. In naam van het internet, zet die adblocker uit en laat google weten welke pagina’s u bezoekt. Dan mag u mee de geschiedenisboekjes in. Deal?
3

De laatste tijd is er nogal wat medianieuws. Als ik dat zou willen, kon ik mijn lessen communicatiemedia voor de volle drie uur aan actualiteit besteden. Drie volle uren. Elke week. Dat mag niet van de inspectie. Jammer.
Het is mij beginnen dagen dat we op een tweesplitsing staan. Dat we aan het keren zijn van aanbiedersgericht naar afnemersgericht. Meer dan ooit. Nu echt. Dat we gaan crowdsourcen. Op elk niveau van de informatiestroom liggen de mogelijkheden voor het grijpen maar willen en kunnen we het ook? Wij, de mensen.
Er is in het klassieke zender-ontvangermodel, dat zijn beste tijd nu echt wel gehad heeft, meer dan één schakel aan het bijkomen. Een technische. Een menselijke. Zenders grijpen meer en meer naar ontvangers voor bronnen. Post-moderne collages hebben er geen gelijk aan.
We zijn in staat om zelf het internet vol te zetten met informatie, zo luidde het halverwege de naughties nog. Iedereen aan de blog! Nu zijn de scherpe kantjes er wat vanaf en hebben we door dat niet zomaar iedereen tijd, energie of goesting heeft om dat internet, dat maar niet vol lijkt te geraken vol te krijgen.
Vandaag zijn we een stap verder. We kunnen potentieel ook de bron aanleveren via facebook en twitter. Laatst zag ik een journalist voor een populaire krant navraag doen op facebook voor een mooi valentijnsverhaal. Wikileaks levert de bron op het scherm waar je wil. Wie vertrouwt die persberichten nog? Gespindokterd geneuzel.
De selectie van mijn nieuws gebeurt door keurig in elkaar gelaste rss-feeds. Pure technologie gemengd met mensen. Die Mensch-Machine. Als dit dan dat. Van een beetje hier en een stukje daar maak ik mijn eigen krant. Ik meng faits divers met écht nieuws. Technologie met erfgoed. Wetenschap met internationaal nieuws. Net echt. Alleen de sportkatern, die blijft voorlopig leeg.
Mijn vrienden, kennissen, jij ook die dit leest, selecteert op directe of indirecte manier misschien in mijn  nieuwsconsumptie. Tussen mij en het nieuws zitten media maar ook en misschien vooral mensen. Media zijn minder belangrijk dan de persoon die verwijst.
Heel zeker ben ik daarin niet de enige en dat merken nieuwsoutlets ook. De CTO van facebook heeft het gezegd. Nieuws is het volgende op hun verlanglijstje. Mashable heeft met zijn followsysteem denk ik wel een goeie manier gevonden om nog even de edge the houden maar follow is goed voor geeks die weten wat ze willen, binnen een beperkt domein. Informatieoverload, dat gaat niet zomaar over, zo lijkt het. Het gevaar van snelheid loert om de hoek. Met snelheid komen fouten. Haast onvermijdelijk.
Bij de Washington Post kan je inmiddels aangeven waar je denkt fouten te bespeuren in de content. Aanleveren. Redactie. Eindredactie. Correctie. De journalist kan zich haast beperken tot het samenbrengen van de informatie en het speuren naar de diepere achtergrond.
Dat is, en het is niet de eerste keer dat ik het zeg, de toekomst van de journalistiek. Luisteren. Verwerken. Achtergrond leveren. Het nieuws haal je niet meer in.
Google weet het inmiddels ook niet allemaal meer even goed. Ze hebben last van spam in de resultaten. Lage kwaliteit. Feitelijk incorrect. Nauwelijks doorgewerkte  content. Krijgen het niet geprogrammeerd of durven een beursgenoteerd bedrijf niet voor de borst te stoten. Dus vragen ze ons om aan te geven wat we niet meer willen. Op geaggregeerd niveau zal dat wat gaan geven.
Op die manier heeft de ontvanger haast op elk niveau de sleutel in handen. Behalve op het vlak van technologie en kennis nog. Daar ligt de meerwaarde van media. Shannon and Weaver, ik heb ze in mijn lessen communicatieanalyse religieus gegeven, ik denk dat ik daar maar eens mee ophoud.
Update: eerder schreef Boskabout hier zijn idee over hetzelfde onderwerp neer
0

Op 1 en 2 januari werkte de wekker van de iPhone niet. U heeft er vast van gehoord, zowel VRT als VTM hadden het in hun journaals steken. De radiozenders hadden het erover. Ook in de eerste krantenedities van 2011 werd het geval besproken. Leuk fait divers. Een telefoon van een dikke zeshonderd euro zonder betrouwbaar alarm. Maar om daar nu een item aan te wijden, compleet met beeld en voiceover en wat nog allemaal niet? Om daar een artikel met foto en alles over af te drukken. Nee toch zeker? Een vermelding in de marge. Een weggevertje op het eind van de uitzending. Hoeveel van die toestellen zijn er verkocht? Hoeveel procent van de Belgen? Eigenlijk ben ik het beu. Ik heb het al een paar keer gezegd tijdens tech45 maar op digitaal papier leest dat altijd wat harder: er heerst een dictaat van de iToestellen. Begrijp me niet verkeerd. De iPad is een goed toestel. Meer evolutionair dan revolutionair maar toch. De iPhone een goede telefoon. Het was een revolutionair toestel dat de mobieletelefoonmarkt volledig op zijn kop heeft gezet. Maar trop is teveel. Elke krant heeft intussen zijn iApp. Dat noemen we vooruitgang en daar ben ik voor. Dat de concrete uitvoering nog niet op punt staat, vergeef ik de krantenuitgevers. De markt is klein en de marges zijn niet meer wat ze geweest zijn. Wat mij stoort is de overmatige aandacht die de toestellen krijgen in de media. Elk nieuw toestel is nieuws, elk kwartaalresultaat een item waard. Het is van iHier en iGinder. Het zou een teken kunnen zijn dat technologie niet langer als niche-item wordt behandeld maar dat is het niet. Wanneer Google, de zoekmachine die door 97% van de Belgen* wordt gebruikt, van CEO verandert kan er niet eens een vermelding af. Op de website lukt het nog net. Websites zijn gemakkelijk. Veel makkelijker dan apps trouwens. Je moet er eens een proberen. *De andere 3% weten niet hoe je de standaard zoekmachine in IE van Bing naar Google kunt veranderen vermoed ik
13

Nieuws is dood, leve het nieuws! Een tijd geleden schreef ik al over de devaluatie van nieuws en over hoe (kwaliteits)media een gestreden strijd aan het vechten zijn. Persagentschappen hebben dat blijkbaar ook begrepen en zijn in een strijd verwikkeld om de middle man uit te schakelen. Vorige week was er nog te lezen dat Google erin geslaagd is om een overeenkomst te sluiten met AP voor het aanbieden van hun content. Waarop AP aankondigde credits te geven aan andere instanties (lees: blogs en andere internetbronnen) waarvan zij de inhoud (her)verspreiden. Een ommekeer van 180 graden die mij alvast aan het nadenken zette. Immers, als kranten zich beperken tot het vertalen, in betere gevallen hertalen van bij persbureaus aangekochte nieuwsberichten, wat is dan de toegevoegde waarde? Enter iPads, e-readers en andere slimme telefoons. Enter het internet en de massale penetratie daarvan, op elke plek, op elk moment. Enter een slimme marketingdenker bij een persagentschap. Juist ja, cut out the middle man en bied je content rechtstreeks bij de klant aan. Gratis of tegen betaling, als freemium of ander ad supported model. Het is even logisch als absurd, de media op zijn kop, waren het in den beginne de verspreiders van het nieuws, spraken we bij toenemende informatiestromen van gatekeepers, dan schakelen we bij overinformatie over naar een model waarbij de kraan onverbiddelijk opengaat. Al dan niet met de correctie van een zelf aangebrachte of misschien wel een sociale filter, zoals met het sociale magazine flipboard. Boeiende tijden, wat ik je brom.
0

Ik ken de kick van het ‘nu’, van ‘live’. Ik snap de mensen op de nieuwsdienst. Maar proberen de verslaggevers geen nieuwsmakers te worden? Is de jachtige verslaggeving geen megafoon die de echt belangrijke zaken verdoezelt? Men wil vonken zien, vuur! Iedere dag een andere hype. Waar gaan deze verkiezingen over? Over niets, en daardoor worden communautaire thema’s dominant. De media heeft hier evenveel boter op het hoofd als de politiek. Verantwoordelijkheid, ook in de media graag. Als politici de belangrijkste thema’s niet op de kaart krijgen, help hen dan daarbij. Volg niet degenen die luidkeels opruiende taal verkopen. via Pietel.be.
0

NO OLD POSTSPage 2 of 2NEXT POSTS