Categories
Autohagiografie

Met de elektrische auto naar den delhaize, editie 2012

Mensen die deze kolommen al langer volgen weten dat mijn wagenpark geoutsourced is. Enfin. Ik heb een abonnement bij autodeelfirma cambio. Die mensen boden al langer een elektrische wagen aan in Gent maar nu zijn er ook een paar e-auto’s in Antwerpen. Een test drong zich op.

Eerder al reed ik met een e-Renault. Dat vond ik wel een leuke ervaring. Toen was mijn voornaamste opmerking dat ik het geen ‘speciaal’ genoege auto vond. De lancering van de Twizy moest ik aan mij voorbij laten gaan, wat een jammerlijke zaak is. De auto in Antwerpen cambiostation Kievit (voor de mensen die niet zo vertrouwd zijn met ’t stad: de achterkant van het centraal station) is een Mitsubishi Miev.

Mijn enige ervaring met Mitsubishi is dat ik van hen ooit een telefoon had (echt waar), een i-mode telefoon van Base die ik kreeg bij mijn eerste data-abonnement. Het was 2002, 2003 denk ik. Nu dus een auto. There is no second chance to make a first impression en de Mitsubishi maakt een eerste indruk. Ik vind haar wel iets hebben (een auto is vrouwelijk, leerde ik van Wim). Iets speciaal, niet iets mooi. Dat is niet jammer, dat is een vaststelling.

De rijervaring komt overeen met wat ik toen met de Renault beschreef. Een beetje bevreemdend, but in a good way. Het is vooral vreemd dat je niet hoort wanneer je motor gestart is. Dat je glijdt en niet rijdt. Dat je je rem loslaat en dat je beweegt. De i-miev is een vierdeurswagen maar het moet gezegd, op echt veel bagageruimte moet je niet rekenen. Een e-voertuig is vandaag nog niets om mee op reis te gaan. Delhaizeshoppings ter waarde van € 141,37 passen net in de koffer.

Wat mij vooral opviel was de magere extra-uitrusting van de Miev eigenlijk. Het zal bij Cambio wel een basismodel zijn, die mensen moeten het ook betaalbaar houden maar toch, in de Renault was er zo in het interieur iets wat je meer ‘toekomstgevoel’ gaf. LED-verlichting, de juiste e-touch aan het dashboard, dat slag dingen. De Mitsubishi is net iets te spaarzaam daarmee.

Het is de toekomst zou je denken, dat elektrisch rijden. Of er moest een radicale doorbraak komen voor waterstofmotoren, dat zou ik nog de max’er vinden. Als je het station dan buitenkomt en je ziet al die ontploffingsmotorenauto’s, kan je niet anders dan denken: “ik ben net even weg geweest maar nu ben ik terug in de échte 21ste eeuw”.

Dan denk je: “eigenlijk ben ik het aan mijn stad verplicht om hier geen CO2 te gaan liggen uitstoten want hier wonen mensen, niet in het minst ikzelf”. Dan denk je: wat maakt mijn zes kilometer van en naar Delhaize nu eenmaal uit? Mensen rijden auto’s. Veel. Teveel. Moet ik verantwoordelijkheid nemen? Moet ik altijd een uur van mijn tijd opofferen omdat de i-miev niet in Borgerhout maar in hartje Antwerpen geparkeerd staat? Ik weet het niet.

Maar er staat een elektrisch laadstation aan ‘mijn’ cambiostelplaats. Ik hoop straks ook elektrisch te rijden. Hoop.