Herexamens

De dag van de herexamens is aangebroken. Vier van mijn 22 studenten krijgen de kans om het examen dat ze nog niet hebben gedaan alsnog te doen, één student mag het opnieuw komen proberen. Na een eerste zittijd vond ik dat geen vreemde verhouding.

Om de organisatie van een mondeling examen te organiseren, werk ik met doodle. Dat werkt makkelijk, studenten kunnen zelf opgeven wanneer ze langs willen komen en ik zorg ervoor dat ik geen papier moet verschepen. Toegegeven, er zijn dingen waar ik beter mee ben dan papier. Mezelf kennende dus: alles digitaal, alles in the cloud, no myserie for me.

Voel je al iets komen, voel je al waar ik heen wil?

Dan ga ik nog een beetje verder. Vorige dinsdag maakte ik een doodle op en stuurde die naar de studenten. Tijdens de eerste en de laatste en nog wel een paar lessen tussenin had ik vermeld dat herexamens te verwachten vielen op 8 maart, de dag van vandaag. De avond zouden ze dus normaal vrij moeten hebben.

Nu voel je het al komen, toch?

Vrijdag toch even checken of de studenten al hebben ingeschreven. Niet dus. Het secretariaat is dicht tot maandagmorgen en ik besluit maar meteen te wachten. Ze zullen wel nog inschrijven. Bij mailtjes is “we hebben de mail niet aangekregen” snel gezegd en dus maandagochtend naar het secretariaat gebeld. Of ze me asap de gsm-nummers van iedereen kunnen bezorgen? Ik stuur maar ineens een SMS’je.

Als je het nu nog niet voelt komen, moet je je echt zorgen gaan maken.

Eén SMS terug: “oei, ik wist niet dat het vanavond was, want ik heb geen antw op mijn mail ontvangen van u. Ik ben niet voorbereid, dus het zal voor volgend jaar zijn, bedankt alvast voor het smsje, grt”. Mij kwaad krijgen is niet makkelijk maar dit doet wonderen.

Misschien moet ik maar blij zijn dat er geen klacht tegen mij wordt ingediend omdat ik nooit heb gezegd dat er examens zouden zijn. Laat staan herexamens. Om dat soort miserie te vermijden vertoef ik vanavond in een lokaal. Dat is het officiële examenlokaal. Aangezien het op papier staat dat de herexamens vandaag doorgaan, ben ik officieel in orde. Ik ben hier. Een hele avond. Wachtend. Op studenten die vermoedelijk niet zullen komen.

Ik ben in orde met de papieren, ik ben waar ik moet zijn, het is een geruststelling. Maar ik ben er niet gelukkig mee. Vijf mensen die een tweede kans laten liggen. Een avond die ik kwijtspeel aan in een lokaal zitten, waar je toch niet zo kan werken als thuis. Spijtig.