Singletasking en de toekomst van apps

Multitasking. Toegegeven, ik probeer het te vaak, toegegeven, dat werkt voor geen meter. Multitasking is de enige manier om de hele dag drie dingen tegelijk te doen en op het einde niets echt gedaan te hebben. Werk verzetten. Schuldgevoel toe.

Meteen de reden waarom we eerder vroeg dan laat afgaan van de supercomputers waar we nu mee in onze tassen lopen slepen. Althans, zo luidt mijn theorie. Alleen. Zijn we -en met we bedoel ik het grote publiek- klaar voor less is more?
Want wat doen wij met onze computers? Wat internetten, een video bekijken, een enkele foto bijsnijden, een boerderij onderhouden, een spreadsheet, een tekstje krabbelen. Niets wat je niet met een deftige telefoon kan. Wel integendeel.
Een computer doet alles. Liefst op hetzelfde moment. Mail en wordprocessing en internetten en opzoeken en ergens nog een muziekje en de agenda en alles tegelijk. Computers, onze grote productiviteitsmachines nemen geen genoegen met 50 procent van onze cerebrale processor.
Misschien had Apple voor een stuk gelijk met hun singletasking op iOS devices. Misschien moeten we onszelf tegen onszelf (laten) beschermen en één programma tegelijk open houden. Misschien moeten we wel naar een systeem waarbij programma’s wel procesmatig maar niet visueel naast elkaar draaien.
Misschien zit de toekomst van apps niet zozeer in de manier waarop ze dingen aan ons presenteren -‘gelikt’ zoals we dat dan plegen te zeggen- maar in de manier waarop ze ons dingen laten doen.
Misschien moeten al die programma’s of apps of hoe je ze ook wil noemen lang niet zo ingewikkeld zijn. Iemand nog een macro gebruikt in word recent?