Categories
Autohagiografie

Muziek door mijn eeuwen heen (5): Jazz

Ha! Een reeks die bestaat uit vijf blogposts. Het betreft hier de voortreffelijke reeks ‘muziek door mijn eeuwen heen’ en biedt een overzicht van waar ik zo naar luister. Een andere aanpak deze keer. Graag heb ik het over een genre. Jazz.

Aanleiding? Jazz Middelheim. Oorzaak voor de veranderde aanpak deze keer: ik ken nog steeds te weinig jazz om mezelf een zelfs vaagweg een kenner te noemen. Mijn actieve kennis van de standards beperkt zich tot het herkennen van bluesette en dat is echt minimum minimorum.

Het moet tijdens mijn studentenperiode geweest zijn dat ik op halfregelmatige basis in aanraking kwam met jazz. Dan wordt het al eens later terwijl je op kot nog wat achter de boeken zit.

Dan zijn er tussen elf en twaalf op Klara van die fijn zwiepende noten die je tot rust lieten komen na het onovertroffen radioprogramma mixtuur. (daar moet ik ook nog eens wat over pennen)

Het was de periode waarin de nu-jazz opgang maakte. Saint-Germain kwam in de hitlijsten te staan, Blue Note werd een huishoudnaam. Na een passieve periode van luisteren wat er op de radio te horen was, kwam een actieve periode, niet in het minst onder invloed van mijn betere wederhelft.

Actieve ontdekkingstochten langs de bibliotheekrekken brachten een overzicht van de jazzgeschiedenis binnen. Niet dat ik nu vijf jazzmuzikanten met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid op een tijdlijn kan zetten. Niet dat ik elke muzikant aan het juiste instrument kan linken.

Sinds die tijd ga ik op halfregelmatige basis naar jazzconcerten. In de Roma of tijdens jazz middelheim, één van de weinige festivals die ik meer dan één keer heb bezocht. Dit jaar was ik er niet. Hoe dat juist komt, ik zou het niet kunnen vertellen. Bij Klara hebben ze een playlist opgesteld. Zo kom je te weten wat je dit jaar gemist hebt.

Bij The Guardian hebben ze een overzicht van wat je zo van jazz moet kennen. Misschien vind je er wat tussen.

Categories
Technologie

Spotify en de nieuwe muziekevolutie

[vc_row][vc_column width=”2/12″ css=”.vc_column-inner.md_col-5a048daf157fc{padding-right:0px!important;}” padding_right=”0″][/vc_column][vc_column width=”8/12″][md_text md_text_title1=”pixflow_base64IA==” md_text_title_separator=”no”]Spotify kende ik enkel van de verhalen die Amerikaanse podcasters en enkele Belgische techneuten die proxy’s opzetten mij vertelden. Over hun twijfel tussen Spotify en Rdio en MOG en Pandora en ik hoorde half 2011 van We7 wat door een aantal mijner blogcollega’s werd getest.

Streaming muziek is sedert 2011 ook in België het nieuwe zwart. Fact. Kanshebber om volgend jaar product van het jaar te worden misschien? Er is eigenlijk maar één test die er bij zo’n muziekservice toe doet na het eenvoudige feit of het werkt, dat is ‘hebben ze de muziek die ik wil’. Dat kon bij mij wel eens tegenvallen had ik zo het gevoel. Dat deed het niet.

Mijn smaak voor muziek is van het eclectische type om het maar eens aardig te zeggen. Op een dag wil ik wel eens naar Mozart en Drum’n’bass luisteren. Een andere dag doe ik wild op The Prodigy en af en toe mag het voor mij al eens Stockhausen of Penderecki zijn. Komt allom, als ik al die CD’s had moeten kopen, dan was ik een bom geld kwijt geweest. Illegaal downloaden, daar ben ik dan weer tegen. Wat een gedoe ook. Lijkt het mij dat ik de doelgroep van Spotify zowat ben.  

Al bij al is mijn smaak redelijk mainstream maar toch breed genoeg om een risico op niet-beschikbaarheid te vertonen. Dat bleek dus niet het geval. Nee, The Beatles zijn er niet en van Led Zeppelin vind je alleen coverbands. Dat is jammer en mogelijks wordt dat ooit verholpen maar misschien ook niet. Ik kan daar voor 10 euro in de maand voor een premium account mee leven.

De reclame die je bij een gratis account geleverd krijgt vind ik echt niet te harden. Dat je een Facebookaccount moet, wil je van de dienst gebruik maken, is misschien jammer maar het maakt allemaal wel deel uit van een uitgekiend business model heb ik de indruk. Elke play is immers een potentiële reclamespot, elke playlist die door iemand gedeeld wordt een infomercial geproduceerd door gebruikers.

Steve Jobs heeft de CD in mootjes gehakt en is begonnen met het verkopen van liedjes per stuk, zo wil het de legende. Spotify en vergelijkbare diensten zijn een nieuwe (re)volutie. Zelf hou ik wel van de controle om een CD te spelen zoals die door de artiest is bepaald. Anderen zullen houden van de playlists die door deze of gene worden samengesteld.

Tijdens Tech45 merkte Davy terecht op dat de sociale weerhaken die de playlists zijn een niet te onderschatten rol zullen spelen. De toekomst zal uitwijzen welke richting het met de muziek uitgaat maar het moet gezegd, voor mij is dit een serieuze vooruitgang.

Disclaimer: ik kreeg voor deze test een maand gratis premium spotify ter beschikking.[/md_text][/vc_column][vc_column width=”2/12″][/vc_column][/vc_row]

Categories
Uncategorized

Een mens zou het haast vergeten

Een mens zou het haast vergeten hoe goed die Denis Kozhukhin was tijdens de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd. Terwijl iedereen zich aan het vergapen was aan Tom Dice en andere eurosongfenomenen hoorden wij deze mens spelen. Het is meer dan een week geleden en een geluk dat youtube dat soort dingen levert.

De VRT wil immers nog steeds niet graag dat hun beelden gebruikt worden, maar dat is een andere discussie. Da tube to the rescue!

Concerto nummer 2 in g opus 16 van Sergey Prokofiev. Een geweldig stuk muziek.