Categories
Journalistiek Social Media

Niets tegen twitter

Niets tegen kranten. Begrijp me niet verkeerd. Niets tegen de mensen die ze volschrijven ook. Niet tegen De Tijd, de krant voor mensen met geld die meer willen. Niets tegen de blogs van de tijd ook. Al helemaal niet tegen cif.

Ook heb ik niets tegen journalisten op Twitter. Ze komen nieuws rapen. Dat deden ze vroeger in de etablissementen die ook door politici werden gefrequenteerd. Dat doen ze vandaag door te gaan daar waar de politici zijn. Op den twitter.

Waar ik wel wat tegen heb, is het verwijten van twitter, daar waar je zelf schuld aan hebt. Lieven Verstraete verlaat Twitter met een Boem! Paukenslag! Want nee, aan Twitter heb je niets. Was ik even blij dat ik niet bij de 73 mensen was die het geluk (?) hadden door hem gevolgd te worden.

Ieder zijn meug. Zelf heb ik er wel wat aan. Dat ligt niet aan het medium, dat ligt aan mij. Soms hoop ik dat ook anderen wat aan mijn tweets hebben. Zelf ben ik niet zo van de televisie.

Thomas Verscheuren mag op de communicatieblog van De Tijd uithalen naar Twitter. Hij noemt het ‘geen communicatiemiddel’. Dat is vreemd. Zonderling. Hij noemt het nonsense en een publieke klaagmuur, een schandpaal en een pr-uitstalraam. Een student van mij zou een keer terug moeten komen. Verscheuren krijgt behoorlijk wat tegenwind ook.

Twitter is iets vreemd. Het gaat tegen de conventies in. Voor politici, journalisten, ceo’s, Jan, Piet, Joris en Corneel. Tegenspraak. Luid. Duidelijk. Met het gebrek aan nuance die je van 140 karakters kan verwachten. Met een bevolking die hoger opgeleid is dan gemiddeld bovendien. Een reactie op een krantensite, wat maakt het? Rechtstreeks aangesproken word je niet. Niet zo met Twitter.

Spreek een godganse dag over jezelf, antwoord niet op een vraag, verzeil in een politiek van enkel zenden en niet terugkoppelen en je krijgt het te horen. Ook ik. Geen probleem daarmee. Feedback is nuttig. Confronterend soms.

Twitter kan bedreigend zijn. Iedereen kan zomaar zender worden en misschien is dat ook wel een reden waarom zoveel politici en journalisten vooral in het laatste jaar de sprong hebben gemaakt. Al dan niet met een duidelijk plan, ingefluisterd of zelf bedacht, komt men aanzetten. Je kan Twitter dan een sekte noemen, het is wel een kritische sekte.

Overigens is dat sektarische iets wat ik wel al meer heb horen vallen. Zeker als het over de zogenaamde Twitter incrowd gaat. Iemand die mij tot die groep rekende, noemde het een ontoegankelijk clubje dat samenhangt in een you-scratch-my-back-cirkel. Als die club bestaat, vraag ik me af wie er nog toe behoort. Laat staan dat het om een ontoegankelijke club zou gaan.

Waarschijnlijk is het zo dat het een medium is waar niet iedereen zich thuis in voelt. Waarschijnlijk is het zo dat de extremiteit van de beschränkung en het momentum van het medium de zaken wat opblazen. Alles wat Twitter is, is nieuws, op Twitter vind je het nieuws. Voor en tegen liggen zelden zo ver uit elkaar.