Categories
Autohagiografie

De vraag en het aanbod

Er was de vraag of ik het zou zien zitten om voor een kleine groep van hooggeplaatste mensen een workshop te geven rond social media. Insteek: personal branding. Dat zag ik zitten want ik heb daar wel een idee over. Over hoe je dat vooral niet moet gaan doen en hoe je dat dan niet doet. Het kon in mijn agenda gepland worden.

Het ging niet door. Agenda’s aan andere kanten lukten niet, vakantie, dat slag. Het bleef een aanvraag. Intussen had ik wel al nagedacht. Mijn mening verder gevormd. Er was een concept en ik zou eens iets anders doen. Dat probeer ik altijd. Weg van de platgetreden workshop-en-tipspaden.

Als zoiets dan niet doorgaat, vind ik dat altijd jammer, want ik stel me in op dat soort dingen en ik denk na en er is een concept en dat concept is dan uiteraard het beste wat er ooit is geweest. En dan kan ik dat niet doen.

Dan bekruipen de vragen mij: moet ik daar een workshop van maken (ik heb daar geen tijd voor om dat te organiseren) of wacht ik op een nieuwe vraag maar zal dit concept dan nog wel het beste zijn want in de regel doe ik nooit twee keer hetzelfde. Of maak ik er een blogpost van maar dan moet het concept toch wat bijgestuurd en ik kan niet vermijden dat ook andere mensen dan een kleine groep het zouden lezen.

Er zal nooit nog een kleine groep van hooggeplaatste mensen zijn die deze vraag aan mij stelt terwijl ik dit concept het beste concept ter wereld vind en dat hooggeplaatst, dat maakt ook deel uit van het concept. Enfin. De vragen die een mens zich soms stelt, je houdt het niet voor mogelijk.

Categories
Uncategorized

No USP

Was het nu vorig jaar, twee jaar geleden of is het al langer geleden dat iedereen het ineens had over personal branding? Het zal langer zijn. In elk geval: jij bent een merk beste lezer. Of je dat nu wil of niet. Net zoals ik een merk ben. Alle p’s van de regenboog toe.

Er bestaan regels en howto’s en boeken en waarschijnlijk ook heel dure consultants die je dat merk leren bouwen of bijsturen. Die zullen vertellen dat je ook een unique selling proposition moet.

Op dat laatste werd ik recent nog eens gewezen door Pieter (je weet wel, die van de blog vroeger) nadat ik opmerkte dat ik zo relevant zou proberen te zijn dat hij mij opnieuw zou volgen op twitter.

@janseurinck not happening. Ik kan u niet plaatsen. Verwarde prof activiteiten, wel mening over diverse topics. Geen duidelijke USP.Sat Dec 04 14:03:48 via Twitter for iPhone

Geen probleem met Pieter verder hoor (nog een plug erbij ook). Hij kwam vorig jaar een gastles bij me geven en de studenten waren daar nogal enthousiast over. Noch heb ik een probleem met het feit dat hij mij niet langer volgt. Ik had daar vroeger nog wel eens last van en nam die dingen persoonlijk. Niet doen mensen. Niet doen. Ik ga daar ook nog eens over schrijven.

Maar een mens moet met zijn tijd mee en dus doe ik ook aan personal branding. Het kan wel niet anders. Of ik van die howto’s heb gelezen? Jawel. Podcastserie ook. Geen boek. Geen dure consultant. Of ik een USP heb? Neen. Bewust? Ja en neen.

Mijn leven bestaat uit drie deeltijdse opdrachten. Elke week surf ik tussen de middeleeuwen en de technologie van vandaag en morgen. Ik doceer over theorie en praktijk. Ik schrijf. Daarnaast heb ik tig interesses van wetenschap over sociologie tot media. Ik zou boeken willen lezen en poëzie willen kunnen citeren maar de beperking van 24 uur per dag verhindert dat.

Op een dag kan ik me blogger voelen en journalist en werknemer en spreker en docent en podcaster en student. Dat noem ik vrijheid en dat is me behoorlijk wat waard eigenlijk. Ik heb het gevoel dat mensen zich, al dan niet onder invloed van een trend, in een hokje laten duwen.

Dan krijg je elevator pitches en twitterbio’s waarin mensen maar één ding mogen zijn. Een keurslijf waar vooral niet buiten mag worden getreden en nooit eens tegenslag en nooit een balen. Niet zagen of juist wel. Alles volgens plan.

Naar analogie met Naomi Klein zeg ik dus No USP. Dank u.

Wat jij?