Categories
Maatschappij

Mario Draghi over austerity

Das Risiko, bei der Nachfragestärkung zu wenig zu tun und damit die Situation auf dem Arbeitsmarkt zu verschlimmern, ist ganz klar größer, als zu viel zu tun

Woorden van ECB voorzitter Mario Draghi, gelezen bij  Die Welt

Categories
Maatschappij

We gaan toch niet over politiek spreken hé?

Alles kan afgebroken worden: kies voor A en krijg het verwijt tegen B te zijn, kies voor B en krijg het verwijt tegen A te zijn, kies voor een middenweg en krijg het verwijt mossel noch vis te zijn. En zelfs als er dan een beslissing genomen wordt of een standpunt vertolkt wordt waar niemand het oneens mee kan zijn: “tja. als hij het meent, natuurlijk”.

Er is maar één blogger van bij ons die dit soort blogposts kan schrijven zonder in pathetische dingen te vervallen.

Categories
Maatschappij

Hillary Clinton: book tells plane truths behind aims as secretary of state

Clinton’s agenda over the last four years – as presented in this book – seems to have been to reposition the US not so much as a dominant superpower but as a willing partner that people can do business with, whatever the nature of the business.

Deed me denken aan Rebranding Israel: History out, creativity and innovation in van eerder dit jaar (toen vrij te lezen zonder paywall)

Is politiek marketing op nationale schaal?

Categories
Uncategorized

Beste politici

Wat ik me afvraag:

Schamen jullie zich niet soms een beetje?

Verliezen jullie soms het zelfvertrouwen?
Omdat het niet lukt?

Geloven jullie er nog in? Het concept? Regeren?
Zegt het jullie nog wat? Hebben jullie er nog wel eens zin in? Heimwee misschien?

Zijn er dingen waarvan je denkt: dat had ik beter moeten doen?
Voelen jullie zich soms schuldig over dingen die je niet hebt gedaan?

Liggen jullie soms wakker?
Dat je je afvraagt: wat denkt de bevolking hierover?

Ik maak me namelijk zorgen over jullie.

Categories
Uncategorized

HetLand

Ik ken de kick van het ‘nu’, van ‘live’. Ik snap de mensen op de nieuwsdienst. Maar proberen de verslaggevers geen nieuwsmakers te worden? Is de jachtige verslaggeving geen megafoon die de echt belangrijke zaken verdoezelt? Men wil vonken zien, vuur! Iedere dag een andere hype. Waar gaan deze verkiezingen over? Over niets, en daardoor worden communautaire thema’s dominant. De media heeft hier evenveel boter op het hoofd als de politiek. Verantwoordelijkheid, ook in de media graag. Als politici de belangrijkste thema’s niet op de kaart krijgen, help hen dan daarbij. Volg niet degenen die luidkeels opruiende taal verkopen.

via Pietel.be.

Categories
Maatschappij

Ik heb getwijfeld over Vlaanderen
Waar zijn wij mee bezig
Niet in mijn naam

Er is heibel ontstaan, zo hoor ik overal, rond een artikel dat in Le Soir werd gepubliceerd. Bart De Wever is verontwaardigd omdat in het kader van een opiniestuk over de Vlaamse wooncode en de regelgeving inzake Wonen in eigen streek werd verwezen naar etnische zuiveringen. Dat alles middels een niet heel subtiele foto van een Nigeriaans massagraf.

De reactie van De Wever is voorspelbaar, de reactie van de Vlaamse media ook. Korte situatieschets, Bart De Wever gebeld, Béatrice Delvaux gebeld. We hebben een rel. Eentje met een communautair sausje, dat werkt altijd makkelijk qua tegenstellingen.

Waar er echter in heel veel verschillende talen (niet alle) over wordt gezwegen is de grond van de zaak. Het uit 1998 daterende decreet dat het Wonen in Vlaanderen moet regelen. Daarin staat dat huurders van sociale woningen Nederlands moeten spreken of bereid moeten zijn dat te leren.

Uiteraard was zulks niet genoeg. Want hoeveel procent van de bevolking woont er in een sociale woning? Mensen met “gewone” huizen kan je niets opleggen. De francofone olievlek breidde zich uit en zou binnenkort de gehele Brusselse rand hebben overspoeld. Dus moest er drastischer opgetreden.

Wonen in eigen streek zou de oplossing zijn. Via wat wetgeschrijf zou één en ander een halt worden toegeroepen. Een band met de nieuwe woonplek zou noodzakelijk zijn, anders kon je dat droomhuis wel op je buik schrijven. De gebieden waar de maatregel van kracht zou worden werden op maat van de Brusselse rand geschreven.

Dat betekent dus concreet dat ik geen huis in de gemeenten die onder de maatregel vallen, zou kunnen kopen. Omdat ik daar geen familie heb, omdat ik er nooit heb gewoond en geen vrienden heb. een situatie die zeer vergelijkbaar is met de manier waarop ik vijf jaar geleden in Borgerhout strandde.

Is dat soort regels niet een heel provinciale manier van werken? Is dat niet wat kortzichtig?

Ja hoor, maar nog is het niet genoeg. Ook bouwpromotoren doen mee en omdat gemeenten nu eenmaal bouwvergunningen uitschrijven en bouwmaatschappijen leven van bouwen, laten ze de lijsten van potentiële kopers nakijken. Franstalige kopers komen er de facto niet meer in. Ongelofelijk vind ik dat.

Wraakroepend, provinciaal, laagbijdegronds. Die immohandelaren, ik heb het altijd wat vreemd gevonden. Nu ook nog wetgevende macht. Niet in mijn naam.