Categories
Autohagiografie

De witte vlag

Een jaar lang, misschien langer, heb ik me verzet. Hard. Tegen de trend naar analoog. Tegen moleskine boekjes en tegen alles wat nog maar rook naar ‘niet meer digitaal’. Ik heb me verzet tegen het afzetten van notificaties en tegen minder toeters en bellen en dan heb ik mijn huik naar de wind gehangen.

Nu heb ik een moleskine boekje (waarover later meer) en een analoog kanbanbord (waarover ook later meer). Het zou teveel van mijn eergevoel vragen om te schrijven dat ik geplooid ben.

Eigenlijk is het gewoon zo: er is zo’n boekje in mijn schoot gevallen en er was mij gevraagd om een boekje te testen en zoals ik bij het testen van telefoons altijd boemslag overstap van telefoon ben ik nu boemslag een analoge kantoorridder geworden.

De ervaringen na een week: meetings verlopen beter, ik schrijf minder, ik kan weer schrijven, wie vindt copypaste uit voor analoog?.

Uiteraard lees ik nooit mails tijdens meetings, laat staan twitter, uiteraard zit ik steeds volop te noteren wat er gezegd wordt. Zo’n boekje heeft geen notificaties wil ik maar zeggen. Het is wel meer werk achteraf. Je moet die todo’s ergens anders kwijt. Ik weet ook wel dat ik niet maanden ga lezen wat ik moet doen.

Ik schrijf minder. Ja, er zijn ideeën en nee, ik schrijf die niet op, want een boekje uithalen, mijn pen zoeken in mijn sjakosse, opschrijven en dat achteraf nog nabekijken en weten wat ik nu weer wilde vertellen: it just doesn’t happen. Oplossing gezocht.

Wil je dat wel geloven dat ik twee dagen gesukkeld heb om weer te schrijven. Het ging me niet meer af. Mijn geschrift is nooit het mooiste ter wereld geweest maar kijk, het gaat snel want nu tater ik alweer op papier zoals in de periode toen ik student was.

Wat mij brengt bij het grootste probleem van papier. Dat heeft geen copypaste. Hoe vaak komt het voor dat iemand iets zegt dat gaat over iets wat daarvoor is gezegd maar dat heeft dan zou dan eigenlijk tussen dit en dat moeten staan maar daar staat dan al dat en dan is dat niet meer te doen.

Volgens mij ben ik een sucker voor een soort digitale pen met de voordelen van papier én van digitaal.

Verder blijft het een work-in-progress. Misschien heb ik een analoge bevlieging en hoor je er hier nooit meer iets over. Laat het mij een staakt-het-vuren noemen voorlopig.

Categories
Innovatie

A Factory of One

A Factory of One: gelezen. A factury of One: Applying Lean Principles to Banish Waste and Improve Your Personal Performance om helemaal volledig te zijn. Een hele boterham van een titel.

Na het lezen van The Lean Startup had ik zo ongeveer wel een idee hoe ik een aantal van die principes zou overnemen in mijn eigen werk. Niet eerst eindeloos thinkeren en vervolgens tegen de deadline aan een ingeving en dan haastige spoed. Done is better than perfect werd het nieuwe motto.

Het volgende dat gelezen zou worden zou iets in de richting van Personal Kanban worden maar ik twijfelde of zo’n ‘systeem’ wel iets voor mij is. Of het toepasbaar is in mijn werk. Online communicatie kort samengevat maar wel voor elfendertig projecten door elkaar en de online communicatie zelf is ook nog een project.

Dus begon ik A Factory of One te lezen. Het is een heel nuttig boek maar aan het eind bleef ik dan toch een beetje te hard op mijn honger zitten. Als je The Lean Startup gelezen hebt met het oog op je eigen productiviteit, eerder dan als manager die werkprincipes in een organisatie kan aanpassen, zou jou dat ook kunnen overkomen.

Wat mij wat tegenviel was de oppervlakkigheid waarmee een aantal dingen werden aangeraakt. Er worden wel drie visual management tools aangereikt (waaronder personal kanban) maar dat gebeurt dan op een manier waaruit ik nog niet helemaal kan opmaken of het nu wel of niet iets voor mij is. Over 5S en 4D en Flow (buzzword galore!) is het boek dan weer wel helder. Leuke voorbeelden toe.

Als je The Lean Startup nog niet gelezen hebt en je hebt een goeie handleiding nodig van hoe je de Lean principes kan toepassen voor je eigen werk, is het zeker een nuttig boek. Je moet ervoor zijn om eerst een hoofdstuk te lezen en vervolgens een aantal opdrachten opgelegd te krijgen die je daarna kan uitvoeren maar voor sommige mensen zal het beter werken dan een boek lezen, interpreteren en dan naar de eigen werksfeer vertalen.

Vooral het eerste hoofdstuk is een eyeopener, daarin word je opgelegd wat je meerwaarde is voor de klant (in mijn geval dus werkgever en opdrachtgevers). Wat is jouw werk, wat is van moeten, wat is restfractie?

Het boek legt op dat je je op je meerwaarde moet focussen en de rest van je werk zijn nu eenmaal dingen die je moet doen. Dat is het nuttige werk. Leg je er nu maar bij neer, dat moet. Het restwerk, daar wordt wat makkelijk over gegaan. Weggooien die handel. Outsourcen. Nee, mijn meerwaarde ligt niet in het klaarzetten van stoelen voor een workshop in ons creativity lab maar ik heb 13 collega’s. Helaas geen stoelenklaarzetter.

Dan kan je heel hard overtuigd zijn van je meerwaarde maar dan zullen er toch stoelen klaargezet moeten worden. Net zoals je als spreker ook nog wel eens technieker bent als je ergens een presentatie moet geven. Komt het er gewoon op aan om onder het stoelen zetten of kabels aansluiten een nuttig gesprek te hebben.

A Factory of One is een goeie doelstelling maar de sfeer in de refter is ook bepalend.

Categories
Innovatie

Done is better than perfect (en hoe moeilijk dat is)

Laatst schreef ik toch over mijn lezen van The Lean Startup. Dat het dingen veranderde. Niet alleen door dingen die in dat boek staan maar ook door puzzelstukken die erdoor in elkaar bleken te passen.

Uit apocriefe geschriften over Facebook blijkt dat Zuck in zijn kantoren de slogan ‘done is better than perfect’ heeft laten schilderen.

Dat ‘Done is better than perfect’ klonk mij altijd vreemd in de oren. Waarom zou je dat willen? Als maatstaf zetten zelfs. Soms, op lastige dagen, klonk het al eens in mijn hoofd. ‘Done is better than perfect’. Als ik een lastige mail voor mij uit lag te duwen of dat papierwerk. Of dat tekstje op de website zetten.

CMD-C – klik – klik – klik – klik – CMD-V – Save – Save – Preview – Het is niet wat het moet zijn. Weg daarmee. Het systeem geeft een foutmelding als je dat doet en dat willen de mensen niet. Terwijl ik dan toch bezig ben, eerst een foto opvragen? Dat zou beter zijn, niet? Er zijn 100 woorden. Een beeld geeft een tienvoud. Op het lijstje. Mijn lijstje? Het lijstje van de techneut? Of toch maar return to sender voor die foto? Even iets anders.

Ik besef dat, dat ik dat doe. Dat ik dat deed en nog ga doen. Als ik lastige dagen heb. Iets half doen en vervolgens wegens niet helemaal naar de goesting weggooien, zonder meer. Niets gebeurd maar wel een half uur tijd verloren. Dan wel ’s avonds nog eens proberen. Zou het echt niet werken? Ligt het aan mij? Wat deed ik?

Geen idee of ik zelf tot de jaren van verstand aan het komen was, of er een metaforisch lampje gaan branden is, maar ineens was het daar weer: ‘Done is better than perfect’. Deze keer begreep ik het. Wat als die zinsconstructie niet helemaal klopt? Wat koop ik ermee als ik het nu niet doe? Wat is er beter, nu online zonder foto en met foutmelding of gewoon wat langer op de stapel?

‘Better done than perfect’ is makkelijker als slogan op je bureaublad te zetten dan het uit te voeren is. Het is een beetje als aan een niet-van-nature-blogger zeggen dat ze gewoon moeten starten met schrijven. Dat dat gewoon lukt. Als je maar probeert. Dat klinkt goed. Gewoon doen. Dat legt het echter niet uit. Erger nog. Zij die zich aan het klavier zet en het lukt niet komt helemaal nooit meer tot schrijven.

Eens je over die grens bent, is het net als bij schrijven, zo stel ik me voor. Hé, ik kan het wel. Daar staat het. Zwart op wit op die pagina en er staat geen foto bij maar die heb ik opgevraagd en die fout is gemeld en fuck it. Zo is het voorlopig wel goed en als die foto niet komt, dan komt hij niet en als die fout onopgelost blijft, dan zal ik daar niet blij om zijn maar blijkbaar ben ik niet de enige die het niet kan verhelpen.

Volgens mij ben ik niet de enige die daar gisteren, vandaag, morgen mee worstelt. Met dingen neer te leggen zoals ze zijn. Met geen compromissen te willen sluiten en daardoor halve uren vergooien met dingen te zetten, weg te halen, opnieuw, nog eens…

Je moet het eens proberen. Echt waar. Bij mij hielp het om ‘Better done than perfect’ op mijn bureaublad te zetten. Elke keer je dan dat document wegslikt dat niet wil vorderen slaat het je baf in het gezicht. Leuk is het niet. Het werkte. Bij mij.