Categories
Uncategorized

A telephone named Desire HD

“Is dat een iPhone?”. Dat is het niet. Dat is een HTC Desire HD. Vergelijkbaar maar met een 8 megapixel camera met dual LED flash. Iets groter ook. Door de smallere rand een stuk groter scherm.

SLCD en geen retina display, dat dan weer wel. Dat is minder goed mijnheer, u moet het maar eens opzoeken. Met een Aluminium unibody en plastic en geen glas. Met Android in plaats van iOS. Van HTC en niet van Apple. De gezichten.

De voorbije twee weken kon ik het verschillende keren uitleggen. Wat ik daar voor me op tafel legde was meteen onderwerp van gesprek. Het moet gezegd. De Desire HD zit in hetzelfde segment als de iPhone. Nee, ik ga het woord iPhone-killer hier niet gebruiken.

Technisch

Binnenin de aluminium unibody vind je een Qualcomm 1Ghz Snapdragon processor en 768MB RAM. Dat laatste is anderhalve keer de iPhone4 by the way. Op het interne geheugen kan je 1,5 GB opslaan, via MicroSD kan je daar 32 aan toevoegen. De Desire HD is een high end telefoon, zoveel is duidelijk.

De Desire HD draait op Android 2.2 Froyo. Een update naar 2.3 ligt binnen de verwachtingen. Alleen moeten ze bij HTC die sence-laag dan weer vernieuwen en dat duurt. Dat was met mijn Hero ook al zo. Het moet gezegd dat 2.2 een serieuze verbetering betekent tegenover de 2.1 waar ik aan gewend ben geraakt. De HTC sense-laag heeft meer dan een nieuw likje verf gekregen. Instagram zeg je? Gewoon een preset in de gewone camera-app.

De HTC Desire heeft geen front facing camera zodat je nooit bang hoeft te zijn dat er mensen in je oor kijken terwijl je met hen aan het bellen bent.

Gebruik

Door een tekort aan schermen is HTC moeten overschakelen van de AMOLED’s die voorzien waren naar SLCD schermen. Of je dat merkt? Ja. Er zullen mensen zijn die daarover vallen, ja. Mijn herinneringen aan de AMOLED van de Samsung Wave staan me nog voor de geest. Het was beter geweest.

Laat ons wel wezen: de Desire HD is een contentconsumptie en mediamachine. Dit is de eerste telefoon die ik door mijn handen laat gaan waarvan ik eerlijk kan zeggen: als ik nu een seriekesliefhebber was, ik zou me er niet voor schamen om mij op te trein te zetten en een episode te bekijken. 4,3 inch schermdiameter is niet wat je noemt bescheiden. Het is de GSM die mijn iPod twee weken in de kast liet verdwijnen. Podcasts op de telefoon en wegwezen. Dat was de eerste keer in ik geloof vier jaar.

Met een 8 megapixelcamera en video op 720p heb je DVD-kwaliteitvideo op zak en kan je je foto’s zowat op posterformaat laten afdrukken. HTC promoot Dolby mobile op de achterzijde van de telefoon. Als je even de koptelefoon unplugt op een volle trein weet je meteen wat dat betekent: Leo Laporte is perfect begrijpbaar tot in de volgende coupé. Leuk. Voor conference calls misschien handig.

Batterijtijd

Groot scherm, krachtige processor, een flinke portie widgets en multitasking. Moet er een tekeningetje bij of lukt het zo ook wel? De batterij, die heeft het te verduren. Bij vergelijkbaar gebruik doe ik met mijn Hero ruim een dag met de batterij.

Dag betekent hier zes uur opstaan, rond elven onder de wol. Dat trekt de Desire HD bij vergelijkbaar gebruik niet. Een werkdag is realistisch. Nu ben ik wel niet de lichtste gebruiker en of ik nu mijn telefoon bij thuiskomst aan het snoer hang of bij het slapengaan, veel maakt dat niet.

Software

Mensen die een cleane versie willen van Android, gaan beter voor een Samsung Nexus S. Heb je meteen 2.3. Edoch. Ik geloof sterk dat de HTC Sense voor de meeste -hier komt ie- gewone gebruikers wel leuk is. Of je jezelf nu geek noemt of niet. Widget hier, voorgeïnstalleerd app’je daar.

Het zijn de kleine dingen die tellen. Zoals de mogelijkheid om de Desire te gebruiken als WiFi hotspot. Een klok die werkt op één en twee januari en niet te vergeten HTCsense. HTCsense zoals in HTCsense.com, een beetje zoals mobile me maar dan gratis. Backup van berichten en contacten en dat soort dingen. Gratis.

Prijs-kwaliteit

Ha! Daar komt de kat op de koord. Bij een niet nader te noemen webshop staat de Desire HD momenteel 539 euro geprijsd. Voor die prijs krijg je er een 8GB micro-SD kaartje bij. Wil je naar de volle 32 of de capaciteit van een iPhone, dan leg je daar 119 euro bij. Kom je op € 658 of een kleine 90 flappen minder dan de iPhone4 met dezelfde capaciteit.

Daarvoor krijg je dus plusminus hetzelfde aan processorkracht, een stuk meer RAM en een megapixel of drie meer op je camera. Je kan in meerdere App markets terecht en je kan je toestel beter tweaken. Wat je niet krijgt is de fancy look van een iPhone en op de vraag: is dat een iPhone kan je gewoon “ja” antwoorden.

Aan te bevelen? Ja. Voor geeks die wat meer willen is dit echt een mooi toestel. Echt. Serieus onder de indruk van het ding. Het is geen iPhone. Misschien maar beter zo.

Categories
Technologie

Kindle3, de ultieme crossover tussen digitaal en analoog

Vorige week arriveerde hier de Kindle, de e-boek lezer van Amazon. Heel veel tijd om ermee te spelen heb ik nog niet gehad maar toch, ik weet wat ik aan het toestel zal hebben. Denk ik. Voor om en bij de 193 dollar of 145 euro kan je ook niet sukkelen.
De Kindle werkt op de e-ink technologie en dat is heel fascinerend. De knopjes, het plastic, de aansluitingen herinneren eraan dat je een digitaal toestel in handen hebt maar als je het even vergeet en je kijkt is dit de ultieme crossover tussen analoog en digitaal.
Ik kocht het model zonder 3G want hoewel ik plan meer op de trein te gaan lezen, geloof ik niet dat ik ineens onderweg een boek wil gaan kopen of dat ik niet kan wachten tot thuis om een interessant citaat de wereld in te sturen. Als het echt zo dringend is, heb ik anders nog wel een toestel of twee waarmee ik dat kan doen.
De leeservaring

Lezen op de Kindle is lezen in een boek. Klaar. Duidelijk. Dat is geen marketingtaal, dat komt niet recht uit het begeleidende boekje. De Kindle is de beste analoge digitale ervaring die je je voor kan stellen. Echt. Je hebt het gevoel een toestel met ingebouwd papier vast te houden. Je vergist je ook nooit in het omslaan van een blad. Ook dat is handig.

In tegenstelling tot de iPad (het is een ander toestel met andere toestellingen, I know) is de Kindle een handig leestoestel. Het weegt drie keer niets. Niets is om en bij de 50 gram zodat de HTC Desire HD met zijn alu body ongeveer evenveel weegt. Ander toestel. I know.
Boeken en vooral de keuze daarvan
Nee, je kan niet alle  boeken kopen. Al helemaal geen Nederlandstalige. Dat ligt niet aan het toestel of Amazon maar aan het lokale boekenbedrijf. Ook Engelstalig kan je lang niet alles kopen. Dat is bijvoorbeeld het geval met het boek Flat earth news, dat ik wel heb gelezen maar niet gekocht. Dat wilde ik naar aanleiding van de actualiteit even binnenhalen maar oeps. Niet beschikbaar. Jammer. No sale there.
The content of a new medium is an old medium, zo luidt het adagium. Klopt hier alvast. De boeken die ik kocht bevatten heel wat interessante bronverwijzingen. Naar boeken, naar websites. Daar zou heel makkelijk een link van te maken zijn. Als auteurs er wat handig mee omspringen zouden ze hun boekenprijs kunnen drukken door affiliate links op te nemen. Voorlopig gaat dat feest echter nog niet door.
Als gebruiker kan je via het  Gutenberg Project ook enkele boeken, nu ja, enkele honderden, binnenhalen waar niet langer auteursrechten op rusten. Probeer dat maar eens in de Fnac of Standaard boekhandel.
Aanduiden en annoteren
Een van de voornaamste redenen waarom ik een Kindle kocht is de annotatiefunctie en de daarmee samenhangende zoekfunctie. Eigenlijk wou ik onder het lezen altijd al aantekeningen maken in de marge maar dan is het boek geschonden en misschien lees ik het boek later met een andere mindset en dan storen die dingen alleen maar. Annoteren op de Kindle is dead easy.
Daarenboven geeft de Kindle aan wat de meest aangeduide passages zijn. Als je dat stoort, kan je dat uitzetten. Ik heb het aan staan. Het is alsof je je boek van de rest van de wereld hebt geleend met hun aanduidingen erin. Niet dat ik het dan steeds met mijn medelezers eens ben, maar dat is een ander verhaal.
Wel een issue (en dat heeft de kindle app op de mac en android ook) is de manier waarop het toestel omgaat met woorden en leestekens. Als je een zin hebt met een nevenschikking tussen gedachtenstreepjes, dan staat het eerste leesteken na het laatste woord en het daar op volgende woord daar aan. De Kindle kent echter geen leestekens zo lijkt het.  Hij neemt dan ook aan dat dit een woord is uit twee delen. Waardoor je een slordige aanduiding krijgt. Dat moet er softwarematig wel uit te krijgen zijn lijkt me. Alleen is dat nog niet zo.
Citeren
Leeservaringen delen, is eveneens mogelijk. Met de facebook- en twitterintegratie kan je citaten de wereld in sturen met een druk op de knop. Enfin, met een druk op twee knoppen. Alt-enter. Het citaat krijgt een amazon.to-link en een #kindle hashtag en heeft natuurlijk de bedoeling boekjes te verkopen. Ik ben er nog niet uit of ik dat wel ga gebruiken. Misschien dat ik eindelijk een alibi heb gevonden om een tiende twitteraccount te openen.
No color
De Kindle3 heeft enkel zwart en wit. E-ink met kleur is niet te combineren met een lage verkoopprijs. Of dat een probleem is? Als je kunstboeken wil gaan lezen wel ja. Als je tuk bent op magazines. Dat weet je op voorhand. De meeste boeken die ik lees en las bevatten echter geen kleur, behalve dan in de overdrachtelijke zin van het woord.
Alles opgeteld
Of ik tevreden ben van mijn aankoop? Jawel. Ik had het veel eerder al moeten doen. Maar mijn eeuwige getwijfel ook hé. Volgens mij wordt dit één van dé aankopen van 2011. Geen zever. Echt. Je voelt nauwelijks dat je dat ding in de hand houdt, het leest als een echt boek maar dan zonder dat het dichtplooit als je even rechtstaat om je een glas in te schenken.
Als je de Kindle via deze link koopt, dan heb ik er ook iets aan.
Categories
Uncategorized

But I’m a creep

Voor alle duidelijkheid: de titel gaat niet over ondergetekende. Wel over Mark Zuckerberg en meer bepaald over hoe hij in de film The Social Network wordt geportretteerd en velen met hem. Ik ga nog een review doen. De DVD is uit en hij is nog niet op televisie geweest. Het kan nog.

Het moet gezegd dat ik er meer van had verwacht. Meer psychologie, minder Judge John Deed. De film is opgebouwd rond twee rechtszaken die Zuckerberg aan zijn broek heeft gekregen naar aanleiding van het lanceren van (The) Facebook. De broertjes Winklevoss en Eduardo Saverin.

Als je de geschiedenis van Facebook een beetje kent, zitten er niet echt verrassende plotwendingen in de film. Als je The accidental billionaires hebt gelezen, al helemaal niet. Het vertelde verhaal klopt ten dele maar de premisse: Zuckerberg zet The Facebook op om aan vrouwen te komen klopt niet en dat is jammer. Echt. Het klopt van geen kanten (Zuckerberg heeft al langer een lief dan een website).

Misschien is het daarom dat ik het een beetje een vlakke film vond. De eerste scène zet het goed in gang maar daarna kabbelt het maar wat voort. Het gaat van flashforward (de rechtzaken) naar flashback (de echte gebeurtenissen) maar het format klopt niet helemaal. Rechtzaken maak je niet spannend met enkele snedige quotes. Er zijn of teveel of te weinig advocaten in beeld om het geloofwaardig te maken.

Komt Zuckerberg goed uit de film? Neen, maar zijn personage is teveel bordkarton om hem te gaan haten. Komen Savarin of de Winklevossen slecht uit de film? Hetzelfde. Het slechtst af is Sean Parker die ongeveer alle zonden Israels krijgt toegeschreven. Goddelijk is wel wanneer Parker zegt: met Napster heb ik alle Grammywinnaars ooit in het harnas gejaagd. Parker wordt gespeeld door Justin Timberlake.

Verder zijn vrouwen en geeks nogal kop van jut. De eersten zijn eerder sois belle et tais toi. De geeks komen er als wereldvreemd en ongeïnteresseerd uit. Terwijl ik juist denk dat Zuckerberg en de rest van de hoop daar evenveel psycholoog als ontwikkelaar zijn.

Categories
Uncategorized

Gewikt en gewogen: de sony ericsson xperia mini pro

Een androidtoestel van sony met een fysiek klavier kwam door onze voordeur vliegen. Op de bggd had ik me al lovend over de xperia mini pro uitgelaten. Maar spelen met een toestel in een leuk kader is nog wat anders dan zo’n toestel dagelijks ermee door het leven gaan. Althans dat dacht ik.
Voor ik een HTC-man werd was ik een Sony-man. Dat vertelde ik eerder maar ik breng het nog maar eens in herinnering. Kwestie van het volgende wat autobiografisch cachet te geven. Meer nog dan een Sony-man ben ik een klavierman. Als je zoveel schrijft op je GSM als ondergetekende wil je daar wel eens naar kijken. Maar dat betekent geenszins dat ik mij volledig door die geschiedenis heb laten leiden voor deze review.

Design
De xperia mini pro is klein. Echt klein. Negen bij vijf centimeter. Leg ‘m naast een iPhone (kwestie van een bekende meeteenheid te nemen) en je ziet het toestelletje niet liggen om zo maar eens breed te schrijven. De achterzijde is wat bol en de gemaakt uit een wat stugger plastic waardoor je het gevoel hebt toch iets in handen de houden. Het is cool en cute tegelijk. Niet geschikt voor überhetero’s voor wie size matters geen loze kreet is misschien.
Technisch
Technisch is de xperia een klein wondertje. Geen raket ofzo. Maar zoveel power in zo’n klein baasje, dat is wel een prestatie. Een qualcom processor met een kloksnelheid van 600 Mhz draait  Android 1.6 met een eigen Sony-UI. (Android 2.1 upgrade verwacht in Q4 van 2010)
Een 5 megapixel camera met flash zorgt voor de beelden die in al te fel zonlicht niet erg zichtbaar zijn op het scherm. Misschien ben ik daaraan wat gevoeliger geworden na dat super-AMOLED-scherm van die samsung van de voorbije weken. Het uitschuivende toetsenbord voelt degelijk aan. Alle toetsen op de goeie plek én een azerty-klavier voor de Belgen. Waar vind je dat?
Android en de Sony Ericsson UI
Moet ik nog zeggen wat ik leuk vind aan Android? Welaan dan. Het installeren van mijn gegevens op dit toestel duurt welgeteld zeven en een halve minuut. Twitter, facebook, gmail en google apps, contacten en google docs. Zonder één kabeltje. Zonder pc.
Naast een eigen UI legt Sony nog wat anders bovenop het Android besturingssysteem. Timescape is een fraai vormgegeven unified inbox voor sms, facebook en twitter. Goed gedaan maar ik heb toch steeds weer de neiging om terug te grijpen naar de applicaties die voor de specifieke communicatietools voorzien zijn. Ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen werkt.
De batterij
Een kleine telefoon, een degelijke processor en een uitschuifbaar toetsenbord. Waar loopt het dan fout? Juist ja, in de batterijduur. Op zich is 285 uur standby op GPRS niet eens zo slecht, het probleem is dat ik met zo’n toestel dan wel wil werken. Het heet niet voor niets pro.
Een voormiddagje treinen, een aantal opzoekingen op google, een blogpostje schrijven, inchecken op foursquare, een telefoontje of drie en een stuk of wat tweets brengen de batterijstand een stevige dreun toe (van het type halverwege de middag stilvallen). Het moet gezegd, je wil dat toestel niet in standby laten. Een klein toestel waar je steeds de charger mee moet slepen, dat is niet wat je noemt een efficiëntiewinst.
Oh ja, Sony, als je een toestel pro noemt, zou het dan mogelijk zijn om geen kinderachtige spelletjes mee te leveren? Doe mij een tetris of sudoku of mastermind of zeeslag ofzo maar geen california gold rush of roller coaster game. Geen slechte games hé maar ik wil een pro telefoon.
Samengevat
Tussen mij en dit toestel zit het snor. Het heeft een hoge cuteness-factor en technisch goeie papieren. De batterijduur en het feit dat het dingetje op een verouderde android-versie draait (beterschap op komst daar) zorgen voor puntenaftrek. De aanbevolen winkelprijs van € 279 maken het toestel very good value for money. Een 13,5 op 20
Categories
Uncategorized

Samsung Wave, de mainstream telefoon van de toekomst

De laatste wee weken mocht ik van Samsung (via de mannen van de reclame) de nieuwe Wave uitproberen. Volgens mij is dit de mainstream telefoon van de toekomst. Dat is echter niet altijd een compliment. Ik verduidelijk mezelf.

De hardware die je met de Wave in handen krijgt is geweldig en tegelijk handelbaar. Binnenin de 10,9mm smalle metaalbehuizing zit een 1Ghz processor en 512 MB Ram. Vijf. Honderd. En. Twaalf! En een ruim 3,3 Inch Super AMOLED-scherm dat leesbaar blijft in de zon en alles.

Ondanks de geringe dikte heeft het toestel een deftige batterijduur. (lees: ik heb er eens 30 uur mee gedaan) Met een 5 megapixel camera met LED-flash kan je je point-and-shoot al eens thuislaten. Er zit een GPS-ontvanger in. WiFi en 3G radio doen meer dan behoorlijk hun werk. Alles behoorlijk snappy en snel. Het is wat snel is wat het probleem is.

Samsung heeft een nieuw en eigen OS gebouwd. Bada heeft op de keper beschouwd dezelfde look and feel van Android en iPhone OS. Helaas zonder de functionaliteit en de usability van de voorgaande.

Bada heeft native een behoorlijk aantal applicaties aan boord en draait zoals Android ook widgets. De Samsung Apps market biedt op vandaag echter weinig meer. Het klopt dat je maar één twitterclient gebruikt maar als de native applicatie geen bit.ly integratie biedt en geen twitpic of mobypicture dan heb je voor het geek-publiek wel een probleem. Het lijkt me sterk dat er snel een seesmic of tweetdeck voor Bada komt.

Samsung mag dan al developers betalen om voor Bada te ontwikkelen, om de inhaalrace met Android en iPhone en Nokia for that matter nog maar in te zetten zal er serieus gewerkt moeten worden. Niet alleen naar functionaliteit maar ook qua marketing. Een officiële tetrisversie is leuk maar € 4 is behoorlijk prijzig voor een telefoonapp.
Niet dat dat een noodzakelijk probleem hoeft te zijn. Een échte appphone is de Wave voor mij niet. Maar een gewone telefoon is het evenmin. Daarvoor is hij hardwarematig veel en veel te goed. Vandaar mijn uitdrukking dat de Wave te telefoon van de toekomst is. Snelheid wordt een comodity op telefoontoestellen, net zoals het op PC’s vandaag het geval is.
Voor wie steeds mee wil zijn met de laatste technologieën (Augmented reality, locationbased services en andere cloudgebaseerde technologieën) zal dus beter af zijn met een iPhone of Android-toestel. Wie op een normale manier gebruikmaakt van een telefoon en al eens wil facebooken maar niet wil wachten: dit is jouw telefoon en je zal er een hele poos van kunnen genieten.
Categories
Uncategorized

Belijzer

Eigenlijk vind ik dat leuk, producten analyseren en dan een review schrijven. Als ik een fabrikant was, ik zou al de producten die ik op de markt zou brengen zelf testen. Ik zou vragen aan mensen die ik niet ken om mijn product te testen. Leden van mijn beoogde doelgroep maar ook enkele lukrake slachtoffers die ik dan van een mooie titel zou voorzien.

Ik ben in de overtuiging dat elke fabrikant dat zou moeten doen. You’ve got to know the product baby. Kennis. Uitgangspunt van elke rechtgeaarde marketeer, communicatieverantwoordelijke, sales rep… employee quoi.

Dit alles om te zeggen dat ik nog eens een product ga reviewen. Het gaat hier over de Nokia 2630. De Nokia wat zal u zich afvragen? De Nokia 2630 zeg ik u. Hét toestel voor de ambtenaar met een A-statuut. Het ziet er zo uit:

Als werknemer van de Vlaamse overheid kreeg ik, net als nog heel wat collega’s dit toestel in handen gestopt tijdens één van mijn eerste werkdagen. Kwestie dat mijn collega’s mij ook buiten mijn werkuren kunnen bereiken ;-).

Misschien ben ik verwend maar ik ben hier wel de reviewer hé, dus sta mij even toe van jetje te geven. Geen enkele manager bij Nokia heeft volgens mij ooit met dit toestel gewerkt. Het symbian OS, daar kan ik kort over zijn, dat is niet gemaakt om iets in terug te vinden. De ingebakken processor is van dien aard dat ik soms denk dat ik zelf sneller kan rekenen. De camera is niet gemaakt om foto’s mee te nemen en last but not least: het telefoongedeelte is niet gemaakt om mee te bellen.

Het kan aan mij liggen maar de mensen begrijpen niet als ik wat tegen hen zeg. Zeker niet als er wat achtergrondlawaai is. Met mijn andere telefoon heb ik dat niet. Net zoals het feit dat ik ook de beller vaak niet kan verstaan. Flarden, dat wel, als je je net in een anechoische ruimte bevindt of in een isoleercel.

Ik begrijp dat de Vlaamse Overheid niet met geld hoeft te gooien als het op GSM’s aankomt maar ik vind ook dat een bedrijf als Nokia dit soort telefoons niet zou mogen maken.

Nee serieus, mensen van Nokia, leg mij dat eens uit. Mensen kopen een merk. Als ze daar tevreden over zijn, overwegen ze bij een volgende aankoop opnieuw je merk. Met een goeie verkoper of een actie of een pakket kan je die misschien upgraden naar een beter toestel waar je meer marge op haalt.

Het is ook maar mijn mening. Maar aan de Albert II Laan kan je volgens mij nog wel wat mensen vinden die deze mening onderschrijven.

Categories
Uncategorized

Een telefoon met een hoek af

Een tijd geleden schafte ik mij een nieuwe GSM aan. De oude was versleten enzovoort enzoverder. Het probleem: ik was verknocht aan mijn HTC4350 en zijn fysieke toetsenbord, ik wilde een Android-GSM wegens integratie met google apps en de platformonafhankelijkheid.

Lang beraad geschiedde. Een iPhone, een motorola droid, een Nexus One, een HTC Hero? Een Motorola Droid zou het worden.

Daarom kocht ik een HTC Hero. Ik verklaar mij nader: de Droid/Milestone is tot nader order nog altijd niet in België beschikbaar. En ik ben conservatief. Voila, daar. Op uw bord. Ik heb graag een winkel waar ik kan gaan zagen als het niet in orde is. Dat die mens daar niet kan aan doen, ik weet dat. Na de saga met de HP Messenger die we voor mijn lief kochten al helemaal.

Een hero ziet er zo uit:

Ik vind dat wel tof, zo’n GSM met bijna letterlijk een hoek af.

Hij doet alles wat ik vind dat een GSM vandaag moet doen: bellen, sms’en, mailen, foto’s nemen, twitteren, synchroniseren van agenda en contacten, surfen via wifi of 3G, barcodes scannen, inchecken op location based sociale netwerken, documenten en spreadsheets openen en aanpassen, muziek herkennen die op de radio komt, live video streamen, bloggen, gebouwen in de omgeving herkennen, pdf’s openen, de weg wijzen. Meer moet dat voor mij niet zijn.

Ja, ik had liever een fysiek toetsenbord gehad en ja, het scherm van een iPhone is groter en ja, een geheugen van 2Gig is beperkt (uitbreidbaar tot 32). Maar alles gaat bij mij toch op de cloud of anderzijds van mijn telefoon weg. Misschien dat ik voor op reis of voor als de kleine er is nog wel eens een groter kaartje aanschaf.

Tevreden dat ik ben van dat ding, dat is nog nooit gecrashed, wat mijn vorige HTC wel al eens durfde doen (zeker op het laatste) en de synchronisatie met google apps, daar kan ik lyrisch over worden.

Ik ben een creatieve geest en dus is dingen bijhouden niet mijn sterkste kant (als je een excuus zoekt kan je het maar beter mooi zoeken). Met die synchronisatie met apps over de cloud ben ik er zeker van dat ik geen dubbele afspraken maak, wat met mijn beroepssituaties dezer dagen best wel handig is.

Ik weet dat andere telefoons dat ook kunnen maar kijk, het gaat ‘m ook om het gevoel dat zo’n telefoon je geeft, vind ik. En hij doet alles wat ie moet doen. Hij zal wel even in dienst blijven.

Oh ja, er is nog wel een nadeel. Mijn Hero draait nog steeds Android 1.6. Daarom kan ik google goggles niet installeren en ongetwijfeld mis ik nog leuke dingen. Maar het schijnt er aan te komen, de update naar 2.0 2.1 (dank u Rob voor de correctie).

Handig vind ik dat. Koop je een telefoon en kan je die veranderen met de software. Open source. Dat ook. Kan je zelf dingen bijschrijven (dat laatste geldt bij mij alleen in theorie).

Categories
Uncategorized

Dyson zuigt

Disclaimer: ik heb het toestel dat hieronder is beschreven gekregen van de fabrikant. Zij hebben me niet gevraagd, laat staan verplicht om deze blogpost te schrijven. Dat doe ik uit mezelf.

Dit gezegd zijnde: toen wij ons appartement kochten en daarna ook de startersinboedel stofzuiger-mixer-strijkijzer-televisietoestel, keek ik lonkend naar de Dysons. Maar als je zo net een appartement hebt gekocht, kijk je ook al eens naar de prijs en dat gaf toen mede de doorslag. Nu vallen die prijzen mee maar ik meen mij te herinneren dat ze toen relatief duurder waren.

Vorige week kreeg ik dus een mailtje van Dyson dat ik een Dyson DC26, aka Dyson city mocht ophalen. Mijn mailtje had de originaliteitsprijs gewonnen bij een bloggersactie. De voorwaarde: dat ik hen een mailtje zou sturen hoe ik het toestel vond. Dat zal ik doen als ie wat langer heeft gediend. Hier toch al mijn eerste bevindingen.

De officiële foto van dyson laat het toestel zien op een vrouwenhand gedragen, daarmee aangevend dat het ding echt klein is. Jawel, zo klein is ie dus. Onze Nilfisk, toch ook al aangekocht wegens zijn compactheid, is er serieus groot bij, zoals je op mijn uitpakfoto’s kan zien. De Dyson ziet er ook een serieus stuk blitser uit.

Bij het uitpakken valt al op dat er weinig lucht is vervoerd. En dat het toestel zelf dus klein is. Ik bedoel dus echt klein. Licht en handig ook. Langs de trap is dat geen gering voordeel. De ingeniositeit vlamt er dan ook vanaf. Het ene wiel bevat de kabel, het andere de filter. Verder ziet ie er volledig als een dyson uit. Met zo’n cycloonzuiger en een stofopvangbak.

Het belangrijkste: dat ding zuigt. Letterlijk en oerend hard. Met 1100 Watt is het stofzuigertje zo’n 500 Watt zwakker dan onze Nilfisk. Het is dan wat je leert wat die stofzak doet met de zuigkracht. Je zuigt de helft zak en een helft stof. En dan bedoel ik geneens een bijna-volle zak.

Wat ook leuk is: je ziet resultaat van je werk. Niet alleen op de vloer maar ook in je bak. Ik denk dat vooral mannen dat leuk zullen vinden.

Niet Dyson-gebruikers zullen zeggen: jamaar je moet die bak telkens leegmaken en dan vliegt het stof je weer om de oren of krijg je allergieën na het stofzuigen. Zever, gezever. Je doet dat bakje in een vuilzak, snoert dicht, duwt op een knopje, bakje klapt open, het stof valt in de bak, klaar.

Is het allemaal perfect? Neen, door de compactheid is ook bespaard op snoer. Althans, als ik vergelijk met onze Nilfisk. Geen echt probleem maar als je huis niet rijk bezaaid is met stopcontacten zal je misschien een verlengstukje moeten voorzien.

Zou ik een dyson kopen, zal u zich afvragen. Als je dan toch al zover hebt gelezen. Het simpele antwoord: ja dat zou ik. Voor de prijs moet je het niet laten (niet vergeten dat je geen stofzakken meer moet kopen), die dingen zuigen big time en they got the looks man, they just have.