Categories
Technologie

Mijn eerste wearable: de Samsung Gear S

Er was een co-event van BMW en Samsung waar werd verteld dat je nu ook op je slimme horloge zou kunnen gaan zien in hoeverre je auto is opgeladen. Volgens de standaardafbeelding die door de PR-dienst wordt aangeleverd is dat 99%.

Je zal ook tegen de auto kunnen zeggen dat hij moet komen. Dat is nog een beetje alleen voor demonstratiedoeleinden maar het kan dus wel. Nu heb ik vorig jaar al de i3 getest en dus was er daar op het autosalon aan mijn kant geen ‘waw’ en ‘amai, dat scherm’ en ‘het is wel een opvallend design’ te horen. Been there, drove that. Het is op de i8 dat blijf ik hopen als een kind dat op 5 december een wortel in de schoen doet.

Of ik al eens zo’n horloge had geprobeerd, vroeg de vriendelijke mevrouw van Samsung die ik al eens eerder had ontmoet maar waarvan ik de naam opnieuw kwijt was geraakt. Nee, moest ik eerlijk antwoorden. Of ze er één mocht opsturen? Dat mocht. Of ik dan ook een Samsung S5 erbij wilde hebben? Zulks was het geval.

A photo posted by Jan Seurinck (@janseurinck) on

Toen deed ik wat er verwacht wordt: ik droeg de Samsung Gear S. De Samsung S5 kreeg een plaats in mijn handtas. Af en toe deed het horloge ‘ping’ en keek ik. Meestal betrof het hier een bericht of een mail. Ik droeg het horloge om te gaan hollen en dat vertelde me hoe ver ik was gegaan en wat mijn hart zoal had moeten pompen om mijn lijf zo ver te krijgen.

A photo posted by Jan Seurinck (@janseurinck) on

Heel warm kan ik niet zeggen dat ik ervan geworden ben. Van dat lopen wel maar niet van die Samsung Gear S. Daar zijn een paar redenen voor denk ik. Het ligt ten dele aan het ding. Ten dele aan mij.

Dat je bij zo’n horloge ook nog eens een passende telefoon moet kopen (een recent Samsung toestel) is daar het begin van. Dat de software daarna wordt opgesloten is een tweede.

Wie denkt de Gear S als fitnesstracker te gebruiken zal S-health van Samsung gebruiken. De integratie met veel andere fitnessapps is niet wat je noemt vriendelijk. Het doet vanalles met Nike+, dat wel. Misschien heeft het te maken met de move naar het Tizen operating system. De toekomst zal dat moeten uitwijzen.

Daarnaast zijn er hardware issues. Als je een betrouwbare hartslagmeter wil, dan moet je toch een band om je middel spannen. Als je stil zit, weet de Gear de pulse niet altijd correct te meten. Als je dan uit hollen gaat en je kan het heuveltje niet meteen van de afdaling onderscheiden, dan gaan er allerhande toeters en bellen bij mij af en niet over mijn conditie.

 Als fitnesstracker zou ik er dus niet meteen € 349 voor uittrekken. Als kantoordevice dan misschien? Op de Gear kan je mails lezen en SMS’en enzo. Dat is best doenbaar op zo’n klein scherm, ja. Alleen. Zonder Twitterapp. Zonder Whatsapp. Zonder Facabook. Alweer die verhuis naar Tizen denk ik.

 En dan komt het persoonlijk aspect. Voor mij is dat een notification device bij een notification device bij een werktoestel. Dat je ermee kan bellen (echt waar, niet zelf geprobeerd maar het kan als standalone device, schijnt) vind ik dan weer geweldig.

Het is met de smartwatches als met de eerste smartphones. Denk ik dan. Het is wennen. Om dingen met een ander toestel te doen. Om notificaties te lezen op je pols. Het is niet iets waarvan ik denk: dat zou ik nu echt moeten hebben. Nog niet.

Categories
Technologie

De Samsung Galaxy SIII gereviewed met een digital native

Mijn Galaxy Nexus is gevallen en het raampje is stuk. Die ga ik laten herstellen. Om de pijn even te verzachten kreeg ik van de mensen van Samsung een Galaxy SIII te leen.

Omdat jullie mijn mening al beu gelezen zijn, duwde ik de GSM in de handen van een digital native. Enfin, het is te zeggen, de telefoon lag iets de dicht bij de rand van de tafel en ineens zag ik hem ermee rondlopen. Nood. Deugd. Een interview. Of zoiets.

Ik: J, dat is papa’s telefoon, leg die terug op tafel
J: Nee, papa, mijn telefoon

Inmiddels heeft de uk het ding ontgrendeld en even daarvoor had ik nog een foto genomen. Al die zever van ‘iOS is zo gemakkelijk, een kind kan ermee overweg’, het is misschien iets genetisch maar J heeft daar nooit veel problemen mee gehad, met Android.

J: Grote telefoon hè?
Ik: Dat is een grote telefoon J, 4,8 inch. Papa had vorig jaar een grotere telefoon, de Galaxy Note maar deze is ook groot.
J: Mooie telefoon hè?
Ik: Inderdaad, J, dat vindt papa ook, een helder scherm zonder de typische Samsungkleuren en ook het hardware design is goed gedaan. Zeker deze witte vind ik wel fijn, bestaat ook in het zwart en nog wat andere kleuren ook geloof ik.
J: Niet zwaar hè?
Ik: Inderdaad J, het is een heel dunne telefoon en niet zwaar. Groot verschil met de iPhone vind ik, die ondanks het kleinere formaat toch wat zwaarder en lomper is altijd.

De foto-app is inmiddels bovengetoverd. Het had net zo goed wat anders kunnen zijn, for the sake of a review echter: een godsgeschenk.

J: J foto trekken!
Ik: Neem maar een foto J, mooie foto nemen hè, dat die productmanager bij Samsung niet moet zagen van ‘waarom heb ik daar een 8MP ding ingeduwd, de mensen kunnen toch geen deftige foto’s nemen’.
J: J mooie foto trekken hè?
Ik: Doe maar J en als je op dit knopje drukt kan je J trekken. Als je hier drukt, kan je een filmpje maken in Full HD.
J: J niet filmpje maken!

Klik!

Ik: Ga je de telefoon terug op tafel leggen?
J: J niet telefoon tafel leggen!

Dat begrijp ik. Vandaag moet ik de telefoon ook afgeven aan een koerier en het moet gezegd dat ik het best een goed toestel heb gevonden. Zo snel als wat, aan de specs zal het niet gelegen hebben.

De multimediatoepassingen zijn, we zeggen dat gelijk het is, dik in orde. Met gezichtsherkenning in de foto-app en filmpjes en foto’s tegelijk maken. Met bellen door je telefoon tegen je kop te drukken. Met toeters en  bellen aan alle multimediakanten. Puik werk daar.

J: Oei!
Ik: Wat?!
J: Telefoon uitgedaan!
Ik: Toon eens?

Op dat moment begint de telefoon te spreken. Het is S-talk, de Samsung-versie van Siri die niet meteen had begrepen wat J nu eigenlijk wou vragen. Hilariteit alom natuurlijk.

J: Telefoon vertellen!
Ik: Inderdaad J, de telefoon kan ook een beetje vertellen. Zeg maar iets.
J: Gek hè?
Ik: Dat is gek. Het is meer een gimmick denkt papa, in de praktijk gaat niemand dat gebruiken of het moest in de auto zijn als je iemand wil bellen ofzo.

Ach ik begrijp dat, de S3, dat is de nummertjesmachine van Samsung. Uitgekomen vlak voor de iPhone5 en grote roerganger van de Galaxy-reeks. Dan wil je dat daar hogere nummertjes staan, Samsung zijnde, dan wil je op softwarevlak geen halve millimeter achterlopen op Apple.

Inmiddels is ook de attention span van J op zijn einde gelopen. Dat is jammer want ik wou hem nog vertellen over Touchwiz van Samsung, dat ik dat toch eigenlijk niet zo’n meerwaarde vind hebben voor Android (Jellybean trouwens tegenwoordig), dat HTC dat met zijn Sense toch beter doet. Dat de pure Android van Google eigenlijk ook al veel bevat. Dat kan ik echter niet meer vertellen.

De trekhelikopter de volledige aandacht gekregen. De S3 is op de kindertafel geland. Wie ben ik?

Categories
Innovatie

Samsung Launches Its First Retail Store in North America, Looks a Lot Like an Apple Store

Zonder het artikel te lezen, kan je zo raden wat de onderliggende kritiek is. Samsung kopieert nog maar eens Apple. Fact of the matter is dat Apple stores ook op andere winkels lijken en dat andere winkels ook op Apple winkels lijken.

Wat meer is, sommige winkels zijn veel meer Apple stores dan de Apple stores zelf. Ga maar eens een Proximus-discoverystore binnen.

Het innovatieve aan Apple-stores was dat er geen lock op de toestellen zit, dat je zelf kan voelen hoe het toestel werkt, dat je een foto van jezelf en je lief kan nemen, dat je naar de tech45 website kan surfen op zeven iPads op een rij.  Dat hadden zij dan weer afgekeken van televisieverkopers en is afgekeken door zowat elke electronicaretailer.

Het is dat je dat hygienisch niet kunt maken  maar als het van scheerapparaatfabrikanten afhing, kon je je in elke mediamarkt scheren.

Categories
Technologie

Galaxy Tab 7.7. Voor mensen die niet alleen in de zetel een tablet willen?

Het is alweer een jaar geleden dat ik verliefd werd op de Galaxy Tab 7.0 in de P1000 versie. Bij Samsung maakten ze vervolgens een 10.1 inch diameter tablet. Om te concurreren met de iPad zeker? Om mee te zijn? Een Android alternatief te hebben voor de grote concurrent? Ik weet niet of ze daar in geslaagd zijn. De Tablet in de echte wereld is een iPad. Tot je onderweg gaat.

Ik heb altijd wat medelijden met mensen die een iPad moeten meezeulen. Met de mannen vooral. Waar steek je zo’n ding? Dat weegt niets en dat is toch een kilometer en driehonderdzevenenvijftig meter groot. Casual onder de arm of toch maar een tasje? Kan je net zowel met een 11 inch Air rondlopen. Kan je ook zelf wat schrijven.

Bij Samsung zagen ze toen het licht en ze maakten opnieuw een kleine versie van hun tablet. Voor mannen en vrouwen die al eens onderweg zijn en daar wat willen lezen. Past in een doorsnee man bag, messenger bag of sjakosse en je haalt dat uit en elke iPadgebruiker komt van ‘dat ziet er wel handig uit’ doen. (in werkelijkheid is dit slechts twee keer gebeurd, maar toch, op een maand).

De Galaxy Tab is de eerste Tablet met Super Amoled Plus scherm, zo blinken ze trots bij Samsung. Het moet gezegd: helder scherm en bruikbaar in nogal wat omstandigheden, hoge resolutie ook, wat lezen op dat ding best aangenaam maakt maar ik zeg het en ik zal het blijven zeggen: die kleuren die jullie standaard op jullie toestellen zwieren Samsung, ze zijn te kitsch. Kom me niet vertellen over smaken en kleuren, mooi is het niet. (niets overigens dat wat tuning niet kan verhelpen maar dan zit je bij gevorderde gebruikers).

In tegenstelling tot toen met de 7.0, ben ik niet verliefd geworden op de 7.7. Misschien zat de aankondiging van de Nexus 7 tablet er voor iets tussen. Misschien is die .7 meer echt wat het doet breken bij mij, dat het toch wat meer een wij-kleine-iPad-maken is en minder een keuze van fuck you apple, wij gaan wat anders proberen.

Misschien dat ze er daarom een telefoonchip in duwden. Om ook Galaxy-tab-handig-formaat-versie ook iets oncomfortabel te geven. Waar je niet hele dagen met een iPad of vergelijkbaar grote tablet rond wil lopen, zo ook wil je niet met de Galaxy tab bellen. Of nee. Je wil dat wel en je doet dat ook eens. Eén keer. Om te tonen dat het toch wel echt groot is.

Misschien zijn het de kleuren, misschien is het de Samsunglaag over Android die minder dat ‘juist ja, dat mist de stock android versie wel’ heeft van de HTC. Zo kan je naast de standaard home-, back- en programmaoverzichtknoppen ook een screenshotknop vinden. Nu weet ik niet hoeveel de gemiddelde gebruiker een screenshot neemt maar ik heb het op 6 maand met de Nexus misschien tien keer gebruikt.

Dit alles voor € 549 (16 GB, 3G). Dat is € 50 goedkoper dan de grote concurrent. Dat is te weinig. Verschil bedoel ik. Met een telefoonfunctie en een handiger formaat als USP. Dat hebben ze bij Google begrepen dus brengen ze de Nexus 7 uit. Om het voorbeeld te geven. Volume draaien en daar winst op trekken. Want begrijp me niet verkeerd: dit is een goed toestel maar het is te duur voor wat het is. Vrees ik. Niet iedereen zoekt wat voor op de trein.

Categories
Technologie

The Next iPhone Is Coming Soon–And It’s Skinnier Than Don Draper’s Tie

On the day the Samsung Galaxy SIII is launched…

Categories
Uncategorized

Page 3 isn’t about sex, but it’s not innocent either

You should read this article.

Categories
Uncategorized

Not a phone, not yet a tablet

Of dat een Tablet is, vroeg de zwarte man? Of het mijn nieuwe telefoon was, vroeg een collega? De Galaxy Note die ik van Samsung mocht testen, is een echte conversation starter.

Met 5,3 Inch schermdiameter (dat is dertieneenhalve cm) is de Galaxy Note inderdaad een twijfelgeval en zo wordt ze ook in de markt gezet. Is het een telefoon? Daar ga ik nu uitgebreid over doormalen. Het antwoord is ja en nee. Zo gaat dat met die dingen.

 

De vormfactor

Als ik een toestel test, merk ik meestal niet dat er iets vreemd mee is. Bij de Note is dat best gek. Het is maar wanneer ik de iPhone4 van ik-weet-niet-meer-wie en de Incredible S van een collega in handen nam onder de middag dat ik ineens merkte: wat is de Note groot.

5,3 Inch is huge. Echt. Groot. Dat hou je niet in je voorste broekzak. Ik niet. Dat is, hoe je het ook draait een nadeel. Vrouwen en mannen met handtassen of grote jaszakken hebben hier uiteraard geen last van.

Of het voordeel van de real estate opweegt tegen het nadeel? Dat doet het zodra je serieuze dingen begint te doen. Voor het schrijven is het een geweldig ding en voor lezen en het bekijken van (serieuze dan) video.

Als je kleine handen hebt, kan ik me voorstellen dat je het hard met me oneens zou zijn maar goed, ik heb iets groter dan gemiddelde handen en voor mij was het typen niet het minste probleem. Speel je graag games met één hand, koop dan een andere telefoon.

 

De hardware

Hardwaregewijs is de Galaxy Note nogal een beest. 1.4 GHz processor en 1GB RAM en dat megascherm, dat is een Super Amoled. Daar kan je een kamer mee verlichten hoorde ik iemand zeggen. Opslaan kan standaard tot 16GB en dan kan je er ook nog zo’n micro SD in kwijt.

Op de achterkant van de Note vind je een 5 megapixelcamera met flash die 720p video draait. Aan de voorkant komt er 2 megapixel op je gezicht te staan. Voor zover iemand dat ooit gebruikt. Zoals geweten neem je met de iPhone veel betere foto’s maar de Note doet dat niet slecht.

Weergavegewijs zit je dus met zeventien vierkante meter scherm. Zo helder als een zomerdag. Een resolutie die dicht in de buurt komt van het legendarische iPhone scherm. Het moet gezegd dat ik het niet zo had met de kleuren van Samsung. Te kitsch heb je mij wel eens horen vertellen. Dat was zeker met de eerste versies van die Super AMOLEDs zo. Of misschien is het BADA op de Wave dat daarvoor zorgde. In elk geval, bij de Note heb ik me niet echt kunnen storen aan de kleuren. Dat is dus of opgelost of ik moet me vergissen.

De volumeknop. Ai. De volumeknop. Oei. Kijk, er is misschien ergens een oplossing voor te vinden maar standaard zit het zo: ook al staat de telefoon in standby-modus, de volumeknoppen staan aan. Er is standaard bij de Note een hoesje geleverd wat de Note de look van een notaboekje geeft. Note, weet je wel. Nu, dat hoesje, dat druk je dan dicht en ineens gaat het volume zwaar omlaag of omhoog. Dat is niet handig.

Er was een tijd dat Samsung onder schot lag wegens het maken van telefoons die teveel op de iPhone zouden lijken. Een centrale knop onderaan het toestel, dat moet wel afgekeken zijn. Ook de Note heeft de iPhone-back-knop als je ‘m zo wil noemen. Een blinde rechter zonder fingerspitzengefühl van letterlijke aard zou zich kunnen vergissen.

Zoals de HTC flyer heeft de Note een pennetje. Voor screenshots en screenschrijven. Met een beetje handigheid kan je er ook schriftherkende tweets of SMS’en mee versturen. Aan mij is geen kalligraaf verloren gegaan en dus was dat bij mij geen succes. Maar misschien is het gewoon ook niet zo heel erg efficiënt. Willem, die wat meer tekentalent heeft dan ik wist niet meteen een esthetisch meesterwerk neer te zetten in het virtuele notaboekje.

Batterijgewijs, ik ga daar niet lang bij stilstaan. Je doet daar een dag mee bij grondig gebruik en een comute van anderhalf uur in totaal.

 

De software

De Note komt vandaag met Android 2.3 Gingerbread aan boord. Als top-end-model kan het niet anders dan dat Ice Cream Sandwich ofte Android 4.0 ook zal landen. Op de vraag wanneer kon de jonkvrouw van Samsung niet antwoorden. Wil je het pennetje blijven gebruiken, dan zie ik een andere mod nog niet zo meteen komen.

Het Androidsausje bij Samsung heet TouchWiz. Dat is versie 4.0 intussen.  Persoonlijk heb ik een voorkeur voor Sense van HTC. Dat heeft wat meer humor. Toch is het op één of andere manier stijlvoller. Dat zijn kleuren en smaken, ik weet dat. Wat wel weer handig is, is de automodus. Weinig zever, grote knoppen voor in de auto en ratararatata stemherkenning.

Zolang je mijnheer Note in het Engels aanspreekt kan je daar een end mee. Zo heb ik als test een tweet verstuurd per SMS. Behalve een stom foutje werd mijn stem perfect herkend, terwijl ik voor mijn test de niet-ideale omstandigheden van een wandeling tramhalte-thuis had uitgekozen.

Dat een telefoon niets is zonder apps, dat moet ik de lezer die zo lang volhoudt in zijn leesijver net te vertellen. De Android-market bevat alles wat een mens wil behalve instagram, omnifocus en nog wat andere apps die door Apple mee gefinancierd worden om het dingetje exclusief te houden.

Bij de Note viel mij voor het eerst (ik denk omdat de iconen en widgets net iets groter worden opgeblazen) dat Android 2.3 vijf iconen naast elkaar kan hebben. Dat betekent niets. Behalve dat de meeste widgets, één van de grote voordelen van Android, uitgelijnd zijn op de breedte van vier iconen en weet je, dat is gewoon storend want je hebt een vakje over. It looks weird. Maar daar kan Samsung niets aan doen. Blame the Google.

 

Zou ik dit toestel kopen?

Ja, als ik op zoek zou zijn naar een tablet die ik zou kunnen transporteren zonder manbag dan was dit -denk ik- mijn telefoon geworden. Momenteel neig ik echter naar een iPad 3-Androidphone combinatie. Dan vind ik dit net iets teveel telefoon en net iets te weinig tablet.

€ 699 is niet meteen goedkoop maar ik heb het gevoel dat deze telefoon het waard is. Als straks Ice Cream Sandwich op dit toestel verschijnt heb je een telefoon die in het komende jaar nooit echt verouderd kan zijn.

Categories
Uncategorized

Samsung Wave, de mainstream telefoon van de toekomst

De laatste wee weken mocht ik van Samsung (via de mannen van de reclame) de nieuwe Wave uitproberen. Volgens mij is dit de mainstream telefoon van de toekomst. Dat is echter niet altijd een compliment. Ik verduidelijk mezelf.

De hardware die je met de Wave in handen krijgt is geweldig en tegelijk handelbaar. Binnenin de 10,9mm smalle metaalbehuizing zit een 1Ghz processor en 512 MB Ram. Vijf. Honderd. En. Twaalf! En een ruim 3,3 Inch Super AMOLED-scherm dat leesbaar blijft in de zon en alles.

Ondanks de geringe dikte heeft het toestel een deftige batterijduur. (lees: ik heb er eens 30 uur mee gedaan) Met een 5 megapixel camera met LED-flash kan je je point-and-shoot al eens thuislaten. Er zit een GPS-ontvanger in. WiFi en 3G radio doen meer dan behoorlijk hun werk. Alles behoorlijk snappy en snel. Het is wat snel is wat het probleem is.

Samsung heeft een nieuw en eigen OS gebouwd. Bada heeft op de keper beschouwd dezelfde look and feel van Android en iPhone OS. Helaas zonder de functionaliteit en de usability van de voorgaande.

Bada heeft native een behoorlijk aantal applicaties aan boord en draait zoals Android ook widgets. De Samsung Apps market biedt op vandaag echter weinig meer. Het klopt dat je maar één twitterclient gebruikt maar als de native applicatie geen bit.ly integratie biedt en geen twitpic of mobypicture dan heb je voor het geek-publiek wel een probleem. Het lijkt me sterk dat er snel een seesmic of tweetdeck voor Bada komt.

Samsung mag dan al developers betalen om voor Bada te ontwikkelen, om de inhaalrace met Android en iPhone en Nokia for that matter nog maar in te zetten zal er serieus gewerkt moeten worden. Niet alleen naar functionaliteit maar ook qua marketing. Een officiële tetrisversie is leuk maar € 4 is behoorlijk prijzig voor een telefoonapp.
Niet dat dat een noodzakelijk probleem hoeft te zijn. Een échte appphone is de Wave voor mij niet. Maar een gewone telefoon is het evenmin. Daarvoor is hij hardwarematig veel en veel te goed. Vandaar mijn uitdrukking dat de Wave te telefoon van de toekomst is. Snelheid wordt een comodity op telefoontoestellen, net zoals het op PC’s vandaag het geval is.
Voor wie steeds mee wil zijn met de laatste technologieën (Augmented reality, locationbased services en andere cloudgebaseerde technologieën) zal dus beter af zijn met een iPhone of Android-toestel. Wie op een normale manier gebruikmaakt van een telefoon en al eens wil facebooken maar niet wil wachten: dit is jouw telefoon en je zal er een hele poos van kunnen genieten.