Categorieën
Innovatie

Wat je ook schrijft, doe het niet in Word

Stel dat ik je zou vragen om een stuk tekst te produceren, wat zou je dan softwarematig gebruiken? Of je bent een soort geek (of je bent het by proxy) of je gebruikt Microsoft Word. In dat laatste geval heb je ongelijk. In het eerste geval gebruik je Drafts, Darkroom, Evernote, Google Docs, Draftin of gewoon de reguliere textproducent op je Mac of PC.

Niet dat ik iets tegen Word heb, wel integendeel. Krachtig programma waarvan ik (net zoals bij excel) maar dertien procent een half gebruik. Het ding is, die dertieneenhalf procent, dat is waar de meeste mensen op blijven hangen, dat noemen we het tekstproductiedeel, hier en daar een opmaakje toe. Eens die dertieneenhalf procent opgebruikt, wordt het document doorgestuurd en de rommel kan beginnen.

Het .docx als standaard, dat begint zo stilaan mee te vallen maar stuur zo’n bestand naar tien mensen en het zal er zeven keer anders uitzien. Wegens ontbrekend font of wegens toch weer net-iets-andere versie of gewoon omdat Word ineens vindt dat puntje vier punt zeven punt drie zeker een titel moet wezen en dus een andere lay-outmatige invulling dient te krijgen.

Dan heb ik het nog niet gehad over de mogelijkheid waarbij er meerdere mensen aan een tekst moeten werken waarvan maar een fractie de notie van track changes begrijpt en nog minder mensen ze gebruiken.

Microsoft Word is de default keuze bij heel veel mensen. Niet ongewoon. Microsoft Word, dat heb je op school geleerd, dat komt standaard mee op de PC van het werk, dat is een gewoonte.

Luister eens naar papa Jan. Het is simpel. Teksten produceren, dat doe je in een tekstproductieprogramma. Whatever makes your boat float. Drafts, Darkroom, Evernote, Google Docs, Draftin, eens die tekst geproduceerd is, kan het naar een tekstverwerker. In de tekstverwerker wordt de geproduceerde tekst wat opgeleukt met fontjes en dingen en toestanden.

Heel moeilijk is dat allemaal niet. Men vertelle het voort.

Categorieën
Communicatie

Reader is king

De doelgroep bestaat niet. De context is de context, niet meer.
Er zijn alleen mensen. Die lezen of niet lezen. Die delen of niet delen.
Elke tekst is een spiegel voor de lezer. Boek, blog, tweet.
Zorg dat ze er goed uitzien.

Categorieën
Innovatie

Just hit publish

Er is altijd meer research te doen als je wil beginnen met bloggen. Er is techniek die net teveel of net te weinig in de weg zit. Als je maar genoeg probeert zal dat tikje meer geel en die net iets perfectere header je meer complimenten opleveren.

Onderaan de stapel rss-feeds ligt zeker nog een betere inspiratiebron dan die voor je op het scherm. Er is altijd een specialist die meer weet. Er is altijd tijd om nog even te wachten. Het te laten rusten. Nachtje over slapen.

Every blog is a beta. Write. And hit publish.

Categorieën
Autohagiografie

De willekeurige en ik

Soms zegt iemand mij dat ik wel kan schrijven. Dan probeer ik iets te zeggen in de stijl van ‘ik doe mijn best’ of ‘ik probeer ook maar wat’. Dat laatste ligt dichter bij de waarheid geloof ik.

Dan stap ik de trein op en ik zie haar. De willekeurige. Zij zit altijd op mijn trein. Dan denk ik dat ik haar moet beschrijven. Omdat ik mezelf moet testen. Dit. Heeft. Nog. Nooit. Gewerkt. Ik heb me vaker in deze positie bevonden.

Haar oversized handtas en haar bordeaux gelakte nagels. Haar ouderwetse schoenen en dat blonde haar dat haar op haar leeftijd -hoe oud zou ze zijn, 42?- een jonge aanblik geeft.

Dan ga ik focussen op het boek dat ze aan het lezen is. Diereneten. Dan zie ik de blik in haar ogen en dan valt er een puzzel. Niet. Zou die ring van glas of plastic zijn? Het eerste denk ik. Het zou beter zijn voor mijn verhaal dat niet geschreven wordt.

Dan denk ik: was ik maar een schrijver. Dan zou ik haar beschrijven. Een foto maken in woorden. Dan zou ik haar een betekenis geven. Zij, de willekeurige. Waarom ze net dat boek aan het lezen is en ik zou vooruit denken over wat dat boek voor verdere reis doorheen mijn verhaal zou betekenen.

Ze draait een pagina om. Krachtig. Haar seconden worden dagelijks met de hand geteld. 64387. 63388. Ze leest haar boek per hoofdstuk en doet van die roze bladwijzers van 3M op de belangrijkste pagina’s. Twee codes. Kort uitstekende bladwijzers zijn oneliners. Ver uitstekende duiden belangrijke passages aan.

Mijn vingers glijden over het kalvier maar ik krijg geen woord na elkaar op het virtuele papier dat ik heb opgezet.

Zij heeft het door. Dat voel ik. Dat merk ik als ik langs haar door het raam kijk, alleen maar omdat ik dan wel twee keer naar haar moet kijken, een proces dat ik gedurende deze treinrit meermaals zal moeten herhalen.

Ik vraag me af wat ik hier zit te doen en wat zij. Waarom zij de willekeurige is en ik de niet-schrijver. Ik vraag me af waarom ze het boek dat eigendom is van de gemeentelijke bibliotheek van Aarschot met zoveel kracht omplooit om dan met haar hoofd tegen het raam en het boek op haar nonchalant leunende linkerarm vlak voor haar gezicht te houden.

Het is vrijdagavond. Ik maak me zorgen. Omdat ik niet kan schrijven wat ik zie. Niet verder kan kijken. Ik kijk naar haar nauw zittende donkere jeans en ik vraag me af of ze dit met opdoet deze kleren. Ze zijn net onmodieus genoeg om de bedoeling te kunnen zijn. Als hier over is nagedacht, dan is dat met kennis van zaken gebeurd.

Intussen heb ik nog steeds geen letter op papier en zinkt mij de moed in de schoenen. “Onafhankelijk van het onderwerp, een leuke stijl”, dat waren zijn letterlijke woorden denk ik maar nu ik mijn onderwerp voor me zie, de kans heb te schrijven, dan lukt het niet.

Categorieën
Uncategorized

Das Experiment

Angst is een slechte raadgever als het op schrijfvlak aankomt. Ik had angst. Angst voor het witte blad. Dan moet je iets nieuws doen. Vind ik. Een experiment. Zoals alle dagen een stukje schrijven. Voor een maand. Eentje hier en eentje daar en dan nog drie ginder.

De angst kwam er omdat ik dacht dat ik door goeie dingen te schrijven in meer lijstjes van te volgen bloggers terecht zou komen. Omdat ik dacht dat, eens je in die lijstjes komt te staan, alleen maar goed materiaal hoort te schrijven.

Elke week is er ergens wel een blogger die het voor heeft. Writers block heet het. Sommigen zeggen dat het niet bestaat want mijn neef werkt bij de post en die heeft nog nooit postbusblock gehad en stel eens dat de vuilnisman een vuilzakblock had. “Stel je niet aan” is het ondertoontje.

Dat had ik dus. Writersblock. Van niet meer kunnen of durven schrijven. Of nee, van denken, is dit wel goed genoeg. Dat ik nog tig keer meer schrijf dan de gemiddelde blogger zonder writers block? Ik weet het. Van mij is het wel (een deel van) mijn job. Dan wordt het zo een beetje een probleem.

Piloten die een crash overleven, die zetten ze binnen de 24 uur in een vlieger en die moeten de lucht in. Omdat ze anders nooit meer zouden vliegen. Dat hebben ze onderzocht geloof ik. Mensen met een blog die niet bloggen, die krijgen minder bezoekers en dan wordt het moeilijker om iets te schrijven. Want als je dan blogt dan lijkt het alsof je tijd hebt genomen om na te denken. Kortom, er is sprake van een vicieuze cirkel.

Die gaan we dus doorbreken. Verwacht de komende weken 17 blogposts van mijn hand die meer dan anders in kwaliteit zullen verschillen. Er zal bagger tussen zitten en crap en rotzooi. Ik zeg het maar. Dat worden de meest gelezen stukjes deze maand. Er zullen goeie dingen tussen zitten ook, dat geloof ik sterk.

Categorieën
Uncategorized

Journalist

Hier bij ons thuis ligt een contract. Als ik dat contract teken, ben ik een journalist. Ik ga dat contract tekenenen. Want schrijven, dat doe ik graag.

David stuurde vorige week (?) een oproep de wereld in. Hij is hoofdredacteur van clickx en zocht mensen met een gezicht. Een blik in de spiegel leverde uitsluitsel: ik heb een gezicht. Dus stuurde ik een mailtje. Dat ik dat wel zag zitten en alzus en alzo. Hij kwam hier, zag en stuurde een mailtje terug.

Dat we elkaar eens moesten zien en dat hij mij ook zag zitten. Qua gezicht dus en schrijfstijl en alles.

Komt alom dat wij elkaar zagen en dat het contract klaar lag en alles. Mijn naam stond onder partij 1, verder de freelancer genoemd, die van clickx en de achterliggende Corelio Group als partij 2. Na een, nu ja, mindere ervaring, teken ik geen contracten meer vooraleer ze door K. gecontroleerd zijn. Maar ik ga tekenen dus.

Ga ik ontslag nemen bij het Vioe? Natuurlijk niet, neen, mijn werk daar, ik doe dat heel graag. Ik zou dat een droomjob durven noemen. Ga ik geen les meer geven? Natuurlijk wel, dat lesgeven heeft mijn hart gestolen. Studenten zijn leuk, les voorbereiden, daar zit ik niets mee in, communicatieanalyse en marketingcommunicatie zijn zo interessant dat ik er alle dagen mee bezig ben.

Alleen het uitvoerende deel van mijn cultuurcommunicatieopdrachten, die ga ik afschuiven. Workshops en presentaties, begeleiding en advies, dat worden mijn focuspunten op dat vlak, gestructureerd en zonder lastminutes en alles dienaangaande. Hoe graag ik in de donkere uurtjes ook nog wat html uit de mouw schudde.

En zo veranderde mijn leven in een week. Het kan verkeren zei Bredero en wie ben ik om die mens ongelijk te geven.

Categorieën
Uncategorized

Schrijven

Sommige mensen geven eerlijk toe dat ze deze pagina’s frequenteren en zeggen mij dat ze dat vaak tot genoegen doen. Ik vind dat sympathiek en ik besef tegelijk dat er veel betere schrijvers zijn. Neem nu San F of Tim F. Maar zij schrijven écht, dus dat telt eigenlijk niet mee. Dirk en Michel dan weer wel.

Ik ben een tussencategorie, beroepsschrijver noch schrijfleek. Mensen vragen me wel eens hoe ik dat doe, zo bloggen en alles. Op een paar blogs tegelijk en dan nog voor mijn werk en nieuwsbrieven en woorden en woorden en woorden. En hoe ik daar ooit tijd voor heb. En hoe ik de dingen bedenk die ik bedenk.

Heel eenvoudig eigenlijk: schrijf altijd alles. In meer dan 140 karakters graag. Wandel de trap af en beschrijf het. Voor jezelf. De spreekwoordelijke losliggende stoeptegel. Wandel door het park en probeer je niet de beelden maar de woorden te herinneren.

Kijk eens anders naar de dingen die je ziet. Durf denken. De dingen die jij ziet zijn anders dan de dingen die ik zie. Ook al kijken we ogenschijnlijk naar hetzelfde. Doe twee keer dezelfde wandeling en je hebt zelf ook twee verhalen.

Eens je hebt leren kijken, schrijf je neer wat je ziet. In een boekje of zoals ik op een telefoon. Het voordeel van op een klein toestel tikken is dat het overal kan. Trein. Wachtkamer. Vergaderzaal (voor de vergadering, dat spreekt). Geen moment verloren laten gaan is de sleutel van de veelschrijver.

Laat de onderwerpen jou kiezen. Voor je het weet schrijf je alleen nog over je eigen leven en zo interessant ben je nu ook weer niet.

Bovenal: zet die mentale rem af.  Veel stukjes staan maanden in de wacht en blijven wat ze waren: een alinea met een idee dat misschien niet fout maar evenmin uitwerkbaar bleek. Soms denk ik: “aardig gedaan, Seurinck” en dan is er niet één reactie. Soms twijfel ik of een post wel leesbaar is. Die post gaat twitter rond. De wereld zit vreemd in elkaar, mijnheer.