Categories
Maatschappij

How bankers believed their own hype

It is a mistake to devise economic theories on the basis of the “rational”, all-seeing man; cognitive biases and groupthink are crucial in explaining how markets work and overshoot.

The invisible hand is dead (vrij naar Friedrich Nietzsche)

Categories
Maatschappij

Visions of Barbie

Wat zouden de sociale wetenschappen zijn zonder Barbie?

Categories
Social Media

The Science of Staring

#iseemetaphors #socialmedia

A single person had a modest influence, enticing 42 percent to glance up and about 4 percent to stop and look. But a crowd of 15 had an incredible pull: 82 percent of passing pedestrians copied the glance, and a full 40 percent stopped to look. Milgrim concluded that the number of people who will “react to, and join in” a staring crowd is strongly related to the size of the crowd.

Categories
Communicatie

Replying to App Store reviews

Interessant artikel van Matt Gemmell hoe hij omgaat/vindt dat developpers zouden moeten omgaan met reviews van appstore-gebruikers. Heel veel van zijn aanbevelingen zijn meteen over te nemen naar andere vormen van community management (ik was mijn mond met zeep nadat ik dit woord heb uitgesproken). Haters gonna hate en alles kan altijd beter. Lees het artikel en vertaal. Het is nuttig voor iedereen die actiever dan gemiddeld is op het internet.

Categories
Maatschappij

Het probleem met sociale wetenschappen…

In The Importance of Studying the Obvious schrijft Duncan Watts

(…)everyone has experience being human, and so the vast majority of findings in social science coincide with something that we have either experienced or can imagine experiencing. The result is that social science all too often seems like common sense.

Hij heeft gelijk. Sociale wetenschappen -ik mocht het vandaag nog tussen de lijnen horen van een univeriteitspief- dat is niet hetzelfde m’neer, dat is toch, ik weet niet… anders.

Dat is jammer en het doet een beetje pijn om het te horen maar ik vrees dat wij, sociale wetenschappers of mensen die er in de praktijk wat mee doen, ermee moeten leren leven.

Categories
Uncategorized

Bear&Bull Blog : De nobelprijs voor fictie

Barney Frank, een Democraat, 71 jaar en homo, was jarenlang de invloedrijke voorzitter van de commissie van Financiën van het Amerikaans lagerhuis.

De te stellen vraag is: wat maakt het uit dat de man homo is? Zijn carriëre is relevant. Zijn leeftijd ook. 71, dat is op zijn minst fin de carrière. Is zijn geaardheid van invloed geweest op zijn beslissingen? Is hij invloedrijk geworden omwille daarvan?

Categories
Uncategorized

De tijd en de afgestudeerden

update (zie reacties): ook technische profielen zijn welkom al was het niet zo gezegd in het twitterbericht, mijn kritiek naar De Tijd is misschien wat te direct dan. Dat neemt niet weg dat ik me zorgen maak over de representatie van studieniveaus in de media.

De Tijd, de Belgische financiële krant, niet het theatergezelschap, zoekt “pas afgestudeerde jongeren die de krant wil volgen in hun zoektocht naar een job. Univ en hogeschool welkom…” Het kan aan mij liggen maar als ik dat lees gaan mijn haren ten berge. Univ en hogeschool welkom.

Zelf heb ik het geluk zowel een universitair als een hogeschooldiploma op zak te hebben. In die volgorde behaald ook. Eerst de theorie, dan de praktijk.

Maar over die studenten dus. Ik zou mij als beroeps of technisch opgeleide jongere vandaag echt uitgesloten voelen. Zoek ze maar eens in de krant vandaag. De dropouts en de laagopgeleiden, de generatiearmen en de kansengroepen. Het is zoeken tot je er krank van wordt. Al zeker in de kwaliteitskranten en hun jobbijlagen.

In die upmarket publicaties kom je zonder “manager” of “coördinator” op je kaartje of andere diplomavereisten niet in. Haast niet. Uiteraard niet. Journalisten zijn ook mensen en gaan op zoek in hun adressenbestand of hun facebookvrienden of hun oud-klasgenoten op linkedin. Ze gaan op straat en spreken hun eigen spiegelbeeld aan.

Ik voel me daar niet helemaal comfortabel bij. We zitten met loonkloof en een arbeidsmarkt in drie snelheden. Binnenkort worden managementfuncties erfbaar. Dat noemen we dan MBA’s die we verkopen aan € 10.000. Geen working class heroes meer. Sociale mobiliteit in de wachtkamer.

Zij die de boot missen staan voor eeuwig aan de kant. Misschien voor enkele generaties.

Categories
Uncategorized

The Age of Early Self-Conception

Social network people say that the profile we look at the most is our own. We are very interested in how we present ourselves to the world. But perhaps more important, we are interested in trying to figure out ourselves. As younger and younger people set up profiles, they end up confronting some of the central angst-inducing identity questions early in life.

via Ben Casnocha: The Blog: The Age of Early Self-Conception.

Categories
Uncategorized

We hebben nood aan kennisdeling, niet aan kennisgetto’s

Maandelijks krijg ik in mijn mailbox de nieuwste vacatures van de Stad Antwerpen in de digitale brievenbus. Met mijn huidige job(s) heb ik meer dan de handen vol, maar kijken mag nog wel. Althans, dat vind ik. Vandaag trok een vacature voor “architect masterplan stedelijk onderwijs” mijn aandacht. Leest u even mee met de inleidende alinea.

De ontwikkeling van het masterplan Stedelijk Onderwijs Antwerpen omvat onder andere het concept ‘campus van de toekomst’: 250 gebouwen, verspreid over 150 verschillende scholensites krijgen een nieuwe bestemming. Ze worden voortaan ingedeeld in verschillende thematische campussen zoals een campus voor technische richtingen, een campus voor theoretische richtingen, enz. Extra capaciteit creëren is een bijkomende doelstelling.

Dat de nood aan capaciteit slechts een doelstelling van bijkomende aard wordt genoemd vind ik, gezien de berichten van de laatste tijd, vreemd. Maar daar wil ik het hier zelfs niet over hebben. Het gaat mij om die thematische campussen. Ik vind dat een fundamenteel foute beleidskeuze.

Op dit moment wordt langs alle kanten geschreeuwd dat onze samenleving evolueert naar een kennismaatschappij. Wat dat wordt en wat de daar de gevolgen van zullen zijn valt op dit moment niet te bepalen. Maar we moeten ons voorbereiden, niet morgen maar nu. Feit is dat die evolutie een aantal beroepsgroepen harder zal raken dan andere. Dat kunnen we vandaag al vaststellen.

De werknemers van morgen zijn de jongeren van vandaag. Wanneer je die verschillende groepen jonge mensen uit elkaar trekt, verzeker je je van een groep volwassenen die niet meer weet waar andere mensen goed voor zijn. Dan verzeker je je van een klassenmaatschappij waar neergekeken wordt op arbeiders, technici en andere huisvuilophalers.

Dan verzeker je je van een groep die gefrustreerd geraakt. Omdat er niet alleen een mentaal plafond blijkt te bestaan maar ook een fysiek. Omdat er automatisch zal verwezen worden naar zij die wél een theoretische richting aankunnen, zij die op de theoretische campus zitten, zij die straks naar de universiteit zullen gaan, zij die MBA’s zullen halen en zij die later de plak zullen zwaaien.

Een kennismaatschappij moet uitgaan van kennisdeling. Niet alleen binnen disciplines maar ook tussen disciplines. Daarom hebben we nood aan plekken waar jongeren, zo lang mogelijk, met zoveel mogelijk diversiteit in aanraking komen. Zo niet loop je het risico een maatschappij met verschillende snelheden zo niet te creeëren dan wel in stand te houden.

Wat denk jij?

Categories
Uncategorized

Chatroulette, een ervaringsverslag

Wat dacht je? Dat ik een hype zou laten passeren? Serieus? Het heeft me wat moeite gekost, ik geef het toe. Maar toch. Een drempel hield me tegen om chatroulette te proberen. Maar ik heb het toch gedaan. Een verslag.

Voor de mensen die nog nooit van chatroulette hebben gehoord: het is iets zot. Helemaal geflipt. Mensen die enkel personen waarmee ze echt bevriend zijn toelaten op facebook, mensen die twitter vreemd vinden omdat je dan met mensen praat die je niet kent: dit ding speelt in een andere competitie.

Chatroulette is een online chatprogramma waarin je één op één wordt geconfronteerd met een volkomen vreemde. Vaak met video erbij. Je begint met chatroulette en de eerste persoon verschijnt. Jij of de tegenpartij beslist of je het gesprek wil aangaan en klaar. Overschakelen naar een nieuwe persoon heet “nexten”. Zo simpel en toch zo’n hoge drempel.

Het aantal freaks op de site is niet te tellen, ik heb op 45 minuten proberen meer lullen bij elkaar gezien dan in het deel van mijn leven daarvoor. En dan bedoel ik geen onsympathieke mannen, dan bedoel ik lullen.

Heel veel mensen zijn er voor de eerste keer. Er wat schaapachtig gelachen bij weer een nieuwe stranger, een lul, tienermeisjes zitten te giechelen. Een lul, nog een lul, een bureau vol webbouwers rond één mac.

De webbouwers komen uit Oostenrijk en hebben door de groepsdynamiek weinig te vertellen. Iets houdt hen tegen om wat zinnigs te vertellen. Ze zijn chatroulette tijdens een break aan het uitproberen en weten duidelijk niet waaraf en waaraan. Maar ze praten tenminste. Grote projecten, bankenwebsites enzo, worden door hen gebouwd. De Belgische webbouwers die ik ken zijn leuker. NEXT!

Weer gelach, een aantal mensen zonder camera (die gaan in tegen het principe en next ik consequent), een lul, twee meisjes met grote brillen.

Even zwaaien. Goeiedag, how R U? Chattaal lijkt sedert de ICQ-periode nog niet veel veranderd. Zij komen uit de VS en hebben nog één ding te melden: dat ik lelijk ben. Daarna word ik genext. Fijnzinnige dames daar.

Zwart scherm, geen camera beschikbaar, een lul, een overvolle onderbroek, een man in een strak pak (hij is duidelijk naar iets anders op zoek, ik vond ‘m er interessant uitzien), een man met een tweetiemasker, een onopvallende vrouw in een bruine, deftige jurk.

Ze is van ergens in Amerika maar zit nu in New York voor haar werk. Veel reizen enzo. Voor het slapengaan doet ze nog even van chatroulette. We spreken over koetjes en kalfjes, over de winter en over multitasken. Niet bijzonder interessant maar het is een gesprek. Zij gaat slapen, we ronden netjes af en zwaaien. Slaapwel.

Een lul, Kermit de kikker, een lege kamer, een vrouw in onderbroek, een televisiescherm, een muur, een lul, een resem mannen die mij allemaal nexten, een meisje met een geblondeerd coiffure in een oversized rugbyshirt.

Een Amerikaanse studente, denk ik. Boenk erop, zo blijkt. Uit de midwest. *Google maps even raadplegen.* Ze doet iets wat ze daar business school noemen. We spreken over de aard van het medium en we zitten wat op dezelfde golflengte. 90% zijn mannen, de meeste gesprekken komen tot stand tussen mannen en vrouwen. Zijn noemt chatroulette “a human zoo“. Ik vind dat ze daarin een punt heeft.

Inmiddels merk ik nog iets leuks op: je ziet elkaar. Dat betekent dat je ook de nonverbale communicatie kan laten spelen. Zij lacht na een bericht en dat zie ik ook meteen. Geen kunstmatige LOL’s en andere smiley’s nodig.

Ik vertel over een onderzoek dat ik heb gelezen, ik doe dit immers niet om de hype maar als geïnteresseerde communicatiewetenschapper. Het onderzoek stelde het gedrag van het mannetjesdier op chatroulette gelijk aan het zoeken naar een partner in het echte leven. Het leek me een sociologisch valabele hypothese.

Ineens noemt zij mij “cute“, een stuk beter dan het ugly van enkele minuten geleden. Vreemd wel. Tegen de clichés in. Misschien deed ze wel helemaal geen business school maar gewoon sociologie en zit ze nu mijn niet-reactie te analyseren. We raken uitgepraat. Ook zij is moe, het is al laat op de avond daar. We zwaaien.

Ik vond haar interessant en potentiële aanwinst voor het twoooze-gezelschap. Maar ik weet dus niet wie ze is.

Vreemd, echt vreemd.