Categories
Maatschappij

Fietsen in Brussel (en wat bedenkingen daarbij)

Fietsen in Brussel is geen pretje vat deze docu samen mocht je geen 20 minuten hebben om ze te bekijken.

Hetzelfde geldt jammergenoeg voor de meeste Belgische steden. Fietsers worden openlijk ingezet als verkeersremmers, bedrijfswagen en een huis op het platteland zijn fiscaal en financieel een pak aantrekkelijker dan wonen en werken in de stad.

Laatst hoorde ik iemand vertellen: “mijn SUV meet de luchtkwaliteit, als ik in de stad kom, gaat de airco automatisch uit”. Wat ik op dat moment voelde laat zich niet zo gemakkelijk bloggen maar ik denk dat het verontwaardiging zou heten als dat niet zo’n belachelijk beleefd woord zou zijn.

We mogen stilaan over ‘gebakken peren’ spreken als er niet snel wat beslissingen worden genomen. Dan bedoel ik niet iets meer belastingen op petroleumproducten of wat hogere parkeerprijzen. Dan bedoel ik rekeningrijden in de stad en  meer investeringen in openbaar vervoer die tot buiten de stadsgrenzen reiken.

Ons platteland is al naar de knoppen, misschien moeten we niet hetzelfde doen met onze steden.

Categories
Uncategorized

Over stadsplanning

Er waait een nieuwe wind bij de stadsplanners van mijn stad. Dat is goed. Weg met de ouwbolligheid. Weg met de verplichte kunstwerken van dertien in een dozijn. Leve recht, strak en grijs. Leve ingeperkte natuur. Leve voortschrijdende cultuur.

Weg met alle stadsplanners van mijn stad want zij zijn ziende blind. Zij dromen een stad die niet bestaat. Weg met alle nieuwigheden. Leve de inperfecte kromme. Laat maar komen dat onevenwichtige. Leve de inconsequenties. Geef ons een borstbeeld!

Een persoon die het kan weten vertelde me ooit dat architecten, of ze nu huizen tekenen of straten, telkens de mensen bannen. Mensen en de dingen die ze doen zorgen voor onevenwicht in het hoofd van de plannenmaker. Mensen worden abstracties in plannen. Statistieken op zijn hoogst. Net zoals de omgeving. De zon schijnt op automatisch gegenereerde 3D modellen altijd.

Daarom zou ik nooit een stadsplanner kunnen zijn. Een ideale stad wordt uit het niets opgebouwd of uit vroeger tijden geconserveerd, al het andere is oplapwerk. Noch zal ik ooit een architect of kunstenaar zijn. Mijn taak bestaat erin te beoordelen. Functionaliteit en design. Usability zo je wil. Vernieuwend of conservatief.

Vandaag heerst er bij stadsplanners van mijn stad een hang naar strak en grijs. Resultaat zijn prachtige pleintjes en straten die, eens uitgevoerd, nauwelijks of geen connectie hebben met de omgeving. Beton en perkjes. Afgebakend groen. Ik zou dat goed moeten vinden maar ik doe het niet.  Grijs en strak kunnen kleuren en krommen tot hun recht laten komen. Helaas is dat kleur, noch in het weer, noch in de mensen van dit land in grote mate beschikbaar.

Dat moeten plannenmakers toch ook zien?

Categories
Uncategorized

Betreft: Uw aanvraag voor kinderopvang

Geachte heer,
Geachte mevrouw,

U vroeg voor uw kindje opvang in een kinderdagverblijf van de Stad Antwerpen.

Op dit ogenblik is er geen opvangplaats beschikbaar in de drie door u gekozen kinderdagverblijven.

Weet je wat, beste stad? Zo stimuleer je stadsvlucht. Als onze kleine straks 3 is zou ik graag hebben dat er een school is. Zou je die alvast kunnen beginnen bouwen?