Categories
Maatschappij

Over symbolen en het veiligheidsgevoel

Een groot voorstander van meer regels, decreten en wetten ben ik niet. Ik ben geen jurist, laat staan een rechtsfilosoof, maar iets rechtsonder in mijn buik zegt dat dat wel eens remmend kan werken en remmen daar ben ik tegen. De mens als fixed gear. Wie te laat remt, valt.

Waar ik het ook niet voor heb is het met harde hand opleggen van allerlei soorten regels, decreten en wetten, al zeker niet wanneer ze specifiek tegen een bevolkingsgroep gericht zijn. Laat ons een kat een kat noemen, de politie mag in Antwerpen at random auto’s tegen de kant duwen en controleren. Dat gaat niet over die Toyota Yaris met twee kinderzitjes achteraan op weg naar de crèche.

Waar ik wel voor ben is het tonen van symbolen. Symbolen zijn veel krachtiger.

Een symbool zou kunnen zijn dat de politie zich aan de regels houdt. In een puur fictief voorbeeld zouden politieagenten verkeerd kunnen parkeren op het voetpad. Voor een dringende interventie als het halen van een warme Durum, Turnhoutsebaan 164 in Borgerhout, kan ik dat nog begrijpen maar twee broodjes kaas en hesp, koud gaat dat niet meer worden, wel? Stel dat dat dus zou voorkomen. Aan de Panos, Turnhoutsebaan 147B in Borgerhout bijvoorbeeld. Puur fictief.

Een ander symbool zijn propere straten. Investeer in mensen en materiaal om straten proper te houden en dat scheelt een brok op het veiligheidsgevoel. Dat kan dus door de straten proper te maken of door ze proper te houden. Sluikstort tegengaan. Je zou dat met verbodsborden kunnen proberen regelen maar ik zou daar geen garantie over geven.

Aan het Astridplein mag ik daar dagelijks een voorbeeld van aanschouwen. Dat hele plein is volgezet met verbodsborden om fietsen te parkeren. Logisch ergens. Dat plein is heraangelegd, compleet met overdekte fietsparkeerplaats. Geen excuus dus. Fiets even die trap af rammen en parkeren. Te laat voor je trein? Was je vroeger moeten vertrekken. Het gaat over symbolen hier. In realiteit ziet het plein er dag aan dag zo uit.

Het tellen van de verbodsborden is onbegonnen werk. Er zijn ronde borden en houten platen met uitleg en er zijn stickers op de palen. Dertig, veertig, zestig in het getal. Geen idee. Wie er naast kijkt, is blind en van blinden is algemeen geweten dat zij zich beter niet per fiets verplaatsen of het moest achteraan op een tandem zijn, een sociale praktijk die ik wens aan te moedigen. Ook aan het tellen van de fietsen zou een gezond mens zich niet wagen. Het waren er op een bepaalde dag 31, alleen al aan de omheining van het station.

Er wordt vaak verwezen naar vervroegde invrijheidsstellingen en geboefte dat vrijkomt op basis van procedurefouten maar volgens mij zouden symbolische acties als het handhaven van een aantal betrekkelijk eenvoudige dicht-bij-huis-regels al een slok op de veiligheidsgevoelborrel schelen. Jij mag daar anders over denken.

Categories
Uncategorized

Wit

Na een week van afwezigheid is het woord van de week terug. Een kort maar complex woord deze week. Wit. Wit het kleur. Wit het niet-kleur. Wit het symbool. Wit het verlangen. Wit de overgave.

Wit is een kleur dat geen kleur is. Wit is de afwezigheid van kleur, de perfecte reflectie. Zet je alle kleuren van de regenboog naast elkaar op een draaiende schijf, dan vormen die kleuren samen wit. Wit is geen kleur en alle kleuren samen.

Wit is de kleur van de sneeuw. Sneeuw waar we graag naar kijken. Sneeuw waar we naar uitkijken en die we, wanneer de eerste laag is gevallen, alweer vervloeken. Sneeuw waar we met kinderlijke verwondering van genieten. Sneeuw waar we voor reizen. Sneeuw waardoor we thuis blijven.

Bovenal is wit een symbool. Wit staat bij ons voor onschuld en maagdelijkheid, voor reinheid en zuiverheid. Bruiden hullen zich op de dag van hun trouwfeest in witte, lange jurken. Wit staat voor kinderen. Wit was in België het kleur van protest, zo ergens eind vorige eeuw. Wit staat voor overgave.

In de kerk draagt de priester de kleur op Kerstmis en Pasen, verwijzend naar Jezus Christus, het Lam Gods. In bepaalde Afrikaanse en Aziatische landen is wit het kleur van de rouw. Wit is daar wat zwart voor ons is.

Naar het schijnt zouden Inuït 9 tot 43 woorden hebben om wit in al zijn nuances te kunnen benoemen. Het verbaast niet.