Categories
Uncategorized

Blogging in the English

Het is nog niet heel lang geleden dat ik wat opmerkte over mensen uit onze contreien die bloggen in het Engels. Dan had ik het niet over de Robin Wautersen van deze wereld en ook andere mensen (ik dek mij in, ik geef het toe, natuurlijk had ik het niet over jou).

Uiteraard had ik het over het in het Engels bloggen (en twitteren for that matter) over de lokale vlooienmarkt en de bakker van achter de hoek. Het komt mij wat blasé over altijd. Tenzij de steller over een Engels beschikt dat afgeleid is van het Nederlands, dan wordt het zielig lachwekkend.

Blijf bij je moerstaal denk ik dan. Denk aan je doelgroep. Marketing. Niemand, ook je vrienden uit de US of A zitten te wachten op een verhaal over een gesneden brood uit Gors-Opleeuw.

Toen zag ik Davy experimenteren met een vorm die hij uit Amerika schijnt te hebben geïmporteerd. Het link-citaat-met-commentaarstukje. Ergens tussen de tweet en de blogpost in. Ik vond het wel interessant en zeker voor wat technische onderwerpen. Je zit sowieso je Nederlandse zinnen te doorspekken met Engelse termen en elegant is dat ook allemaal niet.

Twijfel. Onrust. Zou ik ook? Moest ik ook? Had ik toch die citatencategorie voor? Moest ik daar wat mee? Het las vlot en natuurlijk bij Davy maar zou ik mijn veilige thuishaven kunnen verlaten? Even Davy opgeskyped. Voorbeelden gehoord. Gespiekt. Geschreven. Niet ontevreden. Getwijfeld. Gepost. Goeie commentaar.

Nee, ik ben geen Engelstalige blogger van nature, ik zie de wereld in het Nederlands. Mijn taalgebruik in het Engels is sterk beïnvloed door blogs, die ongetwijfeld slechts een weinig uitblinken in kleurrijk taalgebruik. Ik wil mijn zinnen kunnen onderbreken. Punten zetten waar het niet hoort en weglaten wat ik overbodig vind en daar dan commentaar op krijgen van jan-daar-ontbreekt-wat. In het Engels zie ik me dat niet meteen doen.

Of ik het nog ga doen, zo in het Engels schrijven? Dat dan weer wel.

Categories
Uncategorized

Over uitroeptekens

Het uitroepteken is een krachtig signaal. Het geeft al het voorgaande extra kracht. Alsof je de vorige zin opnieuw zou moeten lezen met luidere stem om de volledige toedracht ervan te kunnen inschatten.

Sommige mensen gebruiken meerdere uitroeptekens aan het einde van hun zinnen. Alsof ze zichzelf moeten inpeperen dat ze het voorgaande echt menen en dat het hen hoog zit. Ze drukken het af op A3 formaat. Hangen het op een opvallende plek.

Als je meer dan één uitroepteken nodig hebt om je zin te versterken, is je zin niet sterk genoeg geschreven of je meent het niet genoeg.

Categories
Uncategorized

Op de podcast (1): Klare taal

Juist, ja, was ik bijna vergeten. Een maand geleden vroeg Anne (aka @topanga) me: “luister jij ook naar Nederlandstalige podcasts?”. Een vraag die ik bevestigend beantwoordde. “Zou je daar dan eens geen blogpostreeks over doen?” Zulks geschiedt bij deze. Een maand na aanvraag maar toch. Het is mij vergeven.

Een podcast die ik iedereen kan aanraden is Klare Taal, het programma over het Nederlands van de Nederlandse Wereldomroep dat wekelijks ietwat slordig als podcast wordt aangeboden. Slordig omdat je vaak nog het weer en het nieuws van de dag meekrijgt, wat het geheel een wat minder podcast-gevoel geeft. Dat in tegenstelling tot de vaak chirurgisch geknipte programma’s die de BBC aanbiedt.

Het programma zelf zit dan weer wel keurig in elkaar. Een vast format met wisselende rubrieken en alles in een ludieke sfeer. Waarbij gezegd moet dat ik ludiek een woord vind dat zo weinig mogelijk mag worden gebruikt. Bij de vaste rubrieken zitten ondermeer een taalcolumn (afwisselend door Lydia Rood en Paulien Cornelisse), een cryptogram en een limerick.

Wisselende rubrieken zijn de taalblunders, waarin Wim Vriezen zijn licht laat schijnen over het taalgebruik in de media, de naam van de zaak, waarin op zoek wordt gegaan naar de oorsprong van een naam in de horeca en het paard in onze taal waarin Frans Collignon toelichting geeft bij de oorsprong van woorden die met paarden te maken hebben.

Soms zou het voor mij iets serieuzer mogen maar misschien heb ik op het vlak van podcasts een nogal uitgesproken voorkeur voor serieuze dingen. Ik merk dat het een programma is dat ik wel elke week beluister, in tegenstelling tot andere programma’s. Misschien moet ik ludiek als concept, niet als woord, een opening laten.

Het programma heeft een blog en is te verkrijgen via iTunes en rss