Over digicorders

Onze telenetdigicorder is stuk. Op één of andere manier. Kapot. Voor de helpdeskmedewerkerverslaafden onder u: de lampjes branden niet meer. Behalve één, daar waar de stroom er op gaat. Achteraan.

Het ding wordt nog steeds koekenpanwarm maar beeld of geluid komt daar niet meer uit. Dat is een ernstige zaak. Zeker als je die vaststelling doet op de eerste zaterdag van de Vuelta wanneer je na een familiefeest te hebben gehost nog even wil checken wat zo de eerste rit heeft gebracht.

Niets. Geen lampjes. Geen beeld. Geen niets. Zaterdagavond. Dat is al zeker tot en met de maandagavond wanneer je, thuisgekomen van het werk “nog even over en weer naar het center” naar je lief roept.

Telenet centers zijn niet gesloten op maandag. Dat staat in die mensen hun contract, dat weet ik wel zeker. Het telenetcenter is vlak bij de deur en het is nog maar 17u27 als ik vertrek. In de verte zie ik iemand het pand verlaten. Het is 17u32.

Ik kom aan, trek aan de deur. Het is 17u35. Er hangt een bordje ten geleide. Open tot 17u45. Er zijn mensen binnen. Ik rammel aan de deur. Hard genoeg zodat het zeker gehoord zou worden.

Ik wil aandacht. Ik heb net de derde rit van de Vuelta gemist, ik heb me gehaast en ik wil erkenning voor mijn probleem. Kijk naar mij! Binnen wordt hard gedaan alsof er niemand aan de deur staat.

Een klant komt naar buiten, begeleid door een, hoe noem je dat shop manager waarschijnlijk, het is 17u42. “Sorry m’neer, wij zijn om 17u45 gesloten”. “Het is 17u42 en ik sta hier zeven minuten” probeer ik nog maar ik weet dat ik verloren heb.

Mijn agenda rolt: dinsdag Brussel, woensdag Aspace, donderdag en vrijdag Leuven. Woensdag gesloten? Fuck. Zaterdag. Een volle week Vuelta. Even draai ik me nog om. Drie passen maar. Niet boos. Teleurgesteld.

Update: Telenet heeft gebeld, met excuses en de mededeling dat ik zaterdag een digicorder van het nieuwe type mag oppikken. Dat brengt de eerste Vueltaweek niet terug maar misschien dat er wat dichter op de centers wordt gekeken nu zodat iedereen betere service krijgt.

Twitter en customer relations 2.0

Schrok ik me even een hoedje zeg. Thuisgekomen. Tandenborstel klaargemaakt. Borstel. Water. Achteraan knijpen Jan. Wat een dag. Rust nu. Achteraan knijpen. Telefoon. Heel hard. Onbekend nummer. Nee. Dat document wil ik vanavond niet meer aanpassen. Wat er staat, staat er goed en ik kan schrijven. Met Jan.

De klantendienst van Telenet. Ik herhaal. De klantendienst van Telenet. Laat me dit even duidelijk stellen. Iemand in loondienst bij Telenet belde mij. Die van de televisie en het internet. Heb ik met die laatste kabelherschikking een eindeloze lus in het internet gelegd?

Of het gelukt was zaterdagavond met die opname van Sherlock Holmes? Een steen valt met een valversnelling van negen komma éénentachtig meter per seconde tot de tweede dwars door het plafond naast mij neer.

Want ik was te laat geweest en het was zaterdagavond en we hadden er wel zin in zo, een avondje gezellig niets. Zoals dat gaat als ik te laat ben met iets vraag ik raad. Of ik dat nog op één of andere manier kon inhalen. Niet dus. Too bad. Bleken mijn lief en ik het al gezien te hebben maar dat wisten we op moment van vragen nog niet.

Maar dat telefoontje dus. Zegt die mens tegen mij: je weet dat er een hele reeks start en dat je die reeks met zus en zo’n knop ineens helemaal kunt programmeren? Die dingen weet ik. Ik studeer mij de pleuris om het aantal kliks en het aantal knopjes dat ik moet aan- of uitschakelen te beperken. Echt waar. Ik programmeer alles via mijn laptop omdat die sneller is dan de digicorder.

Dat hij me nog een prettige avond wenste dan. Ik was totaal verbouwereerd. Ik weet nog steeds niet wat ik ervan moet denken. Was dit de klantendienst 2.0? Werd ik zo behandeld omdat ik een blog heb en nogal wat volgers op twitter? Kan ik die mens vragen om telkens als er schaatsen of fietsen op televisie is mijn digicorder te programmeren?