Categories
Autohagiografie Maatschappij

Strangers on a train

Ahmed stapte als eerste van de groep op de trein. In zijn spoor tig kinderen van zijn leeftijd. Begeleiders ook. Een van hen verordoneerde de kinderen in stilte een plaats te zoeken. De boodschap over de stilte werd zo hard gebracht dat haast de hele wagon ervan op moest kijken. Dat was ook de bedoeling denk ik. Metacommunicatie heerst.

Hij was me bijna voorbij maar kreeg in het passeren mijn iPad in de gaten. Daarmee was ik een voldoende goede partij bevonden om een half uur van zijn tienjarige leven mee door te brengen. Ahmed zou met mij de treinrit tussen Lokeren en Gent doorbrengen. Een meisje kwam erbij. Daarna de begeleidster.

Het lezen was nu wel gedaan. Twee priemende ogen lieten mijn scherm geen seconde los. Geen idee hoe dat bij jou zit maar ik kan niet samen lezen. De begeleidster gaf les vertelde ze en moest daarvoor vroeg opstaan. Het meisje luisterde. Ahmed kon het niet raken. Hij communiceerde alleen door zijn kijken. Wat. Doe. Jij? Ik las feeds en ik deelde sterren uit. Zijn ogen fonkelden. Ik kon me niet meer concentreren.

Op het moment dat de Kindle het kleine treintafeltje raakte, kon hij het echt niet meer binnensmonds houden. Wat is dat? Zijn stem sloeg net niet over. Een soort boek, zo begon ik, de,ogen van de begeleidster schoten van Ahmed, naar mij, naar het zwarte ding dat onderwerp van discussie was. De verontschuldigingen naar mij en de vermaning naar hem was ze al aan het formuleren. Laat mijnheer met rust.

Wij lieten ons niet afschrikken. Hij zeker niet. ik was hem aan het toelaten. hij had mijn cocon doorbroken met zijn ogen en mij de laatste tik gegeven met dat net niet overslaande stemmetje. Ik sloot de oortjes aan, toonde welk boek we zouden gaan lezen en ik drukte op Play. We deelden een koptelefoon. De stem in zijn oren vertelde over Einstein en daarna over Whittle en von Ohain. Hij hoorde de woorden, wees ze aan op het scherm en riep luidkeels. Rocket! Popular! Beginning!

Hij wou weten waarover dit ging en waarom ik dingen die ik niet helemaal kon bevatten toch wilde lezen. Ik moest vertellen in welke winkel ik die boeken dan kocht en waarom ik niet gewoon een boek op papier las. Ik deed mijn best om te antwoorden. Ik vertelde over school en daarna werken en toch graag meer willen weten. Ik dacht over de wereld waarin Ahmed opgroeit en de wereld van mijn zoon die mijn Kindle gewoon papa’s boek noemt en de iPad ziet als tekenblad.

In Gent Dampoort vergat hij bijna zijn zwemzak die hij nochtans zorgvuldig had gepakt. Het gebeurde niet elke week dat hij kon plonzen in het vernieuwde zwembad van Gent. Hij wilde verder reizen, vertelde hij, goed wetend dat dat niet kon. Hij haalde het oortje dat ik hem had gegeven pas op het allerlaatste moment uit.

We drukten elkaar de hand. Ik wilde iets zeggen over goed je best doen op school maar ik besefte dat ik zelf een belabberde middelbare scholier was en geen uitzonderlijke student. Ik wenste veel plezier bij het zwemmen.

Titel = film van Hitchcock

Categories
Maatschappij

Leve de kontenkus

Bij de NMBS hebben ze oude treinen soms. Ik ben daar niet tegen, als dat niet versleten is, moet je dat niet weggooien.

Sommige van die treinen hebben een nieuw likje verf gekregen. Vanbinnen en vanbuiten. Nieuwe linoleum op de vloer en nieuwe bagagerekken. Een grondige renovatie gelijk ze zeggen.

Nieuwe zetels ook. Netjes twee aan twee. Met een gesplitste rugleuning om de grens tussen de mens van de VDAB rechts van mij en mijn teritorium duidelijk af te bakenen. Vlamingen, minister Bourgeois heeft het nog gezegd, zijn gesteld op hun persoonlijke sfeer.

Wat wil namelijk het feit? In die oude treinen had je aan twee kanten twijfelaars. De indeling zat als volgt: anderhalve zetel links en tweeënhalve zetel rechts. De mens die dat bedacht heeft is een genie dat dringend in ere hersteld moet worden. Een standbeeld toe.

Omdat ik de kontenkus die onlosmakelijk met deze zetels verbonden is wel een aangenaam idee vind? Allerminst. Vlaming onder de Vlamingen als het erop aankomt, ikke. Nee. Die treinen hebben door die eigenaardige conceptie een capaciteit die per coupé 50 tot 100% hoger ligt.

Een trein vult zich namelijk met een bepaalde regelmaat. Niemand gaat zich ooit tegenover iemand zetten als er ergens anders nog een vrije coupé beschikbaar is. Ook al weet je dat vijfendertig seconden later daar toch iemand zal zitten, dat was op het perron wel duidelijk.

Eens iemand een buur heeft en een tegenligger begint het echte puzzelwerk. Met die nieuwe zetels gaat dat dus niet. Die lijnen zijn te duidelijk, het zijn geen twijfelaars. Dit is duidelijk bedoeld voor twee personen. Daar eindigt het.

Op die oude treinen had je dan het menselijke spel. Dan werd het pas interessant en het was zaak een goeie plaats te kiezen om dit te observeren. De zoo waar mensen die in het leven staan met een sociologische blik een kluif aan hebben. Wie kiest dat meisje uit? (de homo of het andere meisje) Zal die oude man naast…? (uiteraard zal hij dat, de snoeper).

Op die manier had, op den lange duur en als de trein het station al even verlaten had, iedereen die dat wilde, toch nog een zitplaats. Met twee op een zitplaats van anderhalf of met drie op een zitplaats van twee. Studenten en mensenvrezers op de gang.

Categories
Uncategorized

Op de trein

Mijn nieuwe job betekent ook pendelen. Drie keer per week over en weer naar Brussel. Antwerpen Centraal naar Brussel Noord. Een ideaal moment om podcasts te luisteren, wat mailtjes te beantwoorden, twitter even te checken, mensen te observeren.

Het valt me op dat er nog steeds mannen zijn die (al dan niet verplicht) in pak en das naar Brussel trekken. Je stelt je voor: een man in een pak, krijtstreep optioneel, gesteven hemd met bijhorende das, een trenchcoat om het geheel stijlvol te verpakken voor de wintermaanden. Aktentas aan de voeten.

Verkeerd! Mannen die in pak gaan werken hebben geen smaak. Of ze hebben vrouwen zonder smaak. In elk geval, ze zien er niet uit. Mannen met pakken en dassen dragen geen trenchcoats en aktentassen. Ze dragen jassen van The North Face of Craft. Ze bedienen zich van gesponsorde rugzakken van hun werkgever of -o gruwel- Kipling.

Er zijn van die dingen die ik niet kan begrijpen.