Categories
Uncategorized

Troepen

Wanneer Noorwegen ontploft, dan klopt er iets niet. Ontploffen, dat is iets voor Irak, Afghanistan, Noord-Ierland. De Tour. Wanneer het glas nog op straat ligt, wanneer de gewonden nog in allerijl naar het ziekenhuis worden gebracht, is er nieuws.

Feiten. Gissingen. De eeuwige W’s van wie en wat en waar en wanneer en waarom. De troepen. Het staat er. Het stond er. Lang en duidelijk. Noorwegen heeft troepen. Noorwegen heeft een verdachte vrijgelaten. De troepen. Afghanistan en Libië.

Het is achteraf makkelijk spreken uiteraard. Dat dat er stond en dat die troepen er niet hoorden te staan. Het is gemakkelijk spreken als je niet hoeft. Het is makkelijk spreken als je niet de enige twee bronnen samen moet leggen en het stukje online moet. Snel. Nu.

Het publiek vraagt. Het nieuws draait. Twintig keer na elkaar desnoods. De glazen zijn stuk. Er is paniek. Er is verslagenheid. Meer glazen. Meer paniek. Meer verslagenheid en dan dat verdomde eiland. Helemaal van voor af aan. Zonder glazen maar met meer verslagenheid.

Die troepen hadden daar niet moeten staan. Maar dat weten we nu.