Open monument

Mensen vragen mij wel eens wat ik doe voor werk. Euhm, als ik het met een facebookstatus moet zeggen: het is ingewikkeld. Laat ons zeggen dat ik veel doe. Halftijds ben ik een ambtenaar, zoveel is zeker. Bij het VIOE (spreek uit view of vie-oe naar keuze), Vlaams Instituut voor het Onroerend Erfgoed.

Komende zondag stond in dat kader met dik rood aangekruist in mijn agenda. Dan is het namelijk Open Monumentendag en het project waar ik op werk houdt open deur. In het Watlab in Borgerhout kan je kijken naar het onderzoek dat gedaan wordt op De Kogge (ook beschikbaar op twitter en blog), een middeleeuws handelsschip dat gevonden is in Doel toen men daar het Deurganckdok aan het bouwen was.

Eigenlijk vind ik dat behoorlijk spectaculair, die middeleeuwse planken, een 3D-tekenapparaat (geen brilleke nodig) een pollenmicroscoop en dendrochronologie. Serieus, mijn collega Kristof, de dendrochronoloog bestudeert die planken en kan soms tot op het seizoen zeggen wanneer die bomen gekapt zijn. Koen, de pollenspecialist vertelt aan de hand van zijn onderzoek waar de boot gebouwd en eventueel hersteld is. En je kan zelf meedoen en ook aan de kinderen is gedacht en alles.

Kudos trouwens voor de collega’s die mij tijdens mijn vaderschapsverlof kundig hebben gedepaneerd. Evelien, Natalie, Kris, Hans, Glenn, Veerle, ik weet niet wie nog, ik vind jullie de max!

Het Watlab zelf is anders ook wel eens de moeite om te zien. Ze zijn daar bezig aan een schaalmodel van de haven van Zeebrugge. Schaalmodel zoals in 39 bij 57 meter (geschatte afmeting na drie weken afwezigheid).

Kom gerust af, ik ga op bezoek in de voormiddag, als je zin hebt mag je me altijd rsvp’en hieronder of via de andere sociale mediakanalen die te uwer beschikking staan.

Journalist

Hier bij ons thuis ligt een contract. Als ik dat contract teken, ben ik een journalist. Ik ga dat contract tekenenen. Want schrijven, dat doe ik graag.

David stuurde vorige week (?) een oproep de wereld in. Hij is hoofdredacteur van clickx en zocht mensen met een gezicht. Een blik in de spiegel leverde uitsluitsel: ik heb een gezicht. Dus stuurde ik een mailtje. Dat ik dat wel zag zitten en alzus en alzo. Hij kwam hier, zag en stuurde een mailtje terug.

Dat we elkaar eens moesten zien en dat hij mij ook zag zitten. Qua gezicht dus en schrijfstijl en alles.

Komt alom dat wij elkaar zagen en dat het contract klaar lag en alles. Mijn naam stond onder partij 1, verder de freelancer genoemd, die van clickx en de achterliggende Corelio Group als partij 2. Na een, nu ja, mindere ervaring, teken ik geen contracten meer vooraleer ze door K. gecontroleerd zijn. Maar ik ga tekenen dus.

Ga ik ontslag nemen bij het Vioe? Natuurlijk niet, neen, mijn werk daar, ik doe dat heel graag. Ik zou dat een droomjob durven noemen. Ga ik geen les meer geven? Natuurlijk wel, dat lesgeven heeft mijn hart gestolen. Studenten zijn leuk, les voorbereiden, daar zit ik niets mee in, communicatieanalyse en marketingcommunicatie zijn zo interessant dat ik er alle dagen mee bezig ben.

Alleen het uitvoerende deel van mijn cultuurcommunicatieopdrachten, die ga ik afschuiven. Workshops en presentaties, begeleiding en advies, dat worden mijn focuspunten op dat vlak, gestructureerd en zonder lastminutes en alles dienaangaande. Hoe graag ik in de donkere uurtjes ook nog wat html uit de mouw schudde.

En zo veranderde mijn leven in een week. Het kan verkeren zei Bredero en wie ben ik om die mens ongelijk te geven.

Kogge

Zoals gezegd, verteld, geweten, werk ik sedert enige tijd een halftijdse job bij het VIOE. Mijn officiële titel is projectcoördinator publiekswerking. Het begint mij te dagen wat dat zoal kan en zal inhouden. Tot nu toe is het vooral bij kennismaken en inlezen gebleven maar ik zit zo ongeveer op het punt dat ik van mijn bureau weg ga breken.

Het project waar ik coördinator van ben, is dat van De Koggen van Doel. Om diverse redenen afgekort tot “De Kogge”. De bedoeling van mijn job is het publiek (u dus) warm maken voor een opgegraven boot. Het is mij een eer en een genoegen. Want wat een brok geschiedenis hebben we daar in handen. Ik citeer mijn collega Bart.

De kogge is een type goederenschip dat een niet te onderschatten rol heeft gespeeld in de middeleeuwse handel. In de late middeleeuwen was het huidige Vlaamse Gewest een belangrijk economisch en cultureel gebied in Europa.

En ook:

Tijdens graafwerken aan het Deurganckdok te Doel kwamen in het najaar van 2000 de resten van een zeer goed bewaarde kogge aan het licht. Het gevaarte is gemaakt van eikenhout, en is 22 meter lang en 7 meter breed. Toen het in de vaart was moet het netto zo’n 100 ton gewogen hebben.

Zo’n boot, dat was dus de vrachtwagen van de middeleeuwen of het containerschip of het vliegtuig of wat je het ook wil noemen. Ferm stuk materiaal. 700 jaar terug, dan spreek je dus over de tijd waarin Dante zijn boeken schreef, de paus naar Avignon verkaste, mensen nog de pest kregen en de renaissance ontstaat.

Dat mag ik straks alle dagen aanschouwen, ik vind dat wonderbaarlijk.

Voor de geeks onder mijn lezers, De Kogge twittert ook, volgen die handel!

De eerste dag

Vandaag was mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe werkgever, het Vioe. Vanaf nu ben ik dus naast docent en e-marketeer ook projectcoördinator publiekswerking voor een archeologisch project waar ik later zeker meer over ga vertellen. Mijn elevetor pitch heeft er een verdieping of drie bij gekregen. Waar ik tot nu toe vooral aan podiumkunsten heb gedaan, zit ik nu dus in het erfgoed.

Het is toch altijd wat speciaal, zo’n eerste werkdag. Je leert 50 nieuwe mensen kennen (enfin: je ziet een gezicht, je hoort een naam en bij het volgend eiland aangekomen ben je alweer de namen bij de gezichten vergeten). Ook al ken je dan al twee collega’s op voorhand, sociologisch is het onontgonnen terrein.

Ook nieuw natuurlijk: werkplek en computer. Met de trein naar Brussel.Het bureau. Het uitzicht. Het werkmateriaal. Het moet allemaal een beetje naar de hand worden gezet. In de loop van de tijd maar zeker op de eerste dag. Op de computer is geen flashplayer (no iPlayer for me today) en vandaag heb ik gesurft met internet explorer 6 (ik geef dit niet graag toe). Natuurlijk is dat ding stevig op slot gezet en kan je nauwelijks wat veranderen. Google Chrome glipt echter door de mazen van het net en dus heb ik alvast een deftige browser.

Maar de collega’s dus: zo op het eerste zicht allemaal leuke mensen. Allemaal specialisten in een vakgebied waar ik weinig vanaf weet (datering, archivering, landschapsdeskundigen, erfgoedonderzoekers). Geen zever, van iedereen dacht ik: kom toch naar Barcamp, dan krijg je 20 minuten om mij eens uit te leggen waar je mee bezig bent en wat ik moet weten.

Het werk zelf belooft interessant te worden, ik zal niet aarzelen jullie daar deelachtig aan te maken.

De dag dat er een onverwacht telefoontje kwam

Een tijd terug solliciteerde ik bij het Vioe ofte Vlaams Instituut voor Onroerend Erfgoed. Toen eindigde ik op een verdienstelijke tweede plaats. Mijn teleurstelling was groot. Met name: ik was er echt het hart van in. Allez, om eerlijk te zijn: ik was er niet goed van. You don’t win silver enzovoort enzoverder.

Doch, je moet daar niet teveel over nadenken. Er moest nog les gegeven en bij iKomunikado stonden/staan ook nog enkele projectjes op stapel.

Toen gisteren zo rond kwart voor vijf mijn telefoon overging, hoorde ik iets wat ik niet echt had zien aankomen. Of ik alsnog wou komen. Voor een ander project. Halftijds en voor op z’n minst een jaar. Om het op zijn Bob de Bouwers te zeggen: “nou en of”. Perfect in lijn met één van mijn doelstellingen voor 2010.

Wat mijn takenpakket juist zal inhouden, dat zal nog wat uit te vlooien zijn. Het situeert zich in het communicatieve, zoveel is zeker. Er wordt op dit moment een nieuw team samengesteld voor een nieuw project waarvan ik nog niet weet wat ik ervan kan en mag zeggen. Het is archeologie en het heeft ooit gevaren.