Categories
Autohagiografie

Officieel mainstream: ik heb een auto. Now kill me.

Een tijd geleden heb ik een beslissing genomen. Er was sprake van bouwen. Er was sprake van verhuizen. Er was tijd, er was raad en er werd besloten. Zonder auto zou dit niet lukken. Na veel water naar de zee staat hij ook voor de deur.

Hij werd afgeleverd met een strik en mijn naam op een bordje en ik nam daar een foto van. Dat hoort zo. Denk ik.

Een zwarte. Een golf. Variant. Ja, want ik heb twee kinderen en je wil niet weten wat je allemaal mee moet en dat gaat niet in een gewone Golf. Zoals algemeen geweten, heeft de Golf één van de grootste koffers in zijn klasse. Alleen de Skoda octavia doet beter.

Die dingen weet ik. Van die koffergrootte en van het verbruik. Van de prijs en de opties. Het beslissingsproces over welke auto het nu moest worden had aan de processie van Echternach geen concurrentie. Na de levering komt er veel cognitieve dissonantiewerk aan te pas om mezelf te overtuigen dat ik juist beslist heb. Om een auto te nemen dus.

Het is me te mainstream. Een eigen auto. Ik ben gewoon geworden. Hij heeft zijn maidentrip gehad, de Golf. Hij is naar de Colruyt en daarna naar den Delhaize geweest en ik ben naar Limburg gereden voor een feestje. Hij parkeert zichzelf en dat vind ik heel erg leuk. Hij klapt zijn spiegels in als je ‘m sluit en je moet je sleutel niet uithalen om ‘m te starten, te openen of te sluiten.

De laatste maanden heb ik met een pak auto’s gereden. Stuk voor stuk luxueuzer, sportiever, straffer uitgerust, prestigieuzer. Meestal al deze eigenschappen. Dat was anders. Dat waren one night stands.

Het valt me zwaar om het te zeggen. 32 jaar oud. Mijn eerste eigen auto. Mijnheer, mevrouw, ik ben officieel mainstream. Ik heb een auto. Now kill me.

Categories
Communicatie

Guide Helps Drivers Test Out VW’s Smallest Car On Narrow Roads

Show, don’t tell.