Categories
Innovatie

Noem het maar ‘innovatie’

Als je professioneel met innovatie bezig bent, gebeurt het wel eens dat je haren ten berge rijzen wanneer een zoveelste automerk of een telefoonfabrikant zijn waren aan de man wenst te brengen omwille van de innovatie die er in verscholen ligt.

Het innovatieve bestaat dan uit een scherm met een pixel meer dan de iPhone of een processor die sneller is dan die uit de vorige versie. Niets wat Moore zijn wet niet voorspelt. En die wet is ook alweer 50 jaar oud.

Een echte bad hair day diende zich aan toen ik vanmorgen het innovatiepersoverzicht doornam. De Vuelta, de ronde van Spanje voor beroepswielrenners staat -I kid you not- in het teken van innovatie. Innovatie en erfgoed.

De innovatie bestaat er dan in, als ik de woorden van koersdirecteur Javier Guillén goed begrijp, dat er niet minder dan negen nieuwe aankomstplekken zijn en dat de rest plekken zijn die wel al eens eerder zijn aangedaan. Die laatste behoren dan tot ‘het erfgoed van La Vuelta’.

Zucht. Diepe diepe zucht. Ik begrijp het wel hoor. Je moet die spaghettislieren op een kaart van Spanje elk jaar opnieuw gesleten krijgen bij de pers. Dan zit je daar.

“Als we het nu eens de ronde van de innovatie noemen”, zo zal het uit de mond van één van de jongens gekomen zijn. “Ow. Ow. Ow. Niet zo snel. De mensen hebben dat niet graag. Al die innovatie”, zo klonk het. “Dan zeggen we toch ‘innovatie en erfgoed’, iedereen tevreden” zal de slimste van de hoop gekird hebben.

Zo gebeurde het dat de ronde van Spanje 2015 helemaal in het teken kwam te staan van innovatie. Een uitleg werd verzonnen, het logo werd upgedate, enkele kanshebbers bij elkaar gebracht en dat was dat. Doel behaald.

Categories
Technologie

Over GPS gebaseerde fitness apps

Hoe zal ik het zeggen? Vandaag heb ik een fietstochtje gedaan waarvan ik 44 kilometer met fitnessapp Strava heb geregistreerd.

Het zat niet mee. 30,5 gemiddeld, ik zal niet zeggen dat ik me van kilometer 1 tot kilometer 44 uit de naad heb gewerkt van ik kan niet meer maar toch: regelmatige pedaalslag, letten op die houding, fietsen met acht man in je wiel die niet wensen over te nemen, het zegt iets.

Nee, ik kan niet zeggen dat ik een slecht gevoel had. In de wielertoeristerij gaat het echter zo dat gemiddelde snelheden de pasmunt zijn. Velen zijn geroepen om daar een schepje bij te doen. Of hun kilometertellertje net wat verkeerd in te stellen om het nog te kunnen bewijzen ook.

Mijn vader is daar religieus in. Geen gezever. Juist is juist en voor dat juist wordt er ook een inspanning geleverd. Die gaat tien kilometer fietsen langs de staatsbaan in de buurt en vergelijkt zijn kilometerteller met wat de palen aangeven. Bijstellen en opnieuw.

Maar die apps dus. Runkeeper, Strava, Google Tracks, whatever, die baseren zich dus op GPS en dat is wat, op tien meter nauwkeurig? Als ik fiets van A naar B en ik moet slalommen tussen paaltjes, of het fietspad is kronkeliger dan de autoweg waarop zo’n GPS zich baseert, dan klopt dat dus niet meer.

Kom ik bij mijn eerste punt. 30,5 gemiddeld. OK, ik moet een stad uit fietsen, ik hou me in de mate van het mogelijke aan de verkeersregels (nee ik ben geen wielerterrorist maar het fietspad tussen Wijnegem en Schoten, dat is echt niet te doen). Enfin. Ik vind dat niet snel. 30,5 en ik heb an het end eigenlijk wel afgezien als ik heel eerlijk ben.

Dan heb ik altijd het gevoel dat die fitnessapps aan de lage kant tellen. Is dat bij gebrek aan nauwkeurigheid van het systeem (ik hoop het niet want GPS, dat is zo iets militair en daar worden bommen en raketten mee opgestuurd) of is dat de onnauwkeurigheid van mijn telefoon en is Strava, om maar eens een merk te noemen, nauwkeuriger dan een ander en hoe komt dat dan?

Dat zijn dingen die ik me afvraag. Als ik afgezien heb en niet stoer kan zeggen: 35 per uur meneer, madam, ik rij dat zo op een zondagvoormiddag.

 

Categories
Autohagiografie

Ploegenachtervolging

Vandaag reed de Britse ploeg een Wereldrecord in de discipline ploegenachtervolging. Ik kon niet meteen een embedbare video vinden maar kijk eens bij Sporza. Ploegenachtervolging is één van de disciplines die ik voor geen geld ter wereld wil missen. Kijk mee naar de volgende foto.

Afgetrainde lijven, dat zie je overal. Ploegenachtervolging is zoveel meer. Dat is snelheid en technologie. Design en innovatie. Psychologie en sociologie en alle sociale wetenschappen samen in één sport gegoten. Ploegenachtervolging dat is Carl Philipp Gottlieb von Clausewitz en Sun Tzu. Dat is schaken per team met vier keer 300 Watt in de benen.

Morgen is er meer van dat. Twee keer. Nu niet meer ploeg per ploeg maar ook tegen elkaar. Split screen. Wie komt het eerst aan de lijn. Wie is de derde van elke ploeg want die telt. Het individuele overheerst het collectief. Dan. Als je de derde Rus bent die het wiel heeft moeten lossen en alles pijn doet, je geen energie meer hebt om te trappen, geen lucht meer om de roepen. Wacht. Op. Mij.

Ploegenachtervolging. Schoner worden de spelen niet.

Afbeeldingsbron

Categories
Uncategorized

Woordvoerder

Eindeloos respect heb ik voor wielrenners. 3000 kilometer achter de kiezen in drie weken. Van Turijn naar Milaan en Italië rond. Over bergen, voor de wind, aan de wind, langs rivieren. Pech. Samen alleen. De roes.

Ook nog eens woordvoerder. Dan heb je 26 kilometer in je ukje tegen de klok gereden. Niet mogen vallen. Zo snel mogelijk. Zo voorzichtig mogelijk. Risico’s. Dan heb je de voorbije weken al tig keer moeten antwoorden op steeds weer dezelfde vragen.

Dan moet je uitleggen hoe dat nu voelt, je tweede keer de Ronde van Italië winnen. Dat je de beste was van het hele bos en dat moet je dan even in woorden gieten. Het antwoord moet een titel van een artikel kunnen zijn, moet emotie bevatten maar niet zoveel. Dan zeg je iets als:

Contador: “Dit is een heel speciale zege voor me” http://dlvr.it/TQCSCSun May 29 19:54:00 via dlvr.it

Terwijl je misschien veel liever had gezegd: weet je mannen, verzin zelf wat, ik heb geen van die lullige quotes meer of ik heb er drie weken op die stomme fiets op zitten, give me a break, ik wil naar huis. Maar dat mag dan dus niet.

Je moet het maar doen.

Categories
Uncategorized

Schaatsen of de ondraaglijke saaiheid van televisiesport

Schaatsen is het wielrennen van de winter. Veldrijden dan? Of zesdaagses? Circussen. Sporttheater. Niets mis mee hoor. Lastig om doen. Respect. Eindeloos. Voor zij die door veld en over baan vlammen. Meer spektakel dan sport. Superslomo’s toe.

Doe mij maar schaatsen. Sprint of lange afstand. Allround nog het liefst. Twee aan twee vliegen, lopen, zwalpen, leiden en lijden over 400 meter ijs. Tot 25 rondes lang. Schaatsen tegen de tegenstander. De klok. De andere ritten. Jezelf.

Televisiekijkers zijn verwend. Ik kan het weten want ik heb mijn thesis over het onderwerp geschreven. Voor televisie wordt de sport aangepast. Vier dagen durende Test Matches in het cricket hebben plaats gemaakt voor het snellere One Day Cricket. Meer scores op beperktere tijd.

Dichter bij huis zijn de playoffs in het voetbal een toegift. En de buitenspelregel. In het basket mag een aanval maximaal 30 seconden in beslag nemen. Allemaal voorbeelden die de sport meer spektakelwaarde moeten of moesten geven.

Schaatsen is, net als wielrennen, schaken voor gevorderden. Al zeker allround schaatsen. De langeafstandsspecialisten verliezen enkele seconden op de 500 en de 1000 meter die ze daarna met vele seconden moeten vergoeden over de lange afstanden. Dan wordt het werken voor de sprinters.

Schaatsen is de schijnbaar ondraaglijke saaiheid van de televisiesport. Omdat niets ooit eens echt schokschoudert. Omdat alles mooi lijkt in die strakke pakken. Omdat een ronde na de versnelling de instorting kan volgen. Omdat een verloren afstand nog geen verloren weekend hoeft te betekenen.

Snelschaatsen is de mooiste wintersport ter wereld. Ik ben een sportief migrant.