Categories
Technologie

De gamification van een fietstocht: Strava

Kijk eens aan, a new app on the block. Enfin nieuw. Niet helemaal. Strava is een app waarmee je uit fietsen gaat of uit lopen. Runkeeper zegt je vast wat. Dat gebruikte ik tot nu. Vandaag dus eens Strava geprobeerd.

Het is dat ik er nog niet van had gehoord of ik had het eerder gedaan. Het was Stefaan die er op de podcast over begon. Als het op de podcast komt, moet het goed zijn dacht ik.

Het was goed. Het grote voordeel van runkeeper vond ik altijd de madam die daar in zit. Helemaal onder controle had ik ze nooit maar ik ben niet tegen een beetje feminisme dus mocht ze haar zin wat doen. Als ze maar af en toe riep: 30 kilometres. Avarage pace two minutes 14 seconds. Tijd voor een versnelling.

Die madam heeft Strava niet. Daar zitten ineens veel mensen in. Die gebruiken ze op een originele manier. Over de wegen die ik fietste waren wel dertig miniparcours uitgelegd. User generated content en zo van die dingen. Over de brug en van Grobbendonk helemaal tot in Schoten.

Elk parcours heeft zijn leaderboard en er zijn badges te verdienen voor de snelste tijd op dat stuk. Voor de top tien ook en voor een persoonlijk record op een stuk weg. Gamification dat we zeggen met een uitgebreid-sociale inslag.

Strava zou wel eens het slachtoffer kunnen worden van een eventueel toekomstig eigen succes. Dat is altijd zo. Too big to succes staat aan de andere kant van de too big to fail medaille.

Het zit zo: er was een stuk waar ik in de rangschikking kwam. Tien kilometer lang. Afgepeerd aan 32km/u (ondanks niet denderend goede wind zeg ik er even bij). Als je een kat een kat noemen, dat is niet misselijk gereden. 28ste tijd op 62 keer afgelegd haal je daarmee.
Geen idee of Wimmetje Schleck een echte mens is maar die jongeman mocht dezelfde afstand afleggen aan een gemiddelde snelheid van meer dan 44 per uur en werd daarmee de eerste in de stand. Dat is een ander leaderboard gewoon. Waar ik alleen de wind trotseerde, zat Wimmetje Schleck misschien achter de opgefokte brommer van zijn lief. Of misschien is Wimmetje Schleck wel gewoon Tommeke Boonen en dan is het gemakkelijk natuurlijk, de gewone man een beetje belachelijk maken.

Alle gekheid op een stokje: dat is leuk. De werkelijkheid krijgt een extra dimensie, ik ben ineens niet meer alleen tegen mezelf aan het fietsen maar ook nog tegen tig anderen. Als ik denk: daar 500 meter voor me, zie ik nog wel iemand die ik straks kan opvreten en in mijn wiel laten rijden, dan rijdt er een veelvoud van die digitale mannetjes die ik me eventueel allemaal kan voorstellen.

Later, zo stel ik me voor, ga ik die in mijn Google Glass kunnen zien maar voorlopig denk ik Wimmetje Schleck maar helemaal in de verte erbij. Al die andere ook en zo kan ik mezelf nog wat pushen als dat nodig is. Misschien wil ik de madam uit runkeeper helemaal niet terug. Misschien wil ik wel een Manolo Saiz als premium optie. Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga! Venga!

Jij mag in mijn wiel zitten.

3 replies on “De gamification van een fietstocht: Strava”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.