Een weekend in een lifestylewagen

Na de Renault ZE, de Smart, de iMiev, de Audi A1 en de Audi A3 reed ik vorige week eens met een Hyundai. Een Veloster Turbo. Op het eerste zicht zou ik dat een sportauto’tje genoemd hebben maar daarvoor was er teveel plaats achteraan. Iets speciaal. Autospecialisten zullen nu een term noemen.

Hoe dat zo kwam dat ik daarmee kwam te rijden?

Lang verhaal lang gehouden: ik wandel door mijn stad, ik zie zo’n Veloster (van het gewone type), krijg een Flintstone-inval, vertel op den Twitter dat dit waarschijnlijk de slechtste halve grap is die ik ooit heb bedacht en tot mijn verbazing vertellen de mensen van Hyundai dat ze wel eens willen tonen wat dat is, zo’n Veloster.

Kijk, dat vind ik toffe PR-mensen. Die zo’n dingen sportief opnemen. Die zeggen: “kijk Seurinck, als jij zonodig de flauwe plezante wil gaan uithangen over ons merk, kom het dan maar eens proberen, zullen we daarna nog eens praten”.

Aldus bevond ik mij op het weekend voor mijn 31ste verjaardag in het mondaine Kontich om mijn Veloster op te halen. Ik had zo’n grijs model verwacht als ik in de stad had gezien. Zulks bleek niet het geval. Een matgrijsgroen geval met 18 inch velgen en van die bumpers die je streng aankijken en wat verlaagd van aard ook had ik de indruk.

Dat ik me aan wat aandacht kon verwachten, zei de mejuffrouw die me eerder de sleutels had overhandigd. Of het zo zou lukken? Dat zou het.

Drie keer rond dat ding gewandeld. Instagrammetje gedaan. Ingeladen. Open gedaan. Sleutelcontact gezocht. Niet gevonden. Weet ik veel dat er zoiets bestaat als pinloze autosleutels. Mensen die zich binnen het gebouw bevonden en dachten: “waar wacht die gast op om te vertrekken”, hier is de verklaring.

Enfin. Rijden. Geestig hé. Sportkarretje in gedrag. Gemiddeld 8,6 liter benzine per honderd opgedaan tijdens het weekend. Euhm. Ik heb ook wel eens getest wat zo’n 186pk vermag, optrekgewijs. Als ik heel eerlijk mag zijn. Geen bijzonder zuinige auto dat je zegt maar nu ook niet om meteen een rijverbod op uit te vaardigen.

Designgewijs is het niet helemaal mijn stijl, die Turbo. Misschien had het iets met het kleur te maken maar ik vond het iets te binkerig voor een tenger figuurtje als ik.

Onze Juul was er ook niet meteen wild van maar ik verdenk het lief hier redelijk zwaar. Het is te zeggen: er zijn redenen genoeg om aan te nemen dat zij er voor iets tussen zat. Of is het normaal dat een bijnadriejarige  spontaan op het woord ‘Johnnybak’ komt? Voor dit stukje heb ik me eens door de catalogus gewerkt. Ik geloof sterk dat ‘m in het rood wel een pak fraaier oogt en iets minder macho.

Dit type Veloster is niet meteen het model dat je het meest rond zal zien bollen overigens. Het is een lifestylewagen, zo liet ik me vertellen. Weet ik dat ook weer. Is het een auto die bij mijn lifestyle zou kunnen passen? Misschien wel nog eigenlijk. Zo iets dat het midden houdt tussen sportief en toch plaats voor wat gezinsleden, ik vind dat nog zo slecht niet gevonden.

PS: het is waar wat Herman zegt. Ik moet daar niet zo over nadenken.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.