Archeologie en publiek

Lang geleden dat ik nog eens op een themadag was. Ben ik ooit eerder op een themadag geweest? Het moet haast. Ze geven bijeenkomsten van specialisten of zij die daar bij willen horen ook de gekste namen. Heette alles maar barcamp, dan mocht ik ook meedoen.

Zeker is dat ik niet eerder in IJzendijke (Zeeland)  was en het vermoeden bestaat dat ik er nooit meer terug zal gaan. Niet dat de themadag slecht was. Wel integendeel, maar de dag vond plaats in een oord waar ik met het openbaar vervoer 2 uur en 35 minuten over zou doen om er te geraken (voor een 80 kilometer). Even vreesde ik zelfs geen telefoonverbinding te hebben. Edoch, alles viel op zijn plooi, ik gebruikte cambio en er was zelfs wifi.

En de dag was interessant en ging over archeologie en publiek en de moeilijke relatie daartussen. Archeologen die hun waren naar het publiek willen brengen maar daar niet zo in slagen, archeologen die publiekswerking al te vaak verkleuterend vinden, archeologen die musea tot pretparken zien verworden.

Weinig communicatie- en marketingmensen eigenlijk. Dat is vreemd. Want eigenlijk is communicatie ook een vak. Volgens mij was ik de enige aanwezige met een twitteraccount (of 9). Voor de gelegenheid schakelde ik @vioe in om de wereld deelachtig te maken aan de wijsheden die daar werden verkondigd.

Een bloemlezing

“de archeoloog wil vaak een ander verhaal vertellen dan het publiek wil horen”

“Je moet een verhaal hebben en dat verhaal moet kort en simpel zijn”

“pompei en athene laten een groot verwachtingspatroon ontstaan over archeologie dat we hier nauwelijks kunnen waarmaken”

“archeologie is een geneesmiddel, met mate te gebruiken en het liefst in gezelschap”

“Nieuws gaat naar de kleinste gemene deler, eenvoudige taal is belangrijk (ook in beelden)”

“Journalisten zoeken geen sensatie, wel belangrijke en correcte informatie in een kleine verpakking”

“het is archeologie én publiek, niet alleen archeologie voor het publiek”

Ja, ik vind dat wel uitdagend eigenlijk, archeologie en die dingen vertalen naar een groot publiek. Veel moeilijker dan pakweg een computer of een telefoon marketen zou ik denken, hoewel ik dat nog nooit heb gedaan.

Eigenlijk ben ik wel eens benieuwd wat jullie zo denken over de manier waarop archeologie tot bij de mensen wordt gebracht. Is het te elitair of juist te plat? Walsen we over iedereen heen met teveel informatie? Bereikt de informatie jou nooit en weet je hoe dat komt? Je mag dat altijd laten weten.

1 Comment

  1. Leuk, maar niet echt verschillend van veel andere onderwerpen waarin de specialisten de publieke belangstelling zien verkleuteren. Tien jaar geleden interesseerde ik me heel erg voor de bonobo’s – en in die periode (voor vandaag heb ik er geen flauw idee meer van) had de Antwerpse Zoo een project van wereldniveau, waarbij ze de studie van bonobo’s in het wild combineerden met de studie van de bonobo’s in Planckendael. Maar ga maar eens kijken naar wat je als publiek te zien krijgt…

    En “publiek” en “de financiële wereld”… dat kwam al niet goed toen de financiële wereld nog niet de schuld van alles, tot en met de komeetinslag op Jupiter was.

    Maar ik geef toe dat ik een tikje geïntrigeerd nadacht over het onderwerp archeologie. Daar moet best één en ander aan heel boeiende dingen over te vinden zijn. En ongetwijfeld zal het even zoeken zijn om er iets fatsoenlijks over te vinden…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.